หลังจากผ่าน่เวลาแห่งการฟื้นฟูและพัฒนาตระกูลมู่ก็กลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง
สมาชิกตระกูลที่เคยถูกขับไล่ก็กลับมาเกือบทั้งหมดเหลือเพียงส่วนน้อยที่เดินทางรอนแรมไปไกลจนไม่สามารถติดต่อได้
หลังจากมู่เสินฉวนออกจากการปิดด่านฝึกตน พลังจิตอันกว้างใหญ่ไพศาลของเขาก็มักจะกวาดตรวจตราทั่วพื้นที่ของตระกูลอยู่เสมอ
และเขาก็พบว่า...
สมาชิกตระกูลที่ลงทุนได้มีจำนวนเพิ่มขึ้นมากขึ้น
และยังมีผู้ฝึกตนบางคนที่มีโชคลาภไม่น้อย
เช่นได้รับมรดกจากผู้ฝึกตน ค้นพบสมุนไพรวิเศษ ยาเม็ด และอาวุธวิเศษต่างๆ
ครืน!
โครม!
จู่ๆเสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นบนท้องฟ้าเหนือพื้นที่ของตระกูลแห่งหนึ่ง สายฟ้าฟาดผ่าเปรี้ยงปร้างสร้างปรากฏการณ์ตื่นตะลึง
"เกิดอะไรขึ้น?!"
"ทำไมแค่คลอดลูกถึงเสียงดังขนาดนี้?"
สมาชิกตระกูลที่รออยู่นอกบ้านต่างใมองดูเมฆสายฟ้าที่รวมตัวกันอยู่บนท้องฟ้าด้วยความพรั่นพรึงใจ
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเห็นดังนั้นสีหน้าก็ยิ่งกังวลมากขึ้น
เขาชื่อมู่ลี่ หัวหน้าสาขาย่อยเล็กๆ ของตระกูลมู่
หญิงที่กำลังคลอดบุตรอยู่ในบ้านคือภรรยาของเขาเอง
ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยพร่ำภาวนาอยู่ในใจ
ขอให้ทั้งแม่และลูกปลอดภัยอย่าให้เกิดเื่ร้ายขึ้นเลย
ในขณะนั้นเองก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้าช้าๆ
สมาชิกตระกูลมู่เมื่อเห็นเขามาต่างก็เบิกตากว้าง รีบค้อมตัวคำนับ
"ผู้นำตระกูล"
มู่เสินฉวนโบกมือใช้พลังจิตกวาดมองดูโดยรอบ ก็รับรู้ถึงสถานการณ์ทั้งหมด
จากนั้นเขามองไปที่มู่ลี่ แล้วส่งยิ้มบางให้อีกฝ่าย
"ไม่ต้องกังวล"
"มีทายาทร่างิญญาสายฟ้าถือกำเนิดขึ้นแล้ว"
"ร่างิญญาสายฟ้า!"
"์!"
"ตระกูลมู่ของเราได้ให้กำเนิดร่างิญญาแล้ว!"
"ช่างเป็บุญวาสนาจริงๆ!"
สมาชิกตระกูลหลายคนต่างโห่ร้องสรรเสริญส่วนมู่ลี่ก็ดีใจจนเนื้อเต้น
ร่างิญญาเป็ร่างกายพิเศษชนิดหนึ่ง
มีความสัมพันธ์โดยกำเนิดกับวิถี์เมื่อเริ่มต้นฝึกฝน ย่อมต้องก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้จะไม่แข็งแกร่งเท่าร่างกายเทพร่างกายเต๋า หรือร่างกายเซียน
แต่ก็ถือว่าน่าทึ่งมากไม่ควรมองข้ามเด็ดขาด
หากได้รับการฝึกฝนอย่างเหมาะสมอาจกลายเป็อัจฉริยะรุ่นเยาว์ของตระกูลมู่ได้เลย
ไม่นานนัก
เสียงร้องไห้จ้าของทารกก็ดังขึ้น คนที่ทำคลอดอุ้มทารกออกมาจากบ้านด้วยสีหน้ายินดี
"คลอดแล้ว คลอดแล้ว"
"นายท่านมู่ ได้ลูกชายเ้าค่ะ!"
มู่ลี่รับทารกมาด้วยความตื่นเต้นความรักเอ่อล้นออกมาจากแววตา
จากนั้นสีหน้าเขาก็จริงจังแล้วหันไปค้อมตัวคำนับมู่เสินฉวน "ผู้นำตระกูลได้โปรดประทานนามให้กับบุตรของข้าด้วยเถิดขอรับ"
มู่เสินฉวนครุ่นคิดครู่หนึ่งจากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดออกมา
"เด็กคนนี้เกิดมาพร้อมกับสายฟ้า เช่นนั้นก็ตั้งชื่อให้เขาว่า ‘มู่เหลย’[1] ก็แล้วกัน"
"มู่เหลย"
"ขอบพระคุณผู้นำตระกูลที่ประทานนามให้กับบุตรของข้า"
"พวกเ้าได้มอบทายาทร่างิญญาให้แก่ตระกูลมู่ สมควรได้รับรางวัลแล้ว"
พูดจบมู่เสินฉวนก็โบกมือ ทรัพยากรการฝึกฝนมากมาย ทั้งศิลาิญญา อาวุธวิเศษ และยาเม็ด ก็ปรากฏขึ้นในลานบ้าน
ทำให้สมาชิกสาขาย่อยต่างตื่นตาตื่นใจพากันคำนับเขาอีกครั้ง
"ขอบพระคุณผู้นำตระกูล"
มู่เสินฉวนยิ้มแต่ไม่พูดอะไรจากนั้นร่างของเขาก็หายวับไป
สายตาของเขามองไปที่จอระบบโปร่งใส
[ชื่อ: มู่เสินฉวน]
[สถานะ: ผู้นำตระกูลรุ่นที่สิบแปดแห่งตระกูลมู่]
[ระดับขั้น: ตำหนักม่วงขั้นที่เจ็ด]
[โชคชะตาตระกูล: 14,550]
[ฟังก์ชันเริ่มต้น: ดวงตาแห่งสัจธรรม ลงทุนคืนกำไร ภารกิจตระกูล]
'ดูเหมือนว่าโชคชะตาตระกูลที่เพิ่มขึ้น จะมีผลต่อโชคลาภของตระกูลทั้งหมดด้วยสินะ'
มู่เสินฉวนคิดในใจ
จากความทรงจำก่อนหน้านี้ตระกูลมู่ไม่เคยมีร่างิญญาปรากฏขึ้นมาเลยเป็เวลาหลายร้อยปี
แต่หลังจากที่เขารับตำแหน่งผู้นำตระกูลได้เพียงเดือนกว่าๆก็มีร่างิญญาถือกำเนิดขึ้น
หากไม่ใช่เพราะเื่โชคชะตาที่มองไม่เห็นมันก็คงไม่มีคำอธิบายอื่นอีกแล้ว
และโชคชะตาตระกูลมากกว่าหนึ่งหมื่นแต้มก็ถือกำเนิดร่างิญญาได้
หากสะสมได้มากกว่านี้ในอนาคตอาจมีร่างกายพิเศษบางอย่างปรากฏขึ้นมาอีกก็เป็ได้...
เมื่อคิดเช่นนี้มู่เสินฉวนก็รู้สึกอารมณ์ดี หัวเราะแล้วกลับไปยังที่พักของตน
...
ถ้ำหลิงซู
บนยอดเขาที่งดงามแห่งหนึ่งปราณิญญาพลันปั่นป่วน ปลดปล่อยไอพลังจำนวนมหาศาลออกมา
จากนั้นไม่นานชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เยื้องย่างออกมาจากถ้ำ
เขาคือจื่อหยางเซียน หนึ่งในหกผู้ฝึกตนระดับตำหนักม่วงแห่งถ้ำหลิงซู
เขาปิดด่านฝึกตนมานานกว่าครึ่งปีและในวันนี้ก็ทะลวงสู่ระดับตำหนักม่วงขั้นที่สามได้สำเร็จ พลังฝึกตนเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ไม่นานนัก
คลื่นพลังจิตอันทรงพลังก็กวาดผ่านยอดเขา
"หืม?"
"เหยียนจู่อยู่ที่ใด?"
จื่อหยางเซียนขมวดคิ้วถามเด็กชายข้างๆ
เด็กชายมีสีหน้าเศร้าสร้อยลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบตะกุกตะกัก
"เรียน... เรียนท่านอาจารย์"
"ศิษย์พี่เหยียนจู่และศิษย์พี่เยี่ยนหรันได้เดินทางไปยังตระกูลหวังในเมืองชิงหยุนเมื่อเดือนก่อนและบังเอิญเจอเหตุการณ์ไม่คาดฝันขอรับ"
"...พวกเขาถูกคนของตระกูลมู่สังหารไปแล้วขอรับ"
"อะไรนะ!"
จื่อหยางเซียนโกรธจัดตบโต๊ะหินจนแตกละเอียด เด็กหนุ่มใคุกเข่าก้มหน้าลงกับพื้น
หวังเยี่ยนหรันนั้นไม่สำคัญ
แต่เหยียนจู่นั้นเป็ศิษย์เอกของอาจารย์ทะลวงสู่ระดับแก่นปราณได้ั้แ่อายุยังน้อย มีพร์ในการฝึกตนอย่างมาก
ซึ่งปกติอาจารย์จะรักและเอ็นดูศิษย์คนนี้มาก
ไม่คิดเลยว่าเขาจะเพิ่งปิดด่านฝึกตนไปเพียงครึ่งปีศิษย์รักก็มาถูกฆ่าตายเสียอย่างนั้น
ช่างน่าเหลือเชื่อ!
พริบตาต่อมาแววตาของจื่อหยางเซียนก็เย็นะเื น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
"ส่งคนไปสืบมา"
"ภายในหนึ่งวัน ข้าต้องรู้ข้อมูลทั้งหมดของตระกูลมู่!"
-----------------------------------------------
[1] เหลย (雷) ในภาษาจีน แปลว่า สายฟ้า