หงสาสีนิล (จบ)

        ดวงอาทิตย์ยามสายัณห์ลาลับไปหลังกำแพงเมือง

        เจ้าของเงาน้อยๆ ที่แสนจะร่าเริงไม่นานก็หายตัวไป

        จ้งเยียนยันกายลุกขึ้นเดินกลับไป

        ไม่ทันจะรู้ตัวบ่ายวันนี้ก็หมดไปกับการนั่งอยู่ที่นี่เสียแล้ว

        เขาไม่มีเวลาพอให้รู้สึกเจ็บปวด ไม่มีเวลาพอที่จะรู้สึกรอคอย หรือกระทั่งกระวนกระวาย

        เขาเพียงเอกเขนกนอนเล่นอยู่กับศิษย์น้องตลอดบ่าย 

        ระหว่างนั้นก็พบกับทหารลาดตระเวนถึงสองครา

        ทว่าก็ล้วนสามารถหลอกล่อให้พวกเขาเดินไปทางอื่นได้ทุกครา

        ราชครูน้อยก็เป็นเด็กซนคนหนึ่ง ทั้งยังแสนจะไร้เดียงสา

        ไม่ว่าจะถามสิ่งใดก็ล้วนตอบอย่างซื่อตรง

        นับว่าเป็นคนตรงไปตรงมาคนหนึ่ง

        จ้งเยียนพลันคิดถึงภาพที่ท่านอาจารย์ลูบเคราพร้อมทั้งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ก็ไม่รู้เพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกเบิกบานใจขึ้นมา 

        แต่ก็รู้สึกอิจฉาด้วยเช่นกัน

        ท่านอาจารย์ไปอยู่ในพื้นที่ห่างไกลจริงๆ ยามนี้ยังกลับมาเมืองหลวงแล้ว ศิษย์น้องไม่ใช่ชาวเมืองหลวง 

        ทั้งยังจะมาโอ้อวดให้เขาฟังว่าเขาได้ต้อนเหล่าโจรมาตลอดทาง ทั้งยังได้สมญาวีรบุรุษชุดขาวมาอีกด้วย

        ชีวิตที่ผ่านมาของศิษย์น้องน่าสนใจนัก

        แต่เขาก็ไม่ได้ถามเรื่องสงครามครั้งนั้น

        เขาไม่กล้าถาม

        ด้วยรู้สึกว่ากำลังกินปูนร้อนท้องอยู่

        ทว่ากลับมีคำถามเรื่องอื่นมากมาย

        ศิษย์น้องบอกว่าเขามาเมืองหลวงเพื่อเข้าเรียนในสำนักเชิน

        ศิษย์น้องน่าจะเป็นคนเกียจคร้านเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่ชอบเรียนหนังสือ เมื่อกล่าวถึงตำรา เขาก็ทำหน้านิ่วทุกครา

        แล้วศิษย์น้องก็ยังตะกละเหลือเกิน

        ทว่าศิษย์น้องของเขารูปงามนัก

        มองเด็กชายที่เอาแต่พล่ามไม่หยุด ทั้งที่ในปากก็เอาแต่เคี้ยวตุ้ยๆ ไปพร้อมกัน จ้งเยียนพอจะคิดภาพยามที่ท่านอาจารย์ทั้งทำหน้านิ่วทั้งยิ้มแย้มในคราเดียวกันเมื่อได้เห็นท่าทีเช่นนี้ของเด็กชายออก

        ดีจริงๆ

        ศิษย์น้องสะอาดบริสุทธิ์ราวกับหยกขาว

        ยามนี้เขารู้สึกปลอดโปร่งเหลือเกิน

        เมื่อส่งศิษย์น้องกลับไปแล้ว

        จ้งเยียนก้าวเดินอย่างมั่นคงไปทางตำหนักของพระสนมเอกเล่อ

        เขาอยากจะไปเอาดอกไม้กระถางนั้นกลับมา

        ไม่ว่าใครจะเป็นคนส่งให้นาง ขอให้เอามาเก็บไว้ที่เขาก็แล้วกัน

        ในฐานะที่เป็นราชครู คนอื่นๆ ก็ยังพอจะให้เกียรติเขาอยู่บ้าง

        เขาเชื่อว่าพระสนมเอกเล่อต้องยกดอกไม้กระถางนั้นให้เขาแน่นอน

        ……

        วังหลวงแห่งนี้ไม่ความลับใดยืนยาว โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับพระสนมเล่อ

        ท่านราชครูเอะอะมะเทิ่งจะเอาดอกไม้ให้ได้

        องค์หญิงน้อยก็ดูเหมือนว่าจะรู้เรื่องนี้ทันที

        องค์หญิงน้อยมีกิจกรรมใหม่คือ การลงสีภาพวาดดอกบัวของตน

        ช่วงนี้องค์หญิงน้อยโปรดการวาดภาพลงสีเป็นพิเศษ จึงได้เชิญพระสนมหรงที่เชี่ยวชาญเรื่องนี้ที่สุดให้มาชี้แนะ

        เพียงแต่องค์หญิงน้อยดูเหมือนว่าจะไม่มีพรสวรรค์ในการวาดภาพ

        จะว่าไม่มีพรสวรรค์ก็คงไม่ถูกนัก องค์หญิงน้อยยังเยาว์วัย วาดได้เช่นนี้ก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว

        อีกทั้งองค์หญิงน้อยยังวาดได้น่าสนใจนัก การวาดภาพของนางไม่เป็นไปตามขนบแต่วาดไปตามความเป็นจริง

        ทุกคราจึงมักจะวาดออกมาได้โดดเด่นน่าสนใจ

        สีสันของภาพก็เช่นกัน

        องค์หญิงวาดดอกบัวสีเขียว ดูแล้วแปลกใหม่

        เมื่อนางรู้ว่าราชครูต้องการเอาดอกไม้ไปให้ได้ พู่กันในมือน้อยก็พลันชะงักค้างพร้อมทั้งส่ายหน้าเบาๆ

        “พี่เยียนช่างกล้าทำลายน้ำใจของข้านัก แล้วบ่ายวันนี้เขาทำสิ่งใด”

        นางกำนัลเมื่อได้ยินองค์หญิงตรัสถามก็ตอบขึ้นอย่างนอบน้อม “เช่นเดียวกับวันก่อนๆ เพคะ ท่านราชครูตลอดบ่ายก็นั่งอยู่ข้างกำแพงใต้ดอกไม้เพคะ” 

        องค์หญิงลงมือวาดดอกบัวต่อแล้วเติมใบลงไปในภาพ จากนั้นก็เพิ่มสีแดงลงไป สุดท้ายดอกบัวจึงถูกทำลายลง

        “การวาดภาพที่แท้ก็ต้องใช้พรสวรรค์เช่นกัน พระสนมหรงช่างเก่งกาจจริงๆ”

        ……

        ดวงจันทร์กระจ่าง ดาวก็พลอยหม่นแสง ครรภ์ของพระสนมเอกเล่อนับวันก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้น

        ใบหน้าก็ไม่ได้บ่งบอกถึงความสุขสบายเช่นที่ผ่านมา

        หลายวันมานี้นางรู้สึกว้าวุ่นใจนัก

        ทว่ากลับบอกสาเหตุแห่งความวุ่นวายใจไม่ได้

        ฝ่าบาทเอาอกเอาใจดูแลนางเป็นอย่างดี ทั้งยังทรงรอบคอบไปเสียทุกเรื่อง

        เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นที่ระแวงสงสัย ฮองเฮาและเหล่านางสนมล้วนแต่ไม่มีใครมาเยี่ยมเยียนนาง ทั้งยังละเว้นการเข้าถวายบังคมให้นางอีกด้วย

        ทว่าต่อให้เป็นเช่นนี้ นางก็ยังรู้สึกหวาดกลัวว้าวุ่นไปต่างๆ นานาอยู่ดี

        วันนี้ท่านราชครูมานำดอกไม้กระถางนั้นไป

        ใจนางพลันค้างเติ่ง

        คืนนี้ดวงจันทร์งดงามนัก ค่อยๆ ลอยเด่นอย่างมีชีวิตชีวาขึ้นเหนือยอดหลังคาตำหนัก

        สายลมพัดโชยอ่อนๆ

        ใบไม้และกิ่งไม้ส่งเสียงเบาๆ ยามไหวตามลม

        พระสนมเอกเล่อนั่งรับประทานอาหารอยู่ ทว่าช่วงนี้นางกลับไม่ค่อยจะเจริญอาหารเท่าใดนัก

        ฝ่าบาทจึงได้เสด็จมาร่วมเสวยด้วยพระองค์เอง

        ยามอยู่ต่อหน้าฝ่าบาท ต่อให้นางไม่ชอบเพียงใดก็ยังต้องฝืนกินเพิ่มเสียหลายคำ

        “รอจนองค์ชายน้อยคลอดออกมาแล้ว เล่อเอ๋อร์อยากตั้งชื่อเขาว่าอย่างไรดี” ฝ่าบาทถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 

        ยามฝ่าบาทอ่อนโยนก็นับว่าเป็นบุรุษที่ดีเลิศคนหนึ่ง อ่อนโยนกว่าบุรุษทั่วไปมาก กระทั่งเรื่องใหญ่อย่างการตั้งชื่อก็ยังถามความเห็นของสตรี

        ทว่าพระสนมเอกเล่อก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสม

        นางเป็นสตรีฉลาดเฉลียวคนหนึ่ง ตั้งแต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่เคยโต้แย้งฝ่าบาทซึ่งหน้า

        นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “หม่อมฉันยังไม่ได้คิดเลยเพคะ ฝ่าบาทคิดว่าอย่างไรบ้างเพคะ”

        แสงจันทร์ไม่นับว่าสว่าง จึงพอจะปกปิดใบหน้าบวมที่เต็มไปด้วยกระ อีกทั้งยังออกจะซีดเซียวของนาง ทำให้นางในตอนนี้ดูดีกว่าปกติ

        ฮ่องเต้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตรัสขึ้นอย่างเบิกบาน “เช่นนั้นนามว่าจุนดีหรือไม่ ลูกชายข้าต่อไปคนทั้งใต้หล้าต่างก็ต้องเคารพนอบน้อมเช่นเดียวกับความหมายของชื่อนี้”

        พระสนมเล่อเพียงเผยรอยยิ้มอ่อนๆ ไม่ได้ตอบว่าเห็นด้วย ทว่าก็ไม่ได้ปฏิเสธ

        ทว่าฮ่องเต้เพียงประเดี๋ยวก็เปลี่ยนความคิดขึ้นมา “คำว่าจุนนี้ดูจะดาษดื่นเกินไป ไม่สู้ชื่อถ่งที่มีความหมายว่าใต้หล้ารวมเป็นหนึ่งเห็นจะดีกว่า”

        รอยยิ้มน้อยๆ ของพระสนมเอกเล่อพลันชะงักค้าง

        “ฝ่าบาท หม่อมฉัน…หม่อมฉัน…”

        ยังไม่ทันสิ้นคำ ร่างของพระสนมเอกพลันร่วงลงไปนอนบนพื้น

        ใต้แสงจันทร์ที่ส่องลงมา กระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์พลันมีสีแดงสดผุดพรายขึ้นมา

        ฮ่องเต้ก็ตกใจเสียจนชะงักค้าง

        ราวกับว่าตนได้กลับไปในปีนั้น วันที่ฮองเฮาของตนให้กำเนิดบุตรคนแรก

        เลือดมากมาย...มากมายเหลือเกิน

        ทั้งตำหนักอลหม่านขึ้นทันใด เหล่าขันทีและนางกำนัลต่างวิ่งวุ่นสวนกันไปมา

        แม้ว่าจะเตรียมการมานานแล้ว  ทว่าเมื่อถึงเวลาเข้าจริงๆ จะเตรียมตัวอย่างไรก็เหมือนยังไม่พอ

        แสงจันทร์ยังคงทอแสง

        นอกตำหนักของพระสนมเอกเล่อพลันมีสตรีกลุ่มหนึ่งปรากฏกายขึ้น ทุกคนล้วนแต่แต่งกายงดงาม

        ฮองเฮาก็เสด็จมาเวลาประจวบเหมาะพอดี ไม่ช้าเกินไปและไม่เร็วเกินไป

        สีหน้าของฮ่องเต้พลันหนักอึ้ง

        แววโทสะค่อยๆ ปรากฏขึ้น

        ไม่ว่าใครก็ล้วนแต่ไม่กล้าเข้าไปรบกวน

        พระสนมเอกเล่อเริ่มมีอาการเร็วยิ่ง ทั้งที่ยังห่างจากกำหนดอีกร่วมเดือน เช่นนี้ย่อมไม่ดีแน่

        ใครจะล่วงรู้ว่าเด็กจะออกมาได้หรือไม่ 

        เหล่าสตรีที่ล้วนแต่มีความงดงามโดดเด่นเหล่านี้ ในใจล้วนแต่มีจุดประสงค์

        ฮองเฮาจ้าวดูมีท่าทีใส่ใจน้อยกว่าคนอื่นมาก ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฝ่าบาท ความเฉื่อยชาเมื่อครู่ของฮองเฮาก็หายไปทันที ใบหน้างามดูร้อนรนขึ้นมา 

        ทั้งสองพระองค์ดูราวกับคู่สามีภรรยาที่กำลังปลอบประโลมกันอยู่

        เป็นเหล่านางสนมที่มองภาพนี้แล้วรู้สึกเหนื่อยหน่าย

        ฮองเฮานับว่าชีวิตมีวาสนานักที่สามารถให้กำเนิดบุตรสาวดีๆ อย่างองค์หญิงได้ กระนั้นเรื่องอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ใช้รูปโฉมมาเป็นอุบาย จะมีอะไรแตกต่างกับพวกนางกัน

        เสียงร้องดังขึ้นไม่ขาด เลือดกะละมังแล้วกะละมังเล่าถูกแบกออกมา จวบจนมีเสียงทารกดังขึ้น

        สิริเวลารวมแล้วก็เป็นเวลาหนึ่งชั่วยามพอดี

        เมื่อฮ่องเต้ได้ยินเสียงทารกร้องดังขึ้น ก็พุ่งเข้าไปในตำหนักทันที

        ทารกน้อยตรงหน้ารูปร่างผอมแห้ง ทว่าก็ยังแข็งแรงมีมือมีเท้าปกติ

        เช่นนั้นจึงได้หันไปส่งทารกน้อยให้กับฮองเฮาจ้าว

        แม้ว่าฮ่องเต้จะให้ความสำคัญกับโอรส ทว่าบัดนี้ก็ยังนึกถึงพระสนมเล่อที่เพิ่งจะให้กำเนิดบุตรให้ตน

        เมื่อเขาหมุนกายไปก็เห็นเตียงที่เต็มไปด้วยเลือดมากมาย บนมีสตรีนางหนึ่งนอนอยู่ ท่าทางดูอ่อนแรงราวกับกำลังจะหมดสติ

        ประสบการณ์คราวที่แล้วยังฝังลึกอยู่ในใจเขา จนทำให้เขาอดจะรำลึกย้อนถึงเรื่องในอดีตไม่ได้

        “เล่อเอ๋อร์ เจ้ายังไหวหรือไม่” สตรีบนเตียงหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ใบหน้าบวมเป่ง ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงทั้งยังชื้นไปด้วยเหงื่อ ฮ่องเต้พยายามฝืนใจ เดินเข้าไปถามใกล้ๆ

        พระสนมเอกเล่อฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก

        นางมองฮ่องเต้คราหนึ่ง ก่อนจะมองเห็นว่าไกลๆ ฮองเฮากำลังอุ้มบุตรของตนอยู่

        นางจึงได้เอ่ยขึ้น “หม่อมฉันคิดชื่อได้แล้วเพคะ เรียกเขาว่าผิงอัน...ผิงอันก็แล้วกัน”

        เมื่อนางกล่าวจบ มือก็กำชายฉลองพระองค์ของฮ่องเต้เอาไว้แน่น

        สายตาที่มองบุตรของตนเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง 

        “หม่อมฉันหวังว่าชีวิตนี้เขาจะได้สุขสงบเช่นคำว่าผิงอันเพคะ”

        เสียงของพระสนมเอกเล่อค่อยๆ เบาลง ก่อนจะมีเลือดไหลจากมุมปาก

        พร้อมรอยยิ้มที่ยังแข็งค้าง ทว่าเจ้าของรอยยิ้มกลับไร้ซึ่งลมหายใจเสียแล้ว