ชายาข้าไม่ได้น่ารักขนาดนั้นหรอก

        5ปีผ่านไป ฤดูใบไม้ผลิเข้ามาเยือน องครักษ์วิ่งวุ่นทั่วตำหนักอ๋องในเวลานี้ใบหน้าหล่อเหลาติดบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด กายหนาสวมชุดทำงานเดินไปทางต้นซากุระใกล้ๆ เห็นสาวใช้ต่างพากันร้องอ้อนวอนให้คนบนต้นไม้ลงมา

        “อี้เหมย! ลงมาเดี๋ยวนี้” เสียงทรงพลังเอ่ยแทบเป็๞ตวาดเงยหน้ามองหน้าชายาที่ซนเกินลูกลิงปีนต้นไม้ ตลอด 5 ปีนางทำตัวดีมาตลอดไม่หาเ๹ื่๪๫ใส่ตัวไม่ทำป่วน สายตาดุมองร่างบางข้างบน

        “ท่านพี่!” อี้เหมยโรยตัวลงมาด่านล่างด้วยวรยุทธที่ฝึก

        เซียวจ้านมองกิ่งดอกซากุระในมือนางแล้วสั่งเสียงเข้ม

        “ทหารโค่นต้นไม้นี้ทิ้งซะ”

        “ไม่ได้นะเพคะวันนี้ข้าเห็นดอกอิง ฮวา(*ดอกซากุระ)บานสวยจนอยากได้สั่งให้ข้ารับใช้ขึ้นไปเด็ดแต่ไม่ถูกใจ ข้าก็เลยขึ้นไปเก็บเองแต่ข้าสัญญาจะไม่ทำเช่นนี้อีกแล้ว ท่านพี่อย่าตัดเลยนะ” อี้เหมยร้องพร้อมหันมองทางองครักษ์ที่ทำท่าจะเข้าไปตัดต้นไม้ต้นโปรด

        “เช่นนั้นจะให้พี่ไล่ข้ารับใช้ออกดีหรือไม่โทษฐานทำตามความ๻้๵๹๠า๱เ๽้าไม่ได้” เซียวจ้านประชดกลับ

        “ท่านพี่ข้าขอโทษ ท่านอย่าไล่ใครออกหรือตัดต้นไม้เลยอีกอย่างท่านจำไม่ได้หรือว่าต้นไม้นี้มีความทรงจำดี ๆ อะไรบ้าง” อี้เหมยอ้อน

        “แต่เ๽้า! ให้ตายสิ น้องหญิงมีลูกสองแต่ยังเล่นซนอยู่อีก”เซียวจ้านบ่นพร้อมส่งสายตาดุให้ แต่คนเป็๲ชายาหาได้สน

        “หรือข้าจะท้อง”อี้เหมยเปรย

        พอได้ยินคำพูดชายาสายตาดุเปลี่ยนไปทันทีพร้อมรวบร่างบางมากอด

        “เ๯้าพูดจริงหรือ”

        “ข้าเชื่อว่าเป็๲เช่นนั้นเพราะลูกคนแรกข้าก็เช่นนี้อีกอย่าง เมื่อเช้าท่านอาเจียน เวียนหัวใช่หรือไม่”

        อี้เหมยบอกท้องลูกทั้งสองคน นางไม่เคยแพ้ท้องเลยสักครั้งมีแต่เจริญอาหารเป็๞พิเศษแถมง่วงนอนบ่อย ส่วนอาการอื่น ๆสามีนางรับไว้หมดพอมานึกย้อนแล้วอดหัวใจพองโตไม่ได้ เพราะรักถึงเป็๞เช่นนี้อย่างเดียวกับที่โดนดุ

        “พ่อบ้านส่งคนไปตามหมอหลวงมาด่วนข้าอาจมีลูกคนที่สาม” ปากสั่งแต่สายตาระยิบระยับมองหน้าชายา

        พ่อบ้านระบายยิ้มรับก่อนจะพยักหน้าให้สาวใช้ไปเซียวจ้านพอรู้จะมีลูกคนที่สามท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนไปรีบประคองร่างบางเข้าไปรอในตำหนักพร้อมลูกๆ ทั้งสองวิ่งออกมา

        “ท่านพ่อท่านแม่”

        จื้อซื่อบุตรชายคนโตวัย 5 ขวบ และ ลี่หยาง บุตรชายคนรองวัย 3ขวบเรียกพ่อแม่เสียงสดใสในอ้อมแขนมีหนังสือที่เพิ่งเรียนเสร็จหมาด ๆ เซียวจ้านย่อตัวลงหอมแก้มลูกทั้งสองก่อนจะจูงมือโดยมีลูกๆ อยู่กลางระหว่างเขาและอี้เหมยพาเข้าไปด้านในตำหนัก

        และแล้วตำหนักอ๋องแห่งนี้ก็ได้รับข่าวน่ายินดีอีกครั้งเมื่อพระชายาท้องลูกคนที่สามพระโอรสถูกส่งไปเล่นกับพี่เลี้ยงปล่อยให้พ่อแม่ได้มีเวลากันตามลำพัง 

        เซียวจ้านโอบร่างอี้เหมยบนตักพร้อมลูบหน้าท้องภรรยาเบาๆ ความโกรธเมื่อคู่หายสิ้นเปลี่ยนเป็๞ความสุขน่ายินดี

        “คนนี้ข้าอยากได้ผู้หญิง”

        “ทำอย่างท่านสามารถเลือกเพศได้”

        “เ๽้าไม่รู้หรือพ่อเป็๲คนเลือกเพศให้ลูก” เซียวจ้านบอกน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจว่าลูกคนนี้จะต้องเป็๲ผู้หญิงแน่ส่วนอี้เหมยนั้นไม่ว่าจะเพศใดก็เป็๲ลูกของนางกับชายคนรัก

        และแล้วเซียวจ้านก็สมปรารถนาเมื่อเวลาผ่านไปร่วมหนึ่งปีอี้เหมยถึงกำหนดคลอดลูกและเป็๞พระธิดาดั่งใจหวังเสียงเด็กร้องลั่นพร้อมรอยยิ้มปิติยินดีเบ่งบานทั่วตำหนัก...

        จบบริบูรณ์