ยี่สิบปีต่อมา
พุทธศักราช 2456
คฤหาสน์เทพาอนันต์
08.00 น.
ณคฤหาสน์หลังใหญ่ที่มีอาณาเขตกว้างขวางเป็คฤหาสน์ของตระกูลเทพาอนันต์เป็บ้านไม้สีขาวสองชั้นหลังคามุงกระเบื้องว่าวในตัวคฤหาสน์มีโถงใหญ่โตโอ่อ่าตกแต่งแบบตะวันตกผสมผสานวัฒนธรรมสยามหลังคฤหาสน์มีเรือนเล็กเรือนน้อยสองสามเรือนเอาไว้รับแขก
เดิมทีเป็ของอนันต์แต่เมื่อเขาเสียชีวิตไปตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็ตกเป็ของพนาลูกชายอย่างพนาและพุดซ้อนลูกสะใภ้
“คุณปู่ขาสิ้นคุณปู่แล้วต่อไปนี้ชีวิตของแก้วจะเป็อย่างไรล่ะคะ”
กรองแก้วหญิงสาววัยสิบเก้าในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวแขนสั้นผ้าถุงสีดำร่างเล็กอรชรหน้าตาจิ้มลิ้มดวงตากลมโตั์ตาฉายแววหม่นหมองปากนิดจมูกหน่อยใบหน้ารูปไข่ผมดกดำสยายยาวถึงกลางหลังนั่งสะอึกสะอื้นปาดน้ำตาลวกๆอยู่ที่ระเบียงหลังเรือนสุขขาวหลังเล็กที่อยู่หลังคฤหาสน์หลังใหญ่อีกที
ร่างบางนั่งพิงเสาด้วยสีหน้าเศร้าหมองจมูกน้อยจิ้มลิ้มแดงเป็ลูกตำลึงเนื่องด้วยร้องให้มาเป็เวลานานแม้นอนันต์ปู่ของเธอจะเผาไปเป็อาทิตย์แล้วแต่เธอเองก็ยังอดอาลัยอาวรณ์ไม่ได้
มือน้อยกอดกำตรงดวงใจเอาไว้แน่นรู้ดีว่าหากปู่ของเธอรู้ว่าเธอยังฟูมฟายก็จะไม่ไปดีแต่เธอก็อดกลั้นที่จะไม่ร้องให้เสียใจไม่ได้
เรือนสุขขาวเป็เรือนไม้หลังเล็กสีขาวที่กรองแก้วอยู่ั้แ่จำความได้เธอเป็เด็กกำพร้าที่อนันต์และพนาได้ไปสำรวจป่าและเจอกับเธอจึงเก็บเอามาเลี้ยงที่ๆดูจะสุขสบายแห่งนี้ไม่เคยทำให้เธอได้สุขสบายใจได้เลยเพราะั้แ่จำความได้เธอก็จะถูกดูถูกดูแคลนจากคนที่นี่ตลอดแม้แต่คนรับใช้ของบ้านแต่เธอก็ไม่เคยคิดโต้ตอบเพราะเจียมตัวดีว่าตัวเองมาจากไหน
จะมีก็แต่อนันต์คุณปู่ของเธอที่เอ็นดูเธอเป็พิเศษรองลงมาก็เป็พนาที่เขานั้นอนุญาตให้เธอเรียกว่าพ่อได้แต่คุณพ่อของเธอนั้นก็ไม่ค่อยได้มีเวลาเจอกับเธอเท่าไรเนื่องจากต้องทำงานต่างพื้นที่นานๆทีถึงจะกลับมา
หลังจากที่อนันต์ได้จากไปแล้วจากนี้หญิงสาวก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขได้หรือไม่เพราะก่อนหน้านี้เธอยังมีคุณปู่เธอคุ้มกะลาหัวอยู่บ้างแต่หลังจากนี้กรองแก้วก็ไม่รู้ว่าเธอจะต้องเจอกับอะไร
“เมื่อไรจะหยุดฟูมฟายซะที”
ผกามาศคุณหนูวัยสิบแปดลูกสาวคนเดียวของพนาและพุดซ้อนคุณหนูคนสวยคิ้วเข้มตาคมจมูกโด่งปากเป็กระจับแต่งแต้มใบหน้าจนเข้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพง
ผกามาศเป็คนค่อนข้างเอาแต่ใจเพราะถูกเลี้ยงตามใจมาจากคนเป็แม่แถมยังชอบโขกสับกรองแก้วด้วยเพราะคนเป็แม่ปลูกฝังมาั้แ่เล็กๆว่าต้องทำให้กรองแก้วเป็เบี้ยล่างตนเองมาตลอด
“คุณผกา”
กรองแก้วรีบปาดน้ำตาลุกขึ้นยืนตรงหน้าผกามาศที่กำลังยืนกอดอกจ้องเธอด้วยสายตาที่ไม่เป็มิตรสักเท่าไร
“คุณแม่เรียกพบตามฉันมา”
คุณหนูสาวเอ่ยเสียงห้วนให้กรองแก้วตามเธอไปพบกับแม่ของตนก่อนจะหันหลังกลับด้วยอาการที่ไม่พอใจเท่าไรเพราะแทนที่แม่เธอจะให้คนรีบใช้ลงจากตึกมาตามกรองแก้วแต่กลับใช้เธอมาเสียอย่างนั้นให้เหตุผลว่าไม่อยากให้ใครรู้เื่ที่จะคุยกับกรองแก้ว
“ค่ะ”
กรองแก้วรีบเดินตามหลังผกามาศไปที่ตึกใหญ่น้อยครั้งนักที่พุดซ้อนจะเรียกเธอเข้าหาด้วยแค่หน้าพุดซ้อนยังไม่อยากจะมองเธอด้วยซ้ำแม้นในใจจะหวั่นว่าจะมีเื่ไม่ดีเกิดขึ้นแต่ก็ต้องจำใจเผชิญกับมัน
“ฉันมีเื่จะคุยกับเธอเข้ามาสิ”
หญิงวัยกลางคนแต่งตัวลายดอกสีสันตัดเป็เดรสด้วยผ้าราคาแพงใบหน้าไร้ความเป็มิตรหากผู้คนที่กำลังสนทนาด้วยไม่ได้ฐานะเสมอหรือสูงกว่าตนเป็พุดซ้อนที่กำลังนั่งรับของว่างเป็ผลไม้ลอยแก้วอยู่ในโถงนั่งเล่นเมื่อเห็นว่าผกามาศตามกรองแก้วมาถึงแล้วจึงรีบเรียกกรองแก้วเข้ามานั่งคุยทันที
“คุณแม่มีอะไรจะคุยกับแก้วหรอคะ”
กรองแก้วรวบผ้าถุงนั่งพับเพียบลงที่พื้นหลังจากที่ผกามาศนั้นนั่งลงที่โซฟาราคาแพงเรียบร้อยแล้ว
“อ่านนี่ซะนี่เป็สัญญาที่คุณพ่อทำไว้กับคนที่ไร่สุเรนทรชิต”
พุดซ้อนยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลเก่าที่เธอพึ่งเจอในห้องของอนันต์ไม่นานมานี้หลังจากที่พ่อสามีของเธอเสียแล้วไปรื้อค้นหาของเก่าเอามาเก็บไว้เป็สมบัติของตน
“ส่งลูกหรือหลานไปแต่งงานกับเ้าของไร่หรอคะ”
กรองแก้วค่อยๆแกะดูสิ่งที่อยู่ด้านในจดหมายที่เธอถืออยู่ในมือค่อนข้างเก่ามากในนั้นมีข้อความถึงสัญญาของปู่เธอที่ให้ไว้กับใครบางคนว่า้าให้ลูกหรือหลานมาแต่งงานกับคนที่ไร่สุเรนทรชิตพร้อมรับปากว่าจะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี
และที่กรองแก้วเชื่ออย่างไม่มีข้อกังขาว่าจดหมายนี้เป็สัญญาของปู่เธอจริงก็เพราะมีลายเซ็นของปู่เธออยู่ด้วยซึ่งลายมือของคุณปู่ของเธอจำมันได้ดี
560
