ณ.ใจกลางของหุบเขาเร้นลับ ยอดเขาสูงตระหง่านตา บรรยากาศทั่วทั้งหุบเขา ปรกครุมไปด้วยพลังงานฟ้าดิน ศิษย์ของหุบเขา ต่างก็พากันตั้งหน้าตั้งตาฝึกฝนพลังเวทย์
พื้นที่ของหุบเขาเร้นลับ มีอาณาเขตปรกคุมมากกว่าหมื่นลี้ ใครก็ตามที่จะเข้ามาถึงใจกลางของหุบเขาได้ ต้องผ่านสัตว์ดุร้าย ค่ายกลต่างๆ ของหุบเขา
หุบเขาเร้นลับ เป็หุบเขาที่รวบรวมผู้ใช้เวทย์ ประหลาดๆ มาไว้เป็ศิษย์ ศิษย์ทุกคนของหุบเขา คัดแต่หัวกระทิเข้ามาฝึกสอน มีแต่พวกประหลาดๆทั้งนั้น
ณ สวนหลังเขา ของหุบเขาเร้นลับ ชายหนุ่ม กำลังนอนไม่ได้สติในกระท่อมหลังหนึ่ง
"อาจารย์...ท่านกลับมาแล้ว" เสียงใสไพรเราะ หวานละมุนเสียงหนึ่งดังขึ้น
นางคือ "ไป๋หลาน" ศิษย์คนโตของเ้าหุบเขาเร้นลับ หน้าตาอ่อนละมุน อ่อนโยน บวกกับอาภรณ์สีขาว ทำให้นางดูสูงศักดิ์
"อื่มม..อาจารย์กลับมาแล้ว" เสียงตอบรับของผู้เป็อาจารย์กล่าวตอบ
นางคือ "ลู่เซียน" เ้าหุบเขาเร้นลับ
"เอ๊ะ!!.. อาจารย์ ... ท่านพาใครมาด้วยหรอ ดูจากเสื้อผ้าอาภรณ์ น่าจะเป็คนรับใช้.. หรือว่าอาจารย์้าเด็กรับใช้ แต่..ข้าก็รับใช้ปรนนิบัติอาจารย์มาตลอด..แล้วเหตุใด อาจารย์จึงพาเด็กรับใช้กลับมาด้วย..??? ไป๋หลานถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจเจตจำนงค์ของอาจารย์
"ห้าๆๆๆ..ลู่เซียนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะชอบใจศิษย์ตัวเอง
"หลานเอ๋อ..มานี่สิ" ลู่เซียนเรียกไป๋หลานเข้ามานั่งใกล้ๆ
"เขาหาใช่คนรับใช้ที่ไหนกันเล่า..เ้าดูนี่สิ พูดจบนางก็วาดมือออกไปที่ศรีษะของหวังเหยา ว๊าป.. เกิดเป็เเสงที่กลางหน้าผากหวังเหยา ร่างกายหวังเหยาสั่นเทาเล็กน้อย
"ดูนี่สิ...เด็กคนนี้เขาเหมาะกับการฝึกพลังเวทย์มาก คุณสมบัติเพียบพร้อม เพียงแต่เริ่มฝึกช้าไปหน่อยแค่นั้น..ต่อไปเ้าก็เรียกเขาว่าศิษย์น้องเล็กละกัน...หลานเอ๋อก็ดูแลศิษย์น้องเล็กด้วยหละ ลู่เซียนพูดคุยกับไป๋หลานได้สักพัก นางก็เดินจากไป
หลังจากลู่เซียนเดินจากไป ในกระท่อมเหลือเพียง หวังเหยาที่นอนไม่ได้สติ และไป๋หลาน ที่กำลังนั่งพิจารณาหวังเหยาั้แ่หัวจรดเท้าที่ปลายเตียง นางจ้องมองไปที่ใบหน้าหวังเหยา
"จะว่าไป...เอิ่มมม..เ้า..เ้า...เ้าก็หล่อเหลาเอาเื่อยู่นะเนี้ย
ไป๋หลานพรึมพรัมกับตัวเอง พูดจบนางก็แก้มแดงก่ำ
ผ่านไปสักพัก หวังเหยารู้สึกตัว เขาค่อยๆลืมตาขึ้น ในคลองจักขุเขา เขามองเห็นหญิงนางหนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่ตัวเอง
"ศิษย์น้อง!! เ้าฟื้นแล้ว...นางพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยน
"ข้าชื่อไป๋หลาน เป็ศิษย์คนเดียวของเ้าหุบเขา ที่นี่คือหุบเขาเร้นลับ ท่านอาจารย์ฝากข้าดูแลเ้า หวังเหยาเพิ่งจะฟื้นยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ
"ว่าแต่...เ้าหละ ชื่ออะไร
"ขะ..ข้าชื่อ หวังเหยา หวังเหยาพูดติดๆขัดๆ
"แล้วข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร??...หวังเหยากล่าวถามนาง
"อาจารย์ออกไปทำธุระข้างนอก ระหว่างเดินทางกลับ ก็พบเจอเ้าพอดี อาจารย์ก็เลยพาเ้ามาที่นี่ รับเ้าเป็ศิษย์ ตอนนี้เ้าก็เป็ศิษย์ของหุบเขาเร้นลับแล้ว เป็ศิษย์สายตรงของอาจารย์คนที่สอง
"จะว่าไป..ข้ามีศิษย์น้องแล้วสินะ..ต่อไปเ้าก็เชื่อฟังศิษย์พี่หละ!!
ไปหลานพูดขึ้นด้วยเสียงที่อ่อนโยน
หวังเหยาฟังที่นางอธิบายเื่ราวต่างๆให้ตนฟัง พอนึกไปนึกมา หวังเหยาก็ยิ้มเจื่อนๆ ลู่เซียนคงไม่ได้พูดให้ไป๋หลานฟัง ว่าหวังเหยาได้เห็นนางตอนอาบน้ำ เลยชัดหวังเหยาไปสองฝ่ามือจนเขาหมดสติไป
236
