เช้าวันต่อมา—
แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่าเข้ามาภายในห้องพักเล็กๆ
บรรยากาศควรจะสงบ…ถ้าไม่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู
“นายท่าน ตื่นได้แล้วค่ะ~~~ นายท่าน ตื่นค่ะ~~!”
เสียงใสของเสี่ยวเอ๋อดังยาวไม่หยุด ราวกับตั้งใจจะปลุกให้ลุกให้ได้
หลินเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพลิกตัวไปอีกด้านอย่างงัวเงีย
“…อืม…เ้านี่มันกวนั้แ่เช้าเลยจริงๆ”
เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก
“เออๆ ข้าตื่นแล้ว ไม่ต้องะโใส่หูข้าขนาดนั้นก็ได้ ข้ายังไม่หูหนวกเสียหน่อย”
เสี่ยวเอ๋อลอยไปลอยมาอยู่ข้างๆ อย่างอารมณ์ดี
“ข้าก็แค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่านั้นเองค่ะนายท่าน (◕ᴗ◕✿)
ถ้าไม่ปลุก ท่านคงนอนยาวจนพลาดเื่สำคัญแน่ๆ เลยนะคะ”
หลินเทียนส่งเสียง “ชิ” เบาๆ
“พูดเหมือนข้าเป็คนี้เีตลอดเวลางั้นแหละ… ทั้งที่จริงๆ ข้าแค่พักผ่อนให้เพียงพอ”
“ค่ะ พักผ่อนจนเกือบพลาดวันคัดเลือกศิษย์เลยนะคะ”
“…เ้าจะขุดเื่นี้ไปอีกนานไหม”
—
หลินเทียนลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะยืดตัวเล็กน้อย แล้วลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเรียบง่าย
หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ เขาก็เดินออกจากที่พัก
ทันทีที่ก้าวออกมา—
เสียงผู้คนก็ดังเข้ามาไม่ขาดสาย
ถนนในเมืองวันนี้คึกคักกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด
ผู้คนมากมายเดินขวักไขว่ ทั้งเด็กหนุ่มสาว ผู้ติดตาม และตัวแทนจากสำนักต่างๆ
หลินเทียนกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก
“คนเยอะใช้ได้เลยแฮะ… ดูท่าจะไม่ใช่งานเล็กๆ อย่างที่คิดไว้”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
“ถือว่าโชคดีจริงๆ ที่ข้าเดินทางมาถึงก่อนวันงานแค่วันเดียวพอดี”
เขายกมือขึ้นแตะคางเล็กน้อย
“…บางที ข้าอาจจะเป็คนที่มีดวงดีเกินไปหน่อยก็ได้”
เสี่ยวเอ๋อรีบตอบทันที
“ไม่ใช่แค่ดวงดีนะคะนายท่าน แต่ยังฉลาด สุขุม และมีเสน่ห์อีกด้วยค่ะ (. ❛ ᴗ ❛.)”
หลินเทียนยิ้มกว้างขึ้น
“พูดดีแบบนี้…ข้าชอบนะ”
“ข้าพูดความจริงค่ะ”
“…แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนโดนประชดอยู่ดี”
—
หลินเทียนเดินไปตามถนนอย่างสบายๆ พลางมองผู้คนไปเรื่อยๆ
“แล้วลานคัดเลือกศิษย์มันอยู่ตรงไหนกันแน่ ข้าเดินมาสักพักแล้วนะ”
เสี่ยวเอ๋อลอยนำไปด้านหน้าเล็กน้อย
“อยู่ทางซ้ายข้างหน้าค่ะนายท่าน เดินอีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว”
เธอหยุดก่อนจะพูดต่อ
“ถ้าไม่มีข้าอยู่ด้วย ท่านคงหลงทางั้แ่ทางแยกแรกแล้วล่ะค่ะ”
หลินเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย
“พูดเหมือนข้าไร้ประโยชน์ไปหน่อยไหม”
“ข้าแค่พูดตามความเป็จริงค่ะ”
“…งั้นต่อไปข้าคงต้องใช้งานเ้าให้คุ้มค่ากว่านี้แล้วล่ะ”
“ยินดีรับใช้เต็มที่ค่ะนายท่าน”
“ดีมาก แบบนี้แหละที่เรียกว่าระบบที่ดี”
—
ไม่นานนัก—
หลินเทียนก็มาถึงลานกว้างขนาดใหญ่
พื้นที่ตรงหน้ากว้างขวางจนแทบมองไม่เห็นสุดสายตา
เต็มไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลมาจากทุกทิศทาง
เขามองภาพตรงหน้า ก่อนจะพึมพำเบาๆ
“โห…นี่มันระดับงานเทศกาลแล้วมั้ง”
สายตาของเขากวาดไปทั่ว
“แบบนี้…สำนักใหญ่ๆ ก็คงมากันครบแน่”
—
เขาเดินไปยังด้านข้างของลาน
ตรงนั้นมีเก้าอี้เรียงเป็แถวอย่างเป็ระเบียบ
พร้อมป้ายเขียนกำกับไว้ชัดเจน
“สำหรับเ้าสำนักและตัวแทนสำนัก”
หลินเทียนเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งอย่างไม่ลังเล
“ที่นั่งดีๆ แบบนี้ จะปล่อยว่างไว้ก็น่าเสียดายแย่”
เขานั่งลงอย่างสบายใจ ก่อนจะหันไปมองตรงกลางลาน
กลางลานมีแท่นศิลาขนาดใหญ่ตั้งอยู่
พื้นผิวของมันเรียบสนิท แต่แฝงไปด้วยพลังบางอย่าง
ข้างๆ มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ในฐานะผู้ประกาศ
ไม่นาน—
เสียงประกาศก็ดังขึ้น
“บัดนี้…ขอเริ่มการคัดเลือกศิษย์ของแต่ละสำนัก!”
“ผู้ที่้าเข้าร่วมการทดสอบ จงก้าวขึ้นมา!”
—
เด็กหนุ่มสาวจำนวนมากเริ่มต่อแถวกันอย่างเป็ระเบียบ
ทีละคน…ทีละคน…
พวกเขาก้าวขึ้นไปบนแท่น ก่อนจะวางมือลงบนศิลา
แสงบางๆ ปรากฏขึ้นบ้าง…หรือบางคนก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
“ผ่าน”
“ไม่ผ่าน”
เสียงตัดสินดังขึ้นเป็ระยะ
บางคนยิ้มดีใจ
บางคนก้มหน้าผิดหวัง
หลินเทียนมองดูอยู่เงียบๆ
“ผ่านน้อยกว่าที่คิดนะเนี่ย”
เสี่ยวเอ๋อตอบเบาๆ
“การคัดเลือกของสำนักใหญ่ไม่ใช่เื่ง่ายค่ะนายท่าน”
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน…จะได้เหลือของดีให้ข้าเลือกบ้าง”
—
ทันใดนั้น—
“หลีกทางหน่อย!”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
ผู้คนเริ่มแหวกออกเป็ทาง
เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินฝ่าฝูงชนเข้ามา
เสื้อผ้าของเขาขาดเก่า มีรอยเย็บหลายแห่ง
แต่แววตากลับดื้อรั้นและแน่วแน่
เขาเดินตรงไปยังแท่นศิลา
ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ข้าขอทดสอบ”
—
เขาก้าวขึ้นไป
ยกมือขึ้น…แล้ววางลงบนศิลา
…
เงียบ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
—
เสียงหัวเราะเริ่มดังขึ้นจากรอบๆ
“ฮ่าๆๆ นั่นมันตัวอะไรกัน”
“แต่งตัวแบบนั้นยังกล้ามาทดสอบอีกเหรอ”
เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น
เขาไม่พูดอะไร
แต่ยกมือขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้—
พลังปราณภายในร่างพุ่งขึ้นอย่างรุนแรง
“ตู้ม—!”
พื้นสั่นะเื
รอยร้าวปรากฏขึ้นบนศิลา
ก่อนที่—
“เปรี๊ยะ!”
ศิลาจะแตกออกเป็เสี่ยงๆ
—
ทั้งลานเงียบสนิท
เสียงหัวเราะหายไปในทันที
เด็กหนุ่มมองภาพตรงหน้า ก่อนจะะโออกมา
“ข้าทำได้! ข้าทำได้แล้ว!! ฮ่าๆๆ!”
—
ผู้คัดเลือกตาเบิกกว้าง
“นี่มัน…เป็ไปไม่ได้…”
เขารีบถามทันที
“เ้าหนู! เ้าทำอะไรลงไปเมื่อครู่นี้!?”
เด็กหนุ่มหันไปตอบอย่างตรงไปตรงมา
“ข้าก็แค่…ใส่พลังปราณทั้งหมดที่มีลงไปเท่านั้นเอง”
—
ผู้คนเริ่มซุบซิบกันอีกครั้ง
“สัตว์ประหลาดหรือไง…”
“พลังขนาดนั้นเลยเหรอ…”
—
หลินเทียนที่นั่งดูอยู่ เอียงคอเล็กน้อย
“อืม…น่าสนใจดีแฮะ”
เขาลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างช้าๆ
“ของแบบนี้…ถ้าไม่คว้าไว้ก่อน เดี๋ยวก็โดนคนอื่นแย่งไปหมด”
—
เขาเดินตรงเข้าไปหาเด็กหนุ่ม
หยุดอยู่ตรงหน้า
ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย
“เ้าหนู…สนใจจะเข้าสำนักของข้าหรือไม่”
—
ผู้คนรอบข้างหันมามองทันที
“หมอนั่นเป็ใคร…”
“กล้าชวนก่อนสำนักใหญ่เลยเหรอ…”
—
เด็กหนุ่มมองหลินเทียนด้วยความงุนงง
“…สำนักของท่านคือ…”
เขายังพูดไม่ทันจบ—
เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น
“ช้าก่อน”
—
ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากฝูงชน
ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง
กลิ่นอายพลังปราณแผ่ออกมาเบาๆ แต่กดดัน
เขาหยุดยืนข้างลาน
สายตามองไปที่เด็กหนุ่ม
ก่อนจะพูดขึ้นอย่างเรียบเฉย
“เด็กคนนี้…ไม่ใช่คนที่เ้าจะรับไปได้ง่ายๆ”
—
หลินเทียนหันไปมอง
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“…ดูเหมือนจะมีตัวปัญหามาแล้วสินะ”
หลินเทียนเอียงศีรษะเล็กน้อย พลางมองชายวัยกลางคนที่ก้าวออกมาจากฝูงชน สีหน้าของเขายังคงสบายๆ ราวกับกำลังมองเื่สนุก มากกว่าจะเป็สถานการณ์ที่ทำให้คนรอบข้างเริ่มถอยหนีโดยไม่รู้ตัว
ชายผู้นั้นเดินเข้ามาช้าๆ ทุกย่างก้าวมั่นคง หนักแน่น แม้จะไม่ได้เร่งรีบ แต่กลับแฝงแรงกดดันบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบด้านค่อยๆ หนักอึ้งลงอย่างชัดเจน
เขาหยุดห่างออกไปไม่กี่ก้าว ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น
“คำพูดของเ้า…ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเอาเสียเลยนะ”
หลินเทียนยิ้มบางๆ อย่างไม่รีบร้อน แววตายังดูขี้เล่นเหมือนเดิม
“ถ้าข้าต้องมานั่งระวังคำพูดกับทุกคน ข้าคงเหนื่อยตายไปก่อนจะได้ทำอะไรจริงๆ นั่นแหละ”
เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบลาน
“ยังกล้าต่อปากต่อคำอีก…”
“หมอนั่นไม่รู้จริงๆ หรือว่าคนตรงหน้าเป็ใคร…”
เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่กลางวงล้อมเริ่มมีสีหน้าลังเล สายตาไหววูบเล็กน้อย ราวกับไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังเข้าไปพัวพันกับเื่ใหญ่เกินไปหรือไม่
—
ชายวัยกลางคนมองหลินเทียนนิ่งๆ ก่อนจะเอามือไพล่หลัง ท่าทางสงบแต่กดดัน
“เด็กคนนี้แสดงศักยภาพที่หาได้ยากในคนวัยเดียวกัน”
เขาพูดช้าๆ ชัดเจน
“ข้าไม่คิดจะปล่อยให้คนที่ไม่มีพื้นฐานชัดเจน มารับตัวเขาไปได้ง่ายๆ แบบนี้”
หลินเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
“ฟังดูเหมือนเ้ากำลังพูดถึง ‘ความเหมาะสม’ อยู่นะ”
เขาเอียงคอนิดๆ สีหน้ากวนๆ
“แต่ในมุมของข้า มันฟังดูเหมือน…มีคนเดินมาแทรกตอนที่คนอื่นกำลังคุยกันมากกว่า”
บรรยากาศเงียบลงทันที
—
ระบบที่ลอยอยู่ข้างๆ กระซิบด้วยน้ำเสียงขบขัน
“นายท่านคะ…ระดับการยั่วโมโหของท่านวันนี้สูงกว่าค่ามาตรฐานไปพอสมควรเลยนะคะ (◕ᴗ◕✿)”
“ข้าแค่พูดตามความจริง ไม่ได้ตั้งใจจะยั่วอะไรเลยสักหน่อย”
“ค่ะ…ไม่ตั้งใจเลยจริงๆ ค่ะ”
“…เ้าประชดใช่ไหม”
“เปล่าค่ะ ข้าอวยอยู่ล้วนๆ”
—
ชายวัยกลางคนหรี่ตาลงเล็กน้อย
“ดูเหมือนเ้าจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์เท่าไรนัก”
กลิ่นอายพลังปราณเริ่มแผ่ออกมาอย่างช้าๆ
ไม่รุนแรงนัก…แต่หนักแน่นพอจะทำให้ผู้คนรอบข้างเริ่มรู้สึกอึดอัด
“ข้าจะพูดให้ชัดเจนอีกครั้ง”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น
“ถอยออกไปเสีย เื่นี้จะได้จบลงโดยไม่มีใครต้องลำบาก”
หลินเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิด
ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ อย่างคนที่เริ่มเบื่อ
“เ้าพูดเหมือนข้ากำลังทำเื่ใหญ่โต ทั้งที่ข้าแค่ชวนเด็กคนหนึ่งเข้าสำนักเท่านั้นเอง”
เขาหันไปมองเด็กหนุ่มเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
“…หรือว่าการชวนใครสักคน เดี๋ยวนี้ต้องขออนุญาตเ้าก่อนแล้วหรือ”
ชายวัยกลางคนตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเล
“มันไม่ใช่เื่ขออนุญาต”
“แต่เป็เื่ของ ‘ความสามารถ’”
เขามองตรงเข้าไปในดวงตาของหลินเทียน
“เ้า…ไม่มีคุณสมบัติพอจะสอนเขา”
—
ลมพัดผ่านเบาๆ
—
หลินเทียนนิ่งไปชั่วขณะ
ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
แต่แววตาของเขา…เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เหมือนผิวน้ำที่เคยสงบ ถูกบางสิ่งกระทบจนเกิดระลอกคลื่น
—
“คุณสมบัติ…งั้นหรือ”
เขาพึมพำเบาๆ ราวกับคำนี้ช่างคุ้นหูเสียจนอดรู้สึกรำคาญไม่ได้
—
ภาพบางอย่างแวบผ่านในความคิด
ชายผู้หนึ่งยืนถือกระบี่ ท่ามกลางสนามรบอันกว้างใหญ่สุดสายตา
กลิ่นเืลอยคลุ้งไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด
การต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งมากมาย…ทั้งเซียน ทั้งผู้ที่ยืนอยู่เหนือฟากฟ้า
เสียงกระแทกของพลังดังสนั่น
แผ่นดินแตกร้าว
ท้องฟ้าสั่นะเื
ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ เลือนหายไป เหลือเพียงภาพของร่างที่าเ็สาหัส
เขาหลบหนี…ข้ามผ่านดินแดนมากมาย
จนกระทั่ง—
ชายชราผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น
“หยุดเสียเถอะ…ถ้ายังดันทุรังต่อไป สิ่งที่เ้าจะสูญเสียไป จะไม่ใช่แค่พลังของเ้า”
เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในความทรงจำ
—
“…เฮ้อ”
หลินเทียนถอนหายใจเบาๆ
ภาพทั้งหมดสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
—
เขายกมือขึ้นเกาศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มมุมปากเหมือนเดิม
“ขอโทษทีนะ เมื่อกี้เหมือนจะเผลอคิดอะไรเพลินไปหน่อย”
เขามองชายวัยกลางคนตรงๆ อย่างไม่หลบสายตา
“เอาเป็ว่า…ข้าไม่ถอยก็แล้วกัน”
—
คำพูดเรียบง่ายนั้น
กลับทำให้บรรยากาศทั้งลานเงียบลงอย่างประหลาด
ชายวัยกลางคนจ้องเขานิ่ง แววตาเริ่มเย็นลงทีละนิด
“ดี…”
“ในเมื่อเ้ายืนกรานแบบนั้น”
เขาพูดช้าๆ
“ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่า ความมั่นใจของเ้ามันมีที่มาจากอะไร”
ทันทีที่พูดจบ—
“ตูม…”
แรงกดดันจากพลังปราณระดับก่อกำเนิดขั้นที่ 7 แผ่ออกมาอย่างไม่ปิดบัง
พื้นดินใต้เท้าผู้คนสั่นะเืเบาๆ
หลายคนหน้าซีด รีบถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
“นี่มัน…”
“แรงกดดันระดับนี้…”
เด็กหนุ่มถึงกับหายใจติดขัด
—
แต่หลินเทียน
ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
เขาเพียงเอียงคอเล็กน้อย ก่อนจะพูดออกมาอย่างสบายๆ
“แค่นี้เองเหรอ?”
—
เงียบกริบ
—
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม
ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วทันที
“เ้าคิดว่านี่เป็เื่เล่นๆ หรืออย่างไร?”
แรงกดดันเพิ่มขึ้นอีกระดับหนึ่ง อากาศรอบตัวหนักอึ้งราวกับถูกูเาทั้งลูกกดทับ
—
ระบบถึงกับสะดุ้ง
“นะ-นายท่านคะ…อีกฝ่ายเอาจริงแล้วนะคะ! ระดับนี้ถ้าเป็คนทั่วไป—”
“ก็คงล้มไปแล้วใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ!”
“งั้นก็ดี”
“…ดีตรงไหนคะเนี่ย!?”
—
หลินเทียนถอนหายใจเบาๆ
ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า “หนึ่งก้าว”
เพียงก้าวเดียว—
“ฟึ่บ…”
แรงกดดันทั้งหมดที่ปกคลุมอยู่ในอากาศ…หยุดนิ่ง
เหมือนถูกบางสิ่ง “ตรึง” เอาไว้
—
เขายกมือขึ้นอย่างช้าๆ
โดยไม่มีแสง ไม่มีพลังหวือหวาใดๆ
แต่—
“ครืด…”
พื้นดินใต้เท้าชายวัยกลางคนยุบลงเล็กน้อย
เหมือนมีแรงมหาศาลกดทับลงมาจาก้า
—
สีหน้าของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปทันที
“นี่มันอะไรกัน…!”
เขาพยายามต้าน แต่ยิ่งต้าน แรงกดนั้นกลับยิ่งหนักขึ้น
—
หลินเทียนมองเขาอย่างสบายๆ ก่อนจะยิ้มบางๆ
“ข้าให้โอกาสเ้าพูดไปตั้งเยอะแล้วนะ”
“แต่ดูเหมือนเ้าจะยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย
“งั้นข้าขออธิบายด้วยวิธีที่เข้าใจง่ายหน่อยก็แล้วกัน”
—
แรงกดเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย
—
“อึก…!”
ชายวัยกลางคนกัดฟันแน่น ร่างกายเริ่มสั่น
—
หลินเทียนพูดต่ออย่างใจเย็น
“ตอนนี้…พอจะคุยกันรู้เื่หรือยัง”
—
ทั้งลานเงียบสนิท
—
เพราะทุกคนเริ่มเข้าใจแล้วว่า
คนที่ยืนอยู่ตรงนั้น…ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน
ทั้งลานเงียบสนิท
ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมา
เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า มันไม่ใช่สิ่งที่ควรเกิดขึ้นกับคนที่ “ดูธรรมดา” แบบนี้เลยแม้แต่น้อย
—
ระบบพูดเสียงเบาลงเล็กน้อย แต่ยังแฝงความตื่นเต้น
“นายท่านคะ…ถ้าท่านเพิ่มแรงกดอีกนิดเดียว ข้าว่าเขาน่าจะลงไปนอนคุยกับพื้นแล้วนะคะ”
“ไม่ต้องหรอก”
หลินเทียนตอบเรียบๆ
“เดี๋ยวจะกลายเป็ว่าข้ารังแกผู้ใหญ่เกินไป”
“…เมื่อครู่นี่ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่เลยนะคะ”
“อย่างน้อยข้ายังให้เขายืนอยู่ได้อยู่”
“อ๋อ แบบนี้เรียกว่าเมตตาสินะคะ”
“…เ้าจะตีความแบบนั้นก็ได้”
—
หลินเทียนลดมือเล็กน้อย
“ครืด…”
แรงกดดันที่กดทับอยู่บนร่างชายวัยกลางคนค่อยๆ คลายลง
อีกฝ่ายหายใจแรงขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบตั้งหลัก สีหน้าดูไม่ดีนัก
สายตาที่มองหลินเทียนตอนนี้…ไม่ใช่ดูถูกอีกต่อไป
แต่เป็ “ระแวดระวัง”
—
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ
“ดูเหมือน…ข้าจะประเมินเ้าต่ำเกินไปจริงๆ”
—
หลินเทียนยักไหล่เบาๆ
“เื่แบบนี้เกิดขึ้นได้บ่อย ข้าไม่ถือสาหรอก”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้มกวนๆ
“แต่ถ้าจะให้ดี คราวหน้าก็ลองประเมินให้แม่นขึ้นหน่อย ข้าี้เีอธิบายหลายรอบ”
—
เส้นเืตรงขมับของชายวัยกลางคนกระตุกเล็กน้อย
แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พูดอะไรสวนกลับ
—
เขาหันไปมองเด็กหนุ่ม ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เ้าคิดดีแล้วใช่หรือไม่”
“เส้นทางนี้…ไม่ใช่เื่เล่นๆ”
—
เด็กหนุ่มกำหมัดแน่น แม้สีหน้าจะยังมีความลังเลอยู่บ้าง
แต่สายตากลับมั่นคงขึ้น
เขาหันไปมองหลินเทียนอีกครั้ง
ภาพเมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัวอย่างชัดเจน
—
พลังแบบนั้น…
ความนิ่งแบบนั้น…
และความมั่นใจที่ไม่ต้องอธิบายอะไรเลย
—
เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะก้มศีรษะลง
“ข้า…ตัดสินใจแล้วขอรับ”
“ข้าขอเข้าสำนักของท่าน!”
—
เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง
“เลือกจริงๆ ด้วย!”
“เด็กนั่นกล้าขนาดนี้เลยหรือ…”
“ไปอยู่กับคนแบบนั้น ไม่รู้จะโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่…”
—
ชายวัยกลางคนสีหน้ามืดลงเล็กน้อย
เขามองหลินเทียน ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ
“เ้า…คิดว่าการทำแบบนี้ จะไม่มีผลตามมางั้นหรือ”
—
หลินเทียนยิ้มบางๆ อย่างไม่ใส่ใจ
“ถ้ามันไม่มีผลอะไรเลย มันก็คงน่าเบื่อเกินไปหน่อย”
เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบายๆ
“อีกอย่าง…ข้าไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งกับสิ่งที่ข้าเลือกแล้วเท่าไหร่”
—
ระบบรีบเสริมทันที
“ประโยคนี้ให้เต็มสิบเลยค่ะนายท่าน! เท่แบบไม่ต้องพยายามเลยจริงๆ ค่ะ! (✧ω✧)”
“เงียบหน่อย เดี๋ยวข้าจะดูเหมือนตั้งใจพูดให้เท่”
“อ้าว…ไม่ได้ตั้งใจเหรอคะ”
“…เ้าคิดมากไปแล้ว”
—
ชายวัยกลางคนหัวเราะในลำคอเบาๆ
“ดี…ดีมาก”
“ข้าไม่เจอคนแบบเ้ามานานแล้วจริงๆ”
เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะกล่าวต่อ
“วันนี้ข้าจะไม่ลงมือ”
“แต่นั่นไม่ได้แปลว่าเื่นี้จะจบลงง่ายๆ”
—
เขาหันหลัง เตรียมจากไป
ก่อนจะทิ้งท้ายไว้
“หวังว่า…เ้าจะยังยืนอยู่ได้แบบนี้ เมื่อถึงวันที่ต้องจ่ายราคา”
—
หลินเทียนตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ถ้าวันนั้นมาถึงจริง”
เขายิ้มมุมปาก
“ข้าก็คงต้องเลือกก่อนว่า…จะให้เ้าจ่ายก่อน หรือให้ข้าจ่ายทีหลัง”
—
“…หึ”
ชายวัยกลางคนหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป พร้อมแรงกดดันที่ค่อยๆ จางหาย
—
เมื่ออีกฝ่ายหายไป
บรรยากาศในลานเหมือนถูกปลดล็อก
หลายคนถึงกับถอนหายใจยาวราวกับเพิ่งรอดพ้นจากอะไรบางอย่าง
—
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองหลินเทียนอีกครั้ง
“ท่าน…แน่ใจจริงๆ หรือว่ารับข้าไว้จะไม่เป็ปัญหา”
—
หลินเทียนเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะตบไหล่เขาเบาๆ
“ปัญหาน่ะมีอยู่แล้ว ไม่ว่าจะรับเ้าหรือไม่รับก็ตาม”
เขาหัวเราะนิดๆ
“งั้นก็เลือกแบบที่ได้ของดีเพิ่มมาด้วย ไม่ดีกว่าเหรอ”
—
เด็กหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะเผลอยิ้มออกมา
—
ระบบพูดแทรกทันที
“ถูกต้องที่สุดค่ะ! ได้ทั้งศิษย์ ได้ทั้งปัญหา แบบนี้เรียกกำไรสองต่อเลยนะคะ! (≧▽≦)”
“งั้นเดี๋ยวข้าให้เ้าไปจัดการปัญหาแทนดีไหม”
“ไม่เอาค่ะ! ข้าถนัดอวยมากกว่าค่ะ!”
—
หลินเทียนส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างเอือมๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
จากนั้นเขาก็หันมองรอบลาน
สายตาหลายคู่ยังจับจ้องมาที่เขา
ทั้งสงสัย…หวาดระแวง…และบางส่วนเริ่มมีความสนใจแฝงอยู่
—
“ไปเถอะ”
เขาพูดเรียบๆ
“ที่นี่คงไม่มีอะไรให้ดูต่อแล้ว”
—
เด็กหนุ่มพยักหน้า ก่อนจะเดินตามไป
—
ทั้งสองเดินออกจากลานมาได้ระยะหนึ่ง
บรรยากาศเริ่มเงียบลง
—
จู่ๆ—
“ท่านโปรดหยุดก่อน!”
เสียงใสกังวานดังขึ้นจากด้านหลัง
—
หลินเทียนชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมอง
สายตาของเขาหรี่ลงนิดๆ
เหมือนกำลังประเมินอะไรบางอย่าง
—
เบื้องหน้าเขา
มีหญิงสาวผู้หนึ่งยืนอยู่
รูปร่างสง่างาม ใบหน้างดงามราวกับภาพวาด ผิวพรรณผ่องใส ดวงตาเป็ประกาย
การแต่งกายดูเรียบหรู แต่แฝงรสนิยมของผู้มีพื้นฐานไม่ธรรมดา
—
หลินเทียนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาอย่างสบายๆ
“เรียกข้าเหรอ…หรือเรียกคนอื่น”
—
ระบบกระซิบทันที
“นายท่านคะ ข้าว่านางเรียกท่านแน่นอนค่ะ คนอื่นแถวนี้ไม่มีใครดูน่าสนใจเท่าท่านแล้วค่ะ (✧ω✧)”
“…เ้าชมเก่งขึ้นทุกวันเลยนะ”
“ก็ต้องพัฒนาไปตามนายท่านสิคะ”
—
หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ก่อนจะยกมือคำนับอย่างสุภาพ
“ขออภัยที่เสียมารยาทขวางทางท่าน”
น้ำเสียงของนางนุ่มนวล แต่แฝงความมั่นใจ
“ข้ามีเื่อยากขอพูดคุยกับท่าน…สักเล็กน้อย ไม่ทราบว่าจะสะดวกหรือไม่”
—
หลินเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย
ก่อนจะยิ้มมุมปากแบบคนเริ่มสนใจ
“อืม…”
“ขึ้นอยู่กับว่าเื่ที่เ้าจะพูด มันน่าสนใจพอหรือเปล่า”
—
ระบบกระซิบเบาๆ
“เริ่มมาแล้วค่ะนายท่าน…กลิ่นเื่วุ่นวายรอบใหม่”
—
หลินเทียนหัวเราะในลำคอ
“ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
—
ลมพัดผ่านเบาๆ
และดูเหมือนว่า—
เื่ราวยังไม่จบลงง่ายๆ จริงๆ
14K
