กลางดึก ณ Zijing Palace Garden
ถังอวี้หลันนั่งบนโซฟาคลาสสิกสไตล์ยุโรปเธอจิบชาพลางคุยโทรศัพท์ไปด้วย “นายสวี เป๋าเหยียนกับเจี่ยนอันเป็อย่างไรบ้าง”
ถังอวี้หลันรู้ดีว่าสองคนนั้นไม่ได้ชอบพอกันก่อนแต่งงานคงเป็ไปไม่ได้ที่จะสวีทหวานกันเหมือนคู่อื่นๆ แต่คนเราพออยู่ด้วยกันนานวันเข้าความรู้สึกพิเศษก็ก่อตัวขึ้นได้เธอกลัวก็แต่ทั้งสองคนแต่งงานกันแล้วก็จริงแต่ความสัมพันธ์กลับหยุดอยู่แค่เพื่อนร่วมชายคาเดียวกัน จึงให้ลุงสวีคอยจับตาดูหากมีอะไรให้รีบโทรหาเธอทันที
ฝั่งลู่เป๋าเหยียนเขารู้ดีว่าแม่เป็คนอย่างไรจึงกำชับกับลุงสวีมาเช่นกัน ลุงสวีจึงรายงานไปอย่างรู้งานว่า
“คุณนายไม่ต้องกังวลไปครับคุณชายกับคุณผู้หญิงสบายดี วันนี้ทั้งสองคนเดินทางไปเยี่ยมบ้านฝ่ายหญิงมาเรียบร้อยตอนนี้กำลังพักผ่อนอยู่ครับ”
ถังอวี้หลันยิ้ม“งั้นค่อยวางใจหน่อย อ๋อใช่ นายสวี ช่วยจัดการเื่หนึ่งให้ฉันหน่อย...”
ลุงสวีฟังสิ่งที่ถังอวี้หลันสั่งจบก็ถึงกับเหงื่อตก“คุณนาย ถ้าคุณชายรู้เข้าล่ะก็ ผมคง...คงถูกส่งไปอยู่แอฟริกาแน่ๆ คุณนายเอาจริงเหรอครับ?”
“จะกลัวอะไรมีฉันอยู่ทั้งคน ถึงเวลาถ้าเป๋าเหยียนรู้เื่แล้ว เธอก็บอกไปว่าฉันสั่งมา เขาไม่กล้าส่งเธอไปแอฟริกาหรอกนะวางใจแล้วไปจัดการให้เรียบร้อย”
ลุงสวีกัดฟันพูดออกมาว่า“ครับ!”
ถังอวี้หลันได้ยินดังนั้นจึงวางสายอย่างพอใจนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ “ระหว่างรอข่าววันพรุ่งนี้คืนนี้ฉันคงได้นอนหลับฝันดีซะที”
วันรุ่งขึ้น
วันลาของูเี่อันหมดลงแล้วเธอหมดเหตุผลที่จะนอนี้เีอยู่บนเตียงอีกต่อไปหลังนาฬิกาปลุกตอนเจ็ดโมงกว่าเธอจึงรีบลุกขึ้นมา
เมื่อล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยเธอจึงเดินออกจากห้อง คิดไม่ถึงว่าจะเจอลู่เป๋าเหยียนเป็คนแรก
เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำพอดีตัวทำให้เขาดูสงโปร่งเขายกเสื้อคลุมพาดไว้บ่นไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ กิริยาที่ใครก็ทำได้แต่ทำไมพอเขาทำมันช่างดูสง่างามไปหมด เธอถูกเขาดึงดูดโดยไม่รู้ตัว
ผู้ชายคนนี้มันปีศาจชัดๆอันตราย!
ูเี่อันแกล้งทำเป็ไม่สนใจเขาแล้วรีบเดินไปทานอาหารเช้า
อาหารเช้าวันนี้เป็สไตล์จีนมีทั้งโจ๊กปลาแสนอร่อยและเสี่ยวหลงเปาหอมกรุ่น ซึ่งเป็สิ่งที่เธอชอบสุดๆ
ลุงสวีหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาสองฉบับฉบับหนึ่งวางไว้ข้างมือลู่เป๋าเหยียน แล้วหันมาถามเธอ “คุณผู้หญิงอยากอ่านหนังสือพิมพ์ไหมครับ”
“ไม่เป็ไรค่ะ”เวลานี้เธอสนใจเสี่ยวหลงเปาตรงหน้ามากกว่า
แต่ลุงสวีก็ยังคงนำหนังสือพิมพ์มาวางไว้ข้างมือเธอ“มีข่าวซุบซิบของคุณชาย และของคุณผู้หญิงด้วยนะครับ จะไม่อ่านจริงๆ เหรอครับ”
ที่แท้อย่างนี้นี่เองเธอรีบวางช้อนแล้วหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านทันที แค่อ่านพาดหัว เธอก็ถึงกับช็อก
“ผอ.ลู่ลอบวิวาห์สายฟ้าแลบ!”
การแต่งงานของเธอกับลู่เป๋าเหยียนเป็ข่าวซะแล้ว!แต่ยังดีที่พวกนักข่าวยังขุดได้ไม่ลึก แค่บอกว่าลู่เป๋าเหยียนแต่งงานแล้วและเ้าสาวไม่ใช่แฟนสาวในข่าวซุบซิบอย่างหานรั่วซีแต่เป็คนอื่นส่วนผู้หญิงคนนั้นคือใคร พวกสื่อยังไม่ทราบแน่ชัด
ูเี่อันชักรู้สึกกลัวขึ้นมาถ้าพวกสื่อรู้ว่าคนที่แต่งงานกับลู่เป๋าเหยียนคือเธอล่ะก็...อีกหน่อยเธอคงไม่ต้องออกจากบ้านกันพอดีไม่อย่างนั้นคงได้ถูกแฟนคลับหานรั่วซีฆ่าแน่ๆ
ทางด้านลู่เป๋าเหยียนกลับสีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิดเขาวางหนังสือพิมพ์ลงอย่างกับว่าไม่เห็นมีอะไรพิเศษและก้มหน้าก้มตากินอาหารเช้าต่อไป
ลุงสวีถามหยั่งเชิง“คุณชายจะให้ผมไปสืบไหมครับว่าใครเป็ปล่อยข่าว หรือว่าจะให้ผมแจ้งความหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ดีครับ”
“ไม่ต้อง” เขารู้ดีว่าใครเป็คนทำเื่นี้
ลุงสวีถอนหายใจอย่างโล่งใจ“ได้ครับ งั้นเชิญตามสบายนะครับผมขอตัวไปตรวจเช็คบัญชีของเมื่อเดือนที่แล้วก่อนนะครับ”
ูเี่อันรู้สึกไม่สบายใจ“ลู่เป๋าเหยียน ถ้าพวกนักข่าวรู้ว่าฉันแต่งงานกับนายแล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้”
“เธอกลัวงั้นเหรอ”เขาถาม
“แน่สิฉันเกลียดความวุ่นวายที่สุด ถ้าขืนเป็แบบนี้อีกหน่อยฉันคงกลายเป็เหยื่อในออฟฟิศแน่ๆ”
ถ้าเป็แบบนั้นเธอต้องแย่แน่ๆเธอไม่มีวันปล่อยให้โศกนาฏกรรมนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด
ลู่เป๋าเหยียนยิ้ม“วางใจได้ เขาคงยังไม่ปล่อยข่าวเื่เธอ”
“เอ๋? นายหมายความว่าไง”
ลู่เป๋าเหยียนไม่สนที่จะตอบคำถามเธอ
ูเี่อัน “เชอะ”ใส่เขาไปหนึ่งที และไม่ถามอะไรต่ออีก เธอก้มหน้าอ่านข่าวบันเทิงต่อจึงพบว่าข้างล่างข่าวของลู่เป๋าเหยียนคือข่าวของหานรั่วซี
“หานรั่วซีเมาเละหลังถูกหักอก”
ตลอดเวลาที่ผ่านมาภาพลักษณ์ของหานรั่วซีคือสาวมั่นผู้เย่อหยิ่งแต่นี่เป็ครั้งแรกที่เธอถูกพวกปาปารัสซีถ่ายภาพตอนเมาอย่างหมดสภาพในผับ จากภาพเธอกำลังขาดสติ คราบน้ำตายังคงติดอยู่บนใบหน้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง พวกนักข่าวเดาว่าเป็เพราะการแต่งงานของลู่เป๋าเหยียน ทำให้เธอเ็ปมากจนกลายเป็แบบนี้
ลู่เป๋าเหยียนก็คงเจ็บเหมือนกันสินะ? ูเี่อันลอบมองลู่เป๋าเหยียนเขาดูนิ่งมากเหมือนเดิม
นี่เขามองไม่เห็นข่าวของหานรั่วซีหรือไม่สนใจจริงๆ กันแน่?
แต่คำตอบของคำถามนั้นูเี่อันเองก็ไม่ได้อยากรู้สักเท่าไร