แสงแดดอ่อน ๆ ที่แยงเข้าตา ทำให้ รามินทร์ ลืมตาอย่างช้า ๆ ก่อนที่จะควานหาร่างบางที่เมื่อคืนได้ซุกกอดอย่างมีความสุข
“จีน่า….จีน่า….”
ชายหนุ่มส่งเสียงร้องเรียกหาคนรัก หากแต่มีแต่ความว่างเปล่าไม่มีเสียงตอบรับจากตัวเธอ
มีเพียงกระดาษโน๊ตใบเล็กๆ ที่ทิ้งไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ใกล้กับหัวเตียง
“จีน่ามีธุระด่วน…ต้องกลับไทย…ถึงแล้วเดี๋ยวจีน่าโทรกลับมานะคะ….”
รามินทร์มึนงง…ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
“ธุระด่วนอะไรของเธอ…จีน่า….ทำไมถึงบอกพี่ไม่ได้….”
รามินทร์คิดในใจ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว สวมใส่เสื้อผ้าอย่างเร่งด่วน ก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
……………………
“โนเอล….ฟังมัมอยู่หรือเปล่าลูก…”
“ครับ…มัม…”
ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย ขณะที่กำลังร่วมรับประทานอาหารกับ มัมอาริสา มารดาของเขา
“อาทิตย์หน้า แด๊ดของลูก….จะพาลูกไปเรียนรู้งานที่บริษัทสาขาในไทยนะ….เตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะคะ…หลังเรียนจบโทแล้วก็เตรียมตัวเป็ผู้บริหารได้เลยจ้า…”
มัมอาริสา ยิ้มให้บุตรชายอย่างภาคภูมิใจ เพราะเขาเป็ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล “กาบริเอล”
“โนเอล กาบริเอล” ลูกชายวัย 26 ปี กำลังจะจบปริญญาโท ในฤดูใบไม้ผลิ ที่จะถึงไม่เกิน 2 เดือนนี้
บิดาของเขาคือ “ฟิลิปป์ กาบริเอล” มหาเศรษฐีนักลงทุนตัวพ่อลำดับต้นๆ ในฝรั่งเศส รวมถึงเขายังชอบที่จะซื้อบริษัทในไทยที่น่าสนใจ เพื่อมาเป็ส่วนหนึ่งของสินทรัพย์ด้วย
“ครับมัม….”
โนเอลมองหน้าผู้เป็มารดา ก่อนจะตอบรับด้วยสีหน้านิ่งๆ และทานข้าวต่อไป
“จริงๆ วัยของลูกก็สมควรที่จะแต่งงานได้แล้ว….”
“แค่ก….แค่ก…”
ชายหนุ่มสำลักอาหารที่เขากำลังรับประทานในตอนนี้
“ลูกมีแฟนหรือยังจ๊ะ….โอ้…แม่หมายถึง…คนที่ลูกชอบ….หรือ….คนรักอะไรแบบนี้…?”
โนเอล พอจะเข้าใจที่มัมอาริสา พูด…ถ้าเขาตอบว่าไม่มี….ก็คงไม่พ้นเชียร์….โครีน…ลูกสาวเพื่อนสนิทของมัมอาริสาให้เป็แน่นอน
คิดได้ดังนั้นจึงพูดดักทางไปทันที
“ผมมีคนที่….เอ่อ…กำลังศึกษา…หมายถึงคุย ๆ กันอยู่…”
“โอ้…ยังงั้นเหรอ โนเอล….น่าเสียดายจัง…มัม..ว่าจะแนะนำหนูโครีนให้ลูกรู้จักซะหน่อย…เห็นว่ารู้จักกันมาั้แ่เด็ก…แต่ถ้าลูกมีคนที่สนใจอยู่แล้วมัมก็ไม่ขัด….เอาไว้พาเธอมาแนะนำให้แม่ได้รู้จักบ้างละกันนะ…โนเอล…”
“ครับ…มัม…”
……………
ร่างบางเดินโซซัด โซเซ อยู่ในกลางถนน มีเือาบอยู่บนศรีษะ…สายตาของเธอกำลังพร่ามัว ในยามที่ค่ำคืนที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องเพียงสลัวเท่านั้น
ทันใดนั้น รถยนต์คันใหญ่ราคาแพง สีดำ เปิดส่องไฟเป็สัญญาณเตือนเมื่อมองเห็นวัตถุด้านหน้าที่ขณะนี้ กำลังเดินอยู่ตรงกลางถนน
หญิงสาวใอย่างสุดขีด ก่อนที่จะล้มลงหมดสติไปในที่สุด ทำให้ โนเอลรีบะโออกจากตัวรถโดยทันที เพื่อมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนด้านหน้าที่ถูกรถเขาเบรคเกือบจะพุ่งชนอย่างกะทันหัน
“คุณ…คุณครับ…เป็อะไรมากไหมครับ?”
ชายหนุ่มบรรจงแตะร่างนั้นอย่างเบามือที่สุด ก่อนที่จะค่อยๆ ปัดผมที่ปิดหน้านั้นออก แล้วพบว่าเ้าของร่างนั้นมีเืออกมาเต็มศรีษะ แต่สิ่งที่ใยิ่งกว่าก็คือ!!!
“จีน่า…”
ยังดีที่สติสัมปชัญญะของเขายังมีอยู่ จึงรีบอุ้มร่างนั้นแล้วจับหย่อนเข้าไปที่เบาะด้านหลัง และมุ่งตรงไปที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดทันที
โนเอลนั่งเฝ้าอยู่ด้านนอกอย่างกระวนกระวายใจ จนคุณหมอที่ดูแลคนไข้เดินออกมา
“คุณหมอครับ….เธอ…เอ่อ…เป็ยังไงมั่งครับ?”
“คุณเป็….เอ่อ…ญาติคนไข้ใช่หรือเปล่าครับ?”
“อ่ะ…ผมเป็…คนที่รู้จักกับเธอ…หมายถึง….ผมกับเธอ….ผมเห็นเธอได้รับาเ็เลยรีบพามาส่งที่โรงพยาบาล”
“สมองของเธอได้รับการกระทบกระเทือน จากการถูกกระแทกด้วยของแข็ง….ซึ่งอันนี้หมอก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า….เมื่อเธอตื่นขึ้นมาแล้ว…เธอจะยังจำเื่ราวในปัจจุบันได้ทั้งหมดไหม..คงต้องรอดูอาการ”
เื่ราวที่เกิดขึ้นสร้างความงุนงงและสับสนให้กับ โนเอลเป็อย่างมาก เมื่อหลังจากที่เขารับประทานอาหารมื้อเย็นกับมันอาริสา แล้วรู้สึก้าผ่อนคลาย จึงขับรถออกมาเที่ยวชมวิวด้านนอก เหมือนทุกครั้ง
แต่กลับมาพบจีน่า ที่เดิน โซเซมา เหมือนโดนลอบทำร้าย และที่สำคัญ คือตอนนี้เธอเองก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย
…………….
รามินทร์ที่เฝ้ารอการติดต่อกลับมาของจีน่า ผ่านไปแล้ว 1 อาทิตย์ ก็ยังเงียบ
2 อาทิตย์แล้วที่เธอก็ยังไม่ได้ติดต่อกลับมา จน…ล่วงเลยมาเป็เวลา 1 เดือน
เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไร และเหตุผลที่แท้จริง ของจีน่า คืออะไร จนกระทั่ง เขาได้อ่านพบในหนังสือพิมพ์ฉบับดัง
“ข่าวสุด HOT ทายาทมหาเศรษฐีรวยระดับต้นๆ ในฝรั่งเศส โนเอล กาบริเอล เปิดตัวคู่หมั้น คนสำคัญ คือ จีน่า หรือเธอก็คือ จิระณา กีรติเหมราช ทายาทเพียงคนเดียวของลูกสาวเศรษฐีในเมืองไทย…ช่างเป็คู่ที่เหมาะสมกันมากทีเดียว คนทั้งเมืองต่างพากันอิจฉา ตอนนี้ทั้งคู่มีแพลนที่จะทำธุรกิจร่วมกันในประเทศไทย ถือเป็คู่รักนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงทั้งคู่…”
รามินทร์ มือสั่นเทา จนเผลอขยำและขว้างหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นทิ้ง ด้วยความโกรธแค้น
“นี่ซินะ….เหตุผลของเธอจีน่า…เธอมันผู้หญิงหลอกลวง….ผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน…เธอหลอกให้พี่รักเธอ…แล้วเธอก็ถีบหัวส่งพี่อย่างไม่ใยดี…เธอมันเลวเหลือเกิน…นังผู้หญิงร่าน…”
รามินทร์ ทั้งเจ็บทั้งแค้นใจ เขากินไม่ได้ นอนไม่หลับ เขาใช้ชีวิตแบบนี้อยู่ร่วมเดือน คงมีแต่เหล้าและความเ็ปที่เขาไม่อาจจะเดินต่อไปได้เลย และไม่อาจที่จะสลัดให้หลุดพ้นจากความรู้สึกนั้น…..
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอยู่ที่หัวเตียง….รามินทร์ที่นอนสลึมสลือ ควาญมือหามันด้วยความรำคาญ เพราะตอนนี้เขาไม่พร้อมที่จะพูดคุยกับใครทั้งนั้น
“รามินทร์….แกฟังปู่อยู่หรือเปล่า…?”
“ครับ….คุณปู่…ว่ายังไงครับ…ผมนอนอยู่”
“ตอนนี้แกคงต้องกลับไทย เพื่อมารับตำแหน่งประธานบริษัทได้แล้วนะ…เพราะฉัน…ให้เวลาแกสนุกมามากแล้ว…วันนี้…อลงกรณ์จะไปรับแกที่ห้อง…เตรียมตัวให้พร้อม….เดินทางด่วน…ขึ้นเครื่องบินที่ฉันจัดเตรียมมาทันที…นี่คือคำสั่ง….”