มิปรารถนาเป็นเซียน ไยเป็นเซียนแล้วต้องขี้หึงทุกวันเล่า (BL) (จบ)

        “นี่คืออะไรกัน!”เจียงเฉิงเยว่หันไปมองแล้วถาม

       หลี่อวิ๋นหังขมวดคิ้ว “เผ่ามาร”

        เจียงเฉิงเยว่“หืม?”

       ขณะที่หลี่อวิ๋นหังกวัดแกว่งดาบยังไม่ลืมที่จะอธิบายอย่างอดทน“ค่ายกลมารสวรรค์บรรพกาล นอกจากเผ่ามารแล้วไม่มีผู้ใดใช้พลังวิญญาณในนี้ได้เจ้าลืมไปแล้วหรือ?”

        เจียงเฉิงเยว่“เอ่อ...”

       ในระหว่างการต่อสู้ที่วุ่นวาย ไหล่ของเขาชนเข้ากับหลี่อวิ๋นหังทั้งสองคนยืนหลังติดกันทันทีอย่างมีไหวพริบ ทว่าเจียงเฉิงเยว่มองไม่เห็นอะไรเลยเพียงกวัดแกว่งดาบตรงหน้าอย่างมั่วซั่วเป็นกำแพงกั้นโดยมีหลี่อวิ๋นหังอยู่ข้างหลังเขาโดยที่ไม่กังวลอย่างสิ้นเชิง

        “สร้างค่ายกล!”ชาวคงหลงซานซึ่งอยู่ห่างไกลจากทั้งสองเล็กน้อยตอบสนองหลังจากบาดเจ็บล้มตายกันไปจำนวนมากรีบเคียงบ่าเคียงไหล่กันสร้างค่ายกลดาบเป็นรูปวงกลม ดาบวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกันแม้ว่าจะมองเห็นหรือไม่ก็ยังกวัดแกว่งกันไปมา

       “เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่ยังใช้งานได้อยู่...” เจียงเฉิงเยว่กล่าว“ทำไมถึงได้ระเบิดฉับพลัน? หรือว่าอีกฝ่ายจงใจรอให้พวกเราเข้ามาก่อนจะเปิดใช้งานค่ายกล”

        หลี่อวิ๋นหัง“เช่นนั้นต้องถามพวกเขาแล้ว ด้านหน้าซ้าย!”

       เจียงเฉิงเยว่แกว่งดาบไปตามเสียง โม่หลงเคลื่อนไหวเล็กน้อยอย่างที่คาดไว้คิดว่าคงแทงเข้ากับอะไรบางอย่าง เจียงเฉิงเยว่พูดด้วยความตกใจ“ไม่ได้บอกว่า...เขาเจียวซางกุยเป็นที่หลบภัยของเผ่าปีศาจตัวน้อยที่เหลืออยู่ไม่ใช่หรือทำไมถึงมีเผ่ามารเข้ามาด้วย?”

       หลี่อวิ๋นหังจะมีเวลาวิเคราะห์และคาดเดาไปกับเขาได้อย่างไรไป๋หลวนในมือเต้นระบำอย่างเนืองแน่นเพื่อปกป้องทั้งสองคนรอบทิศทาง

       เมื่อเห็นว่าตกอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้อื่นเจียงเฉิงเยว่จึงใช้วิธียั่วยุด้วยการตะโกนด่าเสียงดัง “เฮ้มัวแต่ซ่อนตัวเพื่ออะไร? หากมีความสามารถก็จงแสดงตัวมาต่อสู้กันอย่างตรงไปตรงมาเสีย!วิธีลอบโจมตีเป็นการเล่นสกปรกไม่ใช่หรือ ทำไม? พวกเราถูกผนึกพลังวิญญาณไว้ยังไม่มีความมั่นใจที่จะเอาชนะได้อีกหรือ?คิดว่าพวกเจ้าคงไม่ใช่สินค้าระดับสูงอะไรกระมัง!ได้ยินมาว่าเผ่ามารชั้นต่ำล้วนอัปลักษณ์อย่างน่าอัศจรรย์ใจข้าคิดว่าพวกเจ้าคงกลัวที่จะเผยใบหน้าอัปลักษณ์นี้สินะ?”

       หลี่อวิ๋นหังที่อยู่ข้างกายเขาดึงไหล่เสื้อของเขาอย่างช่วยไม่ได้แล้วเอ่ยเสียงเบา“จับข้าไว้แน่นๆ!”

       เจียงเฉิงเยว่กอดเอวโดยไม่ลังเล หลี่อวิ๋นหังพาเขาแตะพื้นเบาๆดีดขึ้นสองสามครั้งเพื่อปีนขึ้นไปบนกิ่งต้นไม้เหี่ยวเฉาที่เอียงอยู่ด้านข้างพวกเขายืนสูงขึ้นเล็กน้อย มองชาวคงหลงซานกับค่ายกลที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า

       หลี่อวิ๋นหังเห็นสถานการณ์อย่างชัดเจนแล้วรีบเตือน “ตะวันตกเฉียงใต้สองคนที่ทิศใต้โจมตี!”

       นักพรตที่ยืนอยู่ในสองช่องนั้นได้ยินจึงรีบชักดาบออกมาหมอกควันสีดำพวยพุ่งอย่างที่คาด สัตว์ประหลาดที่มาโจมตีถูกฟันภายใต้ดาบวิญญาณทุกคนค้นพบวิธีต่อสู้จากสถานการณ์ที่สิ้นหวังด้วยการข่มเหงของผู้อื่นทันใดนั้นจึงยินดีอย่างยิ่งราวกับรอดชีวิตจากการเฉียดตาย

        หลี่อวิ๋นหัง“ตะวันตก ใต้” ก่อนที่เขาจะพูดจบ นักพรตสองช่องนั้นชักดาบออกมาทันทีฟาดฟันสัตว์ประหลาดด้วยดาบอีกครั้ง

        หลี่อวิ๋นหัง“ตะวันตกเฉียงเหนือ เหนือ ตะวันออก”

       นักพรตที่ถูกขานชักดาบตามคำสั่งแม้จะมีบางคนที่ชักดาบช้าเกินไปกระทั่งถูกโจมตีจนล้มลงสหายร่วมสำนักต่างเข้าไปเสริมในทันที สุดท้ายแล้วไม่เสียทีที่เป็นสำนักมีชื่อเสียงช่างฝึกฝนมาเป็นอย่างดีจริงเชียวเจียงเฉิงเยว่ยิ่งรู้สึกว่าเป็นเรื่องถูกต้องที่พาพวกเขามาด้วย ณ ตอนนี้

       ขณะที่หลี่อวิ๋นหังแบ่งสมาธิไปทางด้านนั้นเขาไม่ลืมที่จะปกป้องเจียงเฉิงเยว่เช่นเดียวกันยามเจียงเฉิงเยว่กำลังมองอย่างตกตะลึง ด้วยเสียง ‘ฟิ้ว’แสงสีเงินของไป๋หลวนสว่างวาบผ่านใบหน้านั้นโดยพลันเกือบจะตัดเส้นผมยาวที่ขมับทั้งหมดลงมา อีกฝ่ายตะลึงงันเมื่อได้ยินเสียงกู่ร้องแผ่วเบาที่ข้างหูหมอกควันดำเกลือกกลิ้งแล้วสลายไป ไอมารไหลทะลักใส่แก้มโดยตรงขนอ่อนล้วนลุกชันขึ้นมา

       ฉิงชางจวินชื่นชมจากใจ กำลังจะกล่าวชมสักสองประโยค เขากลับนึกถึงบางสิ่งได้ รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายทันใดนั้นเบิกตากว้างมองหลี่อวิ๋นหังอย่างเหลือเชื่อ “ซ่างเซียน...ท่าน!ก่อนหน้านี้ท่านไม่ได้บอกหรือว่าพลังวิญญาณ...ใช้ไม่ได้”

       เช่นนั้นทำไมเขายังมองเห็นได้เล่า?!

       เจียงเฉิงเยว่สูดลมหายใจเย็น ก่อนนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นอีกครั้งเขาตะลึงจนแทบลืมหายใจแทบจะตกลงมาจากกิ่งไม้

        “ท่าน!ท่าน...ท่านมองเห็นมันได้?!” เจียงเฉิงเยว่ดวงตาเบิกกว้างรูม่านตาหดลง รีบคว้าแขนเสื้อของหลี่อวิ๋นหังแน่น พูดติดๆ ขัดๆ ร่างสั่นสะท้าน“ท่าน...สามารถ...มาตลอด...”

       ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อกับความเป็นความตายนี้ หลี่อวิ๋นหังย่อมไม่มีเวลาตอบกลับเขายังคงสั่งการกับชาวคงหลงซาน “ตะวันออกเฉียงใต้!”

       นักพรตคงหลงซานสองสามคนที่ปกป้องช่องทางทิศตะวันออกเฉียงใต้รีบตอบรับ “ขอรับ!”

       เจียงเฉิงเยว่นึกขึ้นได้ว่าสถานการณ์ตรงหน้าไม่อนุญาตให้เขาคิดมากเกินไปเวลานี้จึงกำโม่หลงแน่น รอคำสั่งจากหลี่อวิ๋นหัง

       ทว่าหลี่อวิ๋นหังหยุดกะทันหัน ไม่ส่งเสียงเป็นเวลานานทุกคนต่างรีบร้อนอย่างอดไม่ไหว พลางสบตากันด้วยความหวาดผวาเจียงเฉิงเยว่เห็นใบหน้าของหลี่อวิ๋นหังมืดมน คิ้วขมวดแน่นจากนั้นโยนไป๋หลวนในมือพุ่งไปบนอากาศทางด้านคงหลงซานอย่างโหดเหี้ยม

        “เซียนจวิน!”เจียงเฉิงเยว่กรีดร้องอย่างร้อนใจต้องรู้ก่อนว่ายามนี้พวกเขาไม่มีพลังวิญญาณติดตัวไม่สามารถเรียกอาวุธวิเศษอย่างดาบเซียนกลับมาได้เมื่ออาวุธห่างจากมือเท่ากับเฝ้ารอความตายโดยไร้อาวุธ!พลังวิญญาณถูกผนึกในค่ายกลมารสวรรค์ ไม่อาจสร้างเขตอาคมคุ้มกายาได้ปราศจากอาวุธในมือไม่เท่ากับเป็นเนื้อปลาบนเขียง[1]หรอกหรือ?

        ทว่าหลังจากที่ไป๋หลวนของหลี่อวิ๋นหังถูกโยนออกไปทันใดนั้นมีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบนอากาศอย่างรวดเร็วคนผู้นั้นถูกจับด้วยดาบเซียนโดยไม่ทันได้ป้องกันล้มลงกับพื้นในทันทีพร้อมกับเสียงอุทานบังเอิญตรงหน้าค่ายกลดาบของนักพรตคงหลงซานอยู่ไม่ไกล เสียงอุทานนั้นไพเราะเสนาะหูแท้จริงแล้วเป็นเสียงของสตรีผู้หนึ่ง

       เหล่านักพรตคงหลงซานไม่ได้โง่เขลามีสองคนรีบพุ่งไปยกนางมารซึ่งบาดเจ็บล้มลงกับพื้นทันทีต่างลากเข้าไปในค่ายกลดาบแล้วกดไว้บนพื้นอย่างแข็งกร้าว

        “ไปกันเถอะ”หลี่อวิ๋นหังพูดเสียงเบาจากนั้นจับแขนของเจียงเฉิงเยว่พากระโดดลงจากกิ่งไม้เดินไปทางด้านนั้น

       หลังจากที่สตรีผู้นั้นถูกจับกุมสัตว์ประหลาดล่องหนที่โจมตีพวกเขาก่อนหน้านี้ราวกับหยุดเคลื่อนไหวไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก ดังคำกล่าวที่ว่าจับโจรต้องจับหัวโจกก่อนคิดว่านางมารผู้นี้คือหัวโจกของพวกมัน

       ทั้งสองคนเดินไปสองก้าว ชาวคงหลงซานจับใบหน้าของนางมารให้เงยขึ้นต้องการจะเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนางอย่างชัดเจน ทันทีที่ใบหน้านั้นเปิดเผยทุกคนอุทานเสียงแผ่วเบา โดยคิดไม่ถึงว่าจะยังเป็นเด็กสาวผู้หนึ่งที่งดงามเลิศล้ำ

       เจียงเฉิงเยว่หยุดฝีเท้าโดยเร็ว ราวกับมีน้ำหนักพันจิน ไม่อาจก้าวไปข้างหน้าได้อีก

       นักพรตคงหลงซ่านกล่าว “ดูเหมือนว่านี่จะเป็นหัวโจกของสัตว์ประหลาดเหล่านั้น?”

        “สังหารนาง!”

        “ใช่ๆๆ !เพื่อล้างแค้นให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ตายไป!”ขณะที่พูดมีคนต้องการเอาดาบวิญญาณพาดบนลำคอของนางมารผู้นั้น

        “รอเดี๋ยว!”ฉิงชางจวินคำรามหลังจากได้ยินบังเอิญสวี่ฮ่วนเจ๋อซึ่งอยู่ในค่ายกลดาบคงหลงซานในเวลานี้ก็ตะโกนอย่างเย็นชาเช่นเดียวกัน“อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม!”

       เหล่านักพรตจึงค่อยๆ สงบลง

        “ฟู่”เจียงเฉิงเยว่หายใจยาวพลางลูบหน้าอก

       หลี่อวิ๋นหังมองเขาด้วยสีหน้าย่ำแย่ อาจเป็นเพราะสายตาคู่นั้นเย็นเยียบเกินไปแสร้งทำเป็นไม่เห็นก็ไม่ได้เจียงเฉิงเยว่จึงทำได้เพียงมองกลับแล้วยิ้มเหยเกเล็กน้อย หลี่อวิ๋นหังรีบเบนสายตาเพียงก้มศีรษะลงหยิบไป๋หลวนที่ตกอยู่บนพื้นอย่างเฉยเมย

       นางมารกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงเกลียดชัง “อยากจะฆ่าก็ฆ่า มัวพูดไร้สาระอยู่ทำไม!”

        เหล่านักพรตกล่าว“คิดว่าพวกเราไม่กล้าจริงๆ หรือ?

        นางมารส่งเสียง“เพ้ย” แล้วเอ่ย “นึกไม่ถึงว่ามีดวงตาแห่งสวรรค์อยู่ พวกเราประเมินศัตรูต่ำไป”

       เจียงเฉิงเยว่ตกตะลึงเมื่อได้ยิน เขาต้องการหันศีรษะไปมองหลี่อวิ๋นหังกลับไม่กล้าลมหายใจพลันหนักอึ้ง

        อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะตั้งสติได้ระหว่างที่ทุกคนลังเลกลับมีใครบางคนมองมาทางด้านนี้แล้วถามเสียงดัง “ฉิงชางจวินนี่...นี่ควรจะจัด...” คำว่า ‘การ’ ของคำว่า ‘จัดการ’ ยังไม่ทันได้กล่าวออกมานางมารที่ถูกทุกคนควบคุมเอาไว้ระเบิดฉับพลัน เริ่มกรีดร้องเสียงดัง “ใคร? เมื่อครู่เจ้า...เรียกหาใคร?!”

       นักพรตที่ถูกนางขัดจังหวะสั่นสะท้าน

        นางมารกรีดร้อง“ฉิงชางจวิน?!”

        ทุกคนงุนงงเล็กน้อยแล้วมองนาง

       สตรีผู้นั้นดิ้นรนอยู่ในมือของนักพรตหันหน้าไปมองทิศทางของเจียงเฉิงเยว่กับหลี่อวิ๋นหังแล้วตะโกน “เขาอยู่ที่นี่หรือ?เขาอยู่ที่ไหนกัน?!”

       เหล่านักพรตยิ่งตกตะลึง คิดว่าสตรีผู้นี้กับฉิงชางจวินอาจรู้จักกัน

       เจียงเฉิงเยว่ลูบหน้าผาก เป็นคนรู้จักเก่าแก่จริงเชียว

       บังเอิญว่าคนผู้นี้เป็นดาวหายนะคุณหนูใหญ่เย่หลานจากเผ่ามารโหลวจัวผู้นั้นที่ตามตอแยเขาในปรโลกเป็นเวลานานและทำให้เขาหวาดกลัวสุดขีด!เพียงไม่รู้ว่าทำไมถึงจากปรโลกมายังโลกมนุษย์ได้บางทีอาจเป็นเพราะเส้นทางของศัตรูแคบ[2]กระมัง?

       เย่หลานมองมาทางด้านนี้แล้วตะโกนอย่างกลั้นความโกรธไว้ไม่อยู่ “เป็นท่านจริงหรือข้ารู้แล้ว! ข้ารู้อยู่แล้วเชียว!พวกเขาต่างบอกว่าท่านถูกสวรรค์แยกวิญญาณไปนานแล้ว!ข้ารู้ว่าไม่มีทางง่ายดายเช่นนั้น ฉิงชางจวิน! ท่านเกลียดข้ามากเช่นนี้เชียวหรือ?”ประโยคสุดท้ายนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้นแววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

        ทุกคนนิ่งค้างตะลึงงัน

       ใบหน้าของเย่หลานบิดเบี้ยว ดวงตาแดงก่ำคลอไปด้วยน้ำตาค่อนข้างน่าสงสารอยู่เล็กน้อย นางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ“แม้ว่าตอนนั้น...ข้าจะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่ประมาณตนไม่ละอายใจที่ไปตามตอแยท่าน...แต่ท่าน! นึกไม่ถึงว่าท่านเกลียดข้าจนถึงเพียงนี้ข้าผิดที่ไปบังคับท่านแต่ข้าก็เคยชอบท่านจนโงหัวไม่ขึ้นเช่นนั้น...หรือว่าการที่ข้าเคยชอบท่านทำให้ท่านอับอายเช่นนี้เชียวหรือ?ยามนี้ข้าตกต่ำมาถึงจุดนี้แล้วท่านยังไม่ยอมปล่อยไปและยังจะสังหารให้สิ้นซาก ฉิงชางจวินท่านยังมีมโนธรรมอยู่หรือไม่กัน?!” คุณหนูใหญ่ยิ่งเอ่ยกลับยิ่งน้อยเนื้อต่ำใจสุดท้ายเอ่ยไปร้องไห้ไป ในที่แห่งนี้นอกจากเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของนางแล้วความเงียบงันนี้ช่างแปลกประหลาดนัก

       หลังจากนั้นเป็นเวลานาน มีใครบางคนกระซิบพูดคุยกัน “ฉิงชางจวินยังมีหนี้สินเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เช่นนี้ด้วยหรือ?”

        “ชิ”

       เมื่อรู้สึกได้ว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตนเองเจียงเฉิงเยว่รู้สึกถึงหนามที่ด้านหลังโดยพลัน เขาลอบมองหลี่อวิ๋นหังแต่เห็นว่าท่าทางของอีกฝ่ายไม่อาจแยกแยะอารมณ์ได้สายตายังคงมองตรงไปเบื้องหน้าโดยไม่แม้แต่จะมองเขา

       ฉิงชางจวินใจเต้นแรงโครมคราม เส้นเลือดดำที่หน้าผากเต้นตุบๆ

       เย่หลานหลั่งน้ำตา ทุกคนตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้อดไม่ได้ที่จะนิ่งค้าง นักพรตทั้งสองคนที่จับนางไว้ไม่มีสมาธิเย่หลานดิ้นรนออกมาด้วยความไม่ยินยอมมากขึ้นนักพรตสองคนอุทานเสียงดังกำลังจะพุ่งเข้าไปคว้านางแต่ไม่ทันต่างรีบถอยหลังไปยังค่ายกลดาบสองสามก้าวอีกครั้งราวกับถูกอะไรทิ่มแทงโชคดีที่เย่หลานไม่ต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อพลิกสถานการณ์นางพุ่งมาทางเจียงเฉิงเยว่ด้วยความเกลียดชังจากนั้นจ้องมองหลี่อวิ๋นหังตรงหน้าด้วยน้ำตานองหน้ากำอกเสื้อของเขาแล้วแผดเสียงอย่างเกลียดชัง “ข้าได้ยินเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของท่านในเมืองยงยังรู้สึกเสียใจกับท่านมาหลายปีโดยเปล่าประโยชน์! ท่านมันไอ้คนสารเลวไร้มโนธรรม!”

        หลี่อวิ๋นหัง“...”

        เจียงเฉิงเยว่“...”

        ชาวคงหลงซาน“...”

       เจียงเฉิงเยว่นึกขึ้นได้โดยพลัน เขาในตอนนี้ไม่ใช่รูปลักษณ์ที่แท้จริงแต่เป็นรูปลักษณ์ของหลี่อวิ๋นเฉิน เสียงของนักพรตคงหลงซานมุ่งมาทางด้านนี้จริงทว่าทางด้านนี้เขากับหลี่อวิ๋นหังกลับยืนอยู่ด้วยกันส่งผลให้คุณหนูเย่หลานเข้าใจผิดและเลือกคนผิด ฉิงชางจวินนึกถึงนาม‘สองผู้ยิ่งใหญ่แห่งปรโลก’ นี้ของตนเอง ซึ่งยังคงมีความหมายว่า ‘รูปลักษณ์เลิศล้ำ’ในปรโลก ดังนั้นคุณหนูใหญ่จึงไม่ลังเลที่จะวิ่งไปยังคนที่หล่อเหลาที่สุดในที่แห่งนี้เจียงเฉิงเยว่ปิดหน้า ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

       ------------------------

        [1]เนื้อปลาบนเขียง เป็นการอุปมา หมายถึง ตกอยู่ในกำมือของผู้อื่น

        [2]เส้นทางของศัตรูแคบ เป็นสำนวน หมายถึงศัตรูซึ่งไม่ปรารถนาที่จะพบแต่กลับได้พบอย่างง่ายดาย