ตอนที่ 29 ต่อหน้าข้า เ้าจบไม่สวยแน่
ถังเฉิงตื่นเต้นเป็อย่างมากเมื่อคิดว่าจะได้เจียงเฉินมาเป็หัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของสาลาเปาตันหลังจากได้เห็นความสามารถอันน่าสะพรึงของเขา
เขาเหลือบมองที่ จูิหยวน ที่ซีดลงและพูดอย่างแ่เบา: "อาจารย์จู พี่ชายเจียงเฉินของข้าจะเป็หัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตันั้แ่นี้ไป ท่านไม่ว่าอะไรใช่ไหม "
“แม้อาจารย์เจียงจะยังเด็ก แต่การเล่นแร่แปรธาตุของเขานั้นอยู่เหนือกว่าข้านัก นับเป็เกียรติสำหรับเราที่ได้เขามาเป็หัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตัน ”
จูิหยวนยิ้มอย่างบิดเบี้ยว
เขามองไปที่เจียงเฉินด้วยความละอาย: " ไม่คิดเลยจริงๆว่าอาจารย์เจียงจะเป็นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสามชั้นสูงเช่นนี้ ข้าผู้น้อยช่างเป็คนไม่รู้จักเขาไทซานอย่างแท้จริง ดังนั้นข้าจึงหวังว่าอาจารย์เจียงจะโกรธเคือง "
ในที่สุด ตอนนี้จูิหยวนก็ยอมก้มศีรษะที่จองหองของเขาลง
ผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้คือนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสามขั้นสูงซึ่งนับได้ว่าเป็ตัวตนสูงส่งกว่าเขาอย่างสิ้นเชิง
และเมื่อพูดถึงความสามารถแล้ว ตัวเขายิ่งน่าผิดหวังเข้าไปใหญ่
นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสามขั้นสูงนั้นนับได้ว่าเป็นักเล่นแร่แปรธาตุชั้นยอดในเมืองหลิงหยุน
ถ้าเขาทำให้เจียงเฉินโกรธเคืองเข้าจริงๆ เขาก็เกรงว่าชีวิตเขาในเมืองหลิงหยุนคงไม่ง่ายอีกต่อไปแล้ว
ส่วนเจียงเฉินนั้น เขาไม่ได้ใส่ใจจูิหยวนแม้แต่น้อย ดังนั้นจึงเป็ธรรมดาที่เขาจะไม่ถือสาเอาความอะไรอีกฝ่าย
เขาเพียงหันไปพูดกับถังเฉิง : "ถังเฉิง ถึงข้าจะเป็นักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตันก็จริง แต่เ้าก็น่าจะรู้ว่าข้าเองก็เป็นักเรียนของหลิงหยุนวู่ฟู่ ดังนั้น ... "
"พี่ชายเจียงเฉิน ข้าเข้าใจเื่นั้นดี"
“ท่านไม่จำเป็ต้องมานั่งเฝ้าศาลาเปาตันแต่อย่างใด ข้าจะใส่ชื่อท่านเป็หัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของเราและจะส่งวัสดุต่างๆไปให้ท่านหลอมยาในหลิงหยุนวู่ฟู่เอง ”
“เมื่อเราสามารถขายเม็ดยาที่ท่านกลั่นขึ้นมาได้ เราก็จะแบ่งผลกำไรที่ได้ให้แก่ท่าน 30% ”
ถังเฉิงยิ้มเล็กน้อย
ด้วยศักยภาพของเจียงเฉินเขาจะต้องกลายเป็นักเล่นแร่แปรธาตุที่มีชื่ออันยิ่งใหย่ในโลกได้อย่างแน่นอน
แม้ว่าศาลาเปาตันจะทำได้เพียงใส่ชื่อของเจียงเฉินไว้เท่านั้น แต่มันก็นับได้ว่าเป็ประโยชน์ต่อพวกเขาอย่างไม่มีสิ้นสุดแล้ว
“ข้าจะไม่เอาผลกำไรแต่อย่างใด!”
เจียงเฉินส่ายหัว: "ข้า้าเพียง 30% ของเม็ดยาที่ข้าหลอมขึ้นมาก็เท่านั้น"
"ไม่มีปัญหา!"
ถังเฉิงไม่คัดค้านคำขอของเจียงเฉินแต่อย่างใด
“งั้นก็ตามนั้น หากศาลาเปาตัน้าให้ข้าหลอมยาอะไรให้ เ้าก็แค่ส่งวัสดุมาให้ข้าที่ลานหมายเลข 68ในลานพักอาศัยของนักเรียนระดับทองก็เท่านั้น ”
หลังจากเขาออกมาจากศาลาเป่าตัน มันก็เป็เวลาเที่ยงวันแล้ว
เจียงเฉินหยุดอยู่ที่หน้าร้อนอาหารที่ชื่อว่า เทียนเซียงโหล เขาวางแผนที่จะรับประมานอาหารที่นี่
“เจียงเฉิน ช่างเป็ความบังเอิญจริงๆ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอเ้าที่นี่!”
เมื่อเจียงเฉินกำลังจะเดินเข้าไปในตึกเทียนเซียงโหล เสียงดูฟังดูเยาะเย้ยก็ดังขึ้นด้านหลังของเจียงเฉิน
เจียงเฉินถึงกับถูกผงะไปครู่หนึ่ง
เขาหันศีรษะไปและก็เห็นร่างที่คุ้นเคยสองคนกำลังเดินมาที่หอคอยเทียนเซียงโหล
เจียงหยุนหงและเจียงเฉียนเหองั้นรึ ?
ทำไมพวกเขาถึงอยู่ที่นี่?
เจียงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย: "เจียงหยุนหงไม่ใช่ว่าเ้าอยู่ที่ตระกูลเจียงหรอกรึ ? ทำไมเ้าถึงมาที่เมืองหลิงหยุนได้กัน?"
“เฮ้…เจียงเฉิน เ้ายังไม่รู้สินะ หึ อาจารย์จูหัวหน้านักเล่นแร่แปรธาตุของศาลาเปาตันนั้นรับปากที่จะรับข้าเป้นศิษย์ของเขา ”
"แม้ว่าเ้าจะเข้าหลิงหยุนวู่ฟู่ได้แต่เ้าก็เป็ได้เพียงนักเรียนระดับทองแดงที่ไร้ซึ่งอนาคตเท่านั้น "
“ส่วนข้า อีกไม่นานตัวข้านั้นจะกลายเป็นักเล่นแร่แปรธาตุที่น่านับถือ!”
เจียงหยุนหงมองไปที่เจียงเฉินอย่างเยาะเย้ยและเขาก็แสดงออกราวกับว่าได้รับชัยชนะ เขาเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยองทันที
“จริงรึ ? แต่ถ้าข้าเป็เ้าข้าจะไม่ไปที่นั่นนะ เพราะมันจะทำให้เ้าเจอกับจุดจบอันน่าสังเวชต่อหน้าข้า !”
มุมปากของเจียงเฉินก็โค้งขึ้นเล็กน้อย
“ข้ากล้าพูดได้เลยว่าไม่มีนักเล่นแร่แปรธาตุคนไหนในศาลาเปาตันรับเ้าเป็ศิษย์อย่างแน่นอน !“
296
