ไฟลุกหน้าทำเนียบ
เสียงไซเรนดังสนั่นไปทั่วถนนสายหลักของเอ็นโดโปลิสหน้าทำเนียบรัฐบาลมีผู้คนนับพันยืนเบียดเสียดแรงงานชายหญิงถือป้ายผ้าสีซีดที่เขียนด้วยลายมือสั่น ๆ “เราไม่ใช่ทาสชิปติดตาม” เสียงโห่ร้องสลับกับเสียงร้องไห้ของเด็กเล็กที่ถูกพามากับพ่อแม่กลายเป็เสียงสะท้อนอันบีบคั้นหัวใจ
อาคารทำเนียบสูงสง่าเงียบและแข็งราวป้อมปราการ เบื้องหน้ามีกำแพงโล่พลังงานสีน้ำเงินจาง ๆ กั้นระหว่าง“ชนชั้นปกครอง” กับ “ชนชั้นแรงงาน”กลิ่นควันแก๊สและไฟไหม้จากการเผายางรถยนต์ลอยคลุ้งในอากาศ
แรงงานหนุ่มจากโรงงานโลหะ ยืนรวมกับเพื่อน ๆ ข้างหน้าใบหน้าเปื้อนเหงื่อและเขม่าควัน แต่แววตายืนหยัด เขาไม่เคยคิดว่าจะต้องมาถึงจุดนี้แต่เมื่อเพื่อนร่วมงานถูกจับไปฝังชิป เขาไม่อาจทนเฉยได้
เสียงหญิงสาวจากกลุ่มสหภาพดังขึ้น“พวกเขาไม่ใช่สัตว์ทดลอง! ปล่อยครอบครัวเรากลับมา!”เสียงโห่กึกก้องตามมาเหมือนคลื่นทะเล
ในกลุ่มผู้ชุมนุม สาวน้อยซอนญ่า กระชับมือกับโดมินิโค ผู้นำแรงงานเธอพูดเสียงสั่น “ได้โปรด…ญาติของฉันก็ถูกจับไปฝังชิปเหมือนกันคุณช่วยพวกเขาด้วยนะคะ” น้ำตาที่เอ่อคลอทำให้ชายชราผู้แข็งกร้าวนานหลายสิบปีอ่อนลงเขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “เราจะช่วยทุกคน ไม่เว้นใครทั้งนั้น”
เืและไฟฟ้า
ฝูงชนยังไม่ทันก้าวเข้าใกล้กำแพงโล่พลังงานก็เปิดออก แถวตำรวจปราบจลาจลเอไอกว่า 300 นายยืนเรียงรายเหมือนกำแพงเหล็กทุกคนถือปืนช็อตไฟฟ้าที่ส่งเสียงกรีดดังแหลม
เสียงประกาศผ่านลำโพงโลหะเ็า“ยุติการชุมนุมทันที มิฉะนั้นจะถูกใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด”
แต่เสียงตอบรับจากฝูงชนกลับเป็เสียงโห่และก้อนหินที่ถูกขว้างเข้าใส่โล่พลังงานพลันเสียงแผดช็อตก็ดังขึ้น แสงไฟฟ้าสีน้ำเงินพุ่งเข้ากลางฝูงชนเสียงกรีดร้องดังสนั่น ร่างหลายร่างล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
เรมิโอ รู้สึกเหมือนโลกหมุนเขาพยายามพยุงเพื่อนร่วมงานที่โดนยิงช็อตจนหมดสติ แต่ยังไม่ทันได้ก้าวต่อตำรวจสองนายก็เข้ามากระชากแขนเขาอย่างหยาบคาย เขาดิ้นสู้แต่ไม่อาจต้านแรงเหล็กพวกเขาลากเขาออกไปท่ามกลางเสียงะโของเพื่อน ๆ
ฝั่งผู้หญิงก็ไม่ต่างกันซอนญ่าและกลุ่มแม่บ้านแรงงานถูกจับกุมแยกไปอีกด้านแม้เธอพยายามดิ้นรนแต่ก็ถูกผลักใส่รถควบคุมพร้อมคนอื่น ๆน้ำตาที่ไหลอาบแก้มถูกซ่อนด้วยเงามืดในรถเหล็ก
กลางความโกลาหลนั้น จูเลียน่า วิ่งฝ่าฝูงชนมาใบหน้าของเธอซีดขาวเมื่อเห็นชายที่เธอรักถูกลากไป “เรมิโอ!” เธอะโสุดเสียงก่อนที่สายไฟฟ้าสีน้ำเงินจะพุ่งใส่ร่างของเธอโดยตรง
เสียงช็อตดังสนั่นร่างเธอสั่นสะท้านราวกับสายฟ้าแลบผ่านทั้งร่าง ระบบภายในรวนทันทีดวงตาแสงสว่างพร่าเลือน เธอล้มลงท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คนถูกเ้าหน้าที่สองนายรีบพาออกไปอย่างเร่งด่วน
เรือนจำและการต่อรอง
กลิ่นสนิมและความชื้นคละคลุ้งในเรือนจำชั้นล่าง แรงงานหนุ่ม ถูกขังในห้องมืดเพียงหลอดไฟสลัวเสียงโซ่ที่คล้องข้อมือดังทุกครั้งที่เขาขยับตัว หัวใจเขาสับสนยิ่งกว่าเคย
ไม่นานเสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังใกล้เข้ามาประตูเหล็กเปิดออกเผยให้เห็นร่างบางในชุดนักโทษหญิง ซอนญ่า เดินเข้ามา ดวงตาแดงช้ำแต่ยังมีประกายบางอย่าง“เรมิโอ…ฉันมีข่าวของคุณครูสาว”
เขารีบลุกขึ้นคว้าแขนเธอ“เธออยู่ไหน จูเลียน่าเป็ยังไง!”
น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนแก้มเธอ“เธอโดนช็อต ระบบเสียหายหนัก…เหลือหนทางเดียวคือต้องย้ายชิปความจำไปยังร่างใหม่แต่…” เธอกลืนน้ำลายช้า ๆ “…การอนุมัติใช้ร่างใหม่ ขึ้นอยู่กับท่านผู้นำสูงสุดและฉันสามารถทำให้เกิดขึ้นได้ ถ้า…คุณยอมรับใช้พ่อของฉัน”
คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดกลางอกเขาหายใจไม่ออกทันที
“หมายความว่ายังไง…พ่อของเธอ?”
เธอยิ้มบาง ๆแต่ดวงตาเย็นเฉียบ
“ใช่แล้ว ฉันเองเรนาตา…ลูกสาวของเบนาโต”
โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าแรงงานหนุ่มกำหมัดแน่น
เขารู้ว่าถ้ายอมเขาก็จะทรยศเพื่อน ๆ ที่ต่อสู้เพื่ออิสรภาพ
แต่ถ้าไม่ยอม…ผู้หญิงที่เขารักอาจไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีก
การช่วยเหลือและร่างใหม่
ก่อนที่เขาจะตอบเสียงะเิก็ดังสนั่น พื้นเรือนจำสั่นะเื เหล็กคานร่วงกระแทกพื้นเป็ประกายไฟสปอตไลท์ถูกยิงดับไปทีละดวง เสียงประกาศเตือนดังลั่นแต่ทันใดนั้นเสียงะโคุ้นหูดังขึ้น
“เรมิโอ!ทางนี้!”
นายตำรวจน้ำดี ปรากฏตัวพร้อมกองกำลังพิเศษเขากวาดล้างเ้าหน้าที่เอไออย่างรวดเร็ว ก่อนใช้รหัสปลดล็อกประตูเหล็กเรมิโอวิ่งออกมาแทบไม่เชื่อสายตา “อะมาเดโอ…ทำไมคุณถึง—”
“ไม่มีเวลาอธิบายเราทะลายคลังเก็บร่างใหม่มาแล้ว วิเวียน่ากำลังทำการย้ายชิปให้เธออยู่”
หัวใจของแรงงานหนุ่มเต้นแรงเขาแทบลืมหายใจ รีบติดตามกองกำลังออกจากเรือนจำเสียงไซเรนและเสียงะเิยังดังตามหลังพวกเขาหลบหนีไปยังฐานลับแห่งใหม่ของสหภาพแรงงาน
ที่นั่น แพทย์หญิง กำลังทำงานแข่งกับเวลา ผู้ช่วยแพทย์ใช้ผ้าขาวผืนนุ่มซับเหงื่อบนหน้าผากให้วิเวียน่า
ร่างสังเคราะห์ใหม่วางอยู่ในแท่นแก้วใสสายไฟและท่อสารหล่อเลี้ยงเชื่อมเข้ากับสมองชิปที่ส่องประกายอ่อน ๆใบหน้าของจูเลียน่าในร่างใหม่ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้น เธอมองเห็นเขายืนอยู่ตรงหน้าน้ำตาไหลพราก
“เรมิโอ…”เสียงแ่ราวกระซิบ แต่ทำให้หัวใจเขาแทบแตกสลายด้วยความสุข
เขารีบก้าวไปกุมมือเธอที่เย็นเฉียบ“ฉันสัญญา…จะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว”
ประกายใหม่ของไฟา
เื้ัควันไฟ...กองกำลังทหารAI ของปิเอโตรก้าวเดินออกมาอย่างช้า ๆในมือถือปืนควอนตัม
เผยให้เห็นการพังทลายของฐานลับเก่าใต้ดิน
พร้อมการเปิดโปงตัวตนของเรนาตาโดยสมบูรณ์
กลุ่มแรงงานประจักษ์ความจริงที่แสนเจ็บช้ำเมื่อรู้ว่าสาวน้อยใสซื่อที่พวกเขาเมตตาเอ็นดู กลับเป็หนอนบ่อนไส้ และทำให้ทุกชีวิตรู้ดีว่า
นี่คือเพียงจุดเริ่มต้นของศึกใหญ่ที่กำลังจะมาถึง—ศึกที่ไม่ใช่เพื่อใครคนใดแต่เพื่ออนาคตของทั้งเผ่าพันธุ์มนุษย์และฮิวมาโนซอยด์
จบตอนที่ 8
( 7 ก.ย. 68 )