ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

“นี่ที่นี่ไหนกันเหตุใดม่านตาของข้าจึงหนักหนาปานนี้”สุ่มเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในจิตใต้สำนึกเสียงๆนี้นั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อนอย่างเหตุใดได้ชัดก่อน
“ถ้าจำไม่ผิดก่อนที่สติข้าจะดับวูบไม่ใช่ว่าข้ากำลังสู้อยู่กับจักรพรรดิมารปีศาจและฝืนใช้ออกด้วยมหาเวทย์ผนึกมารบรรพกาลนี่”ต้นเสียงที่เอ่ยมาแสดงท่าครุ่นคิด“อย่าบอกนะว่าข้าได้ตายไปแล้ว”
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงตัวของเขาก็นับได้ว่าประสบความสำเร็จไม่ใช่น้อยแต่ในใจล้วนทราบดีว่าก่อนที่มหาเวทย์ผนึกจะสำแดงเดชจักรพรรดิมารปีศาจก็ใช้ออกด้วยท่าทางบางอย่างและที่สำคัญมันยังไม่ตายอย่างแท้จริง
ในความคิดของเขาด้วยเวทย์ผนึกที่ถูกใช้ออกด้วยพลังของจักรพรรดิมนตรากว่า 6 คนรวมกันย่อมแสดงอำนาจออกมาเหนือกว่าที่จินตนาการได้และอย่างน้อยๆมันย่อมผนึกจักรพรรดิมารปีศาจได้ยาวนานกว่าหลายหมื่นปีเป็นอย่างน้อยยิ่งไม่ต้องพูดถึงการคืนสภาพให้แข็งแกร่งเฉกเช่นปัจจุบันจักรพรรดิมารปีศาจได้ใช้เวลากว่าห้าหมื่นปีเป็นอย่างต่ำในกว่าที่จะเป็นภัยให้กับโลกมนุษย์ได้อีกครั้ง
“เห้อ...เช่นนั้นข้าคงได้แต่หวังว่าในห้าหมื่นปีนี้จักรพรรดิมนตราของเผ่ามนุษย์จะถือกำเนิดขึ้นมาและแกร่งเพียงพอที่จะหยุดยั้งมันได้นะ”สุ้มเสียงที่เอ่ยออกมาแม้จะมีน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่ก็แฝงไปด้วยความเจ็บใจอยู่ไม่น้อย
ถึงอย่างนั้นตัวของเขาที่เป็นตายไปแล้วก็ไม่คิดที่จะไปก้าวก่ายอะไรของโลกอีกต่อไปแล้วที่ทำได้จริงก็คงจะเป็นการภาวนาให้ได้เท่านั้น

แต่ทันใดนั้นเองเสียงหนึ่งอันประหลาดก็ดังขึ้นมาในห้วงมิติที่ดังขึ้นมาในจิตใต้สำนึกของเขาและเสียงนั้นเป็นเสียงของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีแต่เพราะเหตุใดก็ทราบที่เสียงเหล่านั้นกลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นได้อย่างชัดเจน
“โคลูกแม่”เป็นเสียงของสตรีที่ดังขึ้นมาแต่ยังไม่ทันสิ้นคำดีเสียงหัวเราะของบุรุษก็สวนขึ้นมาอย่างกะทันหัน“ฮ่า ฮ่า ชาฮาน โคลูกพ่อ”และที่สำคัญเสียง 2 เสียงเหล่านี้ดังและกังวานอยู่อีกครู่ใหญ่
นี่ได้สร้างความงุนงงให้สุ่มเสียงปริศนาเป็นอย่างมาก“ใคร ใครกัน พวกท่านเป็นใครกันแน่”เสียงปริศนาร้องตะโกนขึ้นแต่เหตุใดในครานี้เสียงที่เขาปลดปล่อยออกไปกลับเป็นเสียงจริงๆซึ่งก็ไม่ใช่เสียงคำพูดแต่เป็นเสียงแหลมสูงของทารกที่ร้องออกมา
ในวินาทีนั้นเองโลกเบื้องหน้าที่มืดผิดก็ถูกแทนที่ด้วยแสงสว่างสายหนึ่งทีฉายออกมาก่อนจะเผยให้เห็นเป็นร่างยักของคู่สามีภรรยาที่จ้องมองเขาด้วยความเอ็นดูและอ่อนโยนอย่างถึงขีดสุด
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ผิดปกติมันผิดปกติเกินไปแล้ว”สุ่มเสียงปริศนายังคงดังออกมาจากอย่างแต่เนื่องและมันก็เป็นเฉกเช่นทุกครั้งที่ไม่ว่าเขาจะพูดอันใดออกไปก็ล้วนได้ยินแต่เพียงเสียงแหลมสูงที่ออกมาจากปาก“อย่าบอกนะว่านี่เป็นผลของมหาเวทย์ผนึก”\แต่แล้วในที่สุดด้วยเหตุใดก็ไม่ทราบที่ม่านตาของเขาก็รู้หนักอึ่งอีกรอบหนึ่งก่อนที่ทัศนะวิสัยจะค่อยๆถูกบดบังด้วยความมืดอันแสนคุ้นเคย
“ท่านพี่ดูสิลูกของเราเขาร้องออกมาเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างเลย”เสียงของสตรีดังออกมาเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก
“ฮ่า ฮ่า เขาคงจะแปลกใจนั้นละ”บุรุษหนุ่มเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความปริติและแน่นอนว่าคู่สามีภรรยาคู่นี้ย่อมไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นเคแกนและทาเนียที่ตอนนี้เขากำลังโอบกอดบุตรชายด้วยท่าทีที่อ่อนโยนอย่างถึงขีดสุด
“เขาหลับไปแล้วละ”ทาเนียยิ้มออกมา
จากนั้นเวลาก็ผ่านไปได้ 5 ปีในที่สุดโคก็สามารถประติดประต่อทุกเรื่องราวได้สำเร็จถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและยุคสมัยที่เขาอยู่
“บัดซบนี่มันบ้าบออะไรกัน”โคร่ำร้องอยู่ในใจจากนั้นเขาก็ปิดหนังสือเล่มใหญ่ลงและสอดมันกลับเข้าที่เดิมอย่างเป็นระเบียบ
ดูเหมือนว่าโลกที่โคอยู่ในตอนนี้จะไม่ใช่โลกใหม่หรือมิติคู่ขนาดแต่อย่างใดมันเป็นเพียงแค่โลกอนาคตที่นับได้ห้าหมื่นปีในยุคของเขาทั้งตัวอักษรและวิถีการใช้ชีวิตล้วนเปลี่ยนแปลงไปมากมายจนตัวของเขาตามไม่ทันแต่ยังดีที่มีบิดาและมารดาเป็นถึงคนใหญ่คนโตการเข้าถึงข้อมูลจึงไม่ใช่เรื่องอะไรที่ยากเย็นอะไรนัก
“นี่คุณชายท่านอ่านหนังสือเล่มนั้นอีกแล้วนี่คงไม่ใช่ว่าครั้งนี้ท่านอ่านมันจบแล้ว”เสียงของชายชราคนหนึ่งดังออกมาด้วยน้ำเสียงเคารพอย่างเห็นได้ชัดชุดที่ชายชราผู้นี้สวมใส่มันช่างแปลกตาสำหรับโคเป็นอย่างยิ่งเพราะการตัดเย็บที่ดูประณีตและยากต่อการเคลื่อนไหวใช่แล้วโคกำลังหมายถึงชุดพ่อบ้านที่สวมใส่กันอย่างแพร่หลายในอาณาจักรมังกรฟ้า
“ใช่ ข้าอ่านจบแล้วว่าแต่พ่อบ้านดาเวนท่านรู้จักจักรพรรดิมารปีศาจหรือไม่?”โคเอ่ยออกไปอย่างเลื่อนลอยไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
“จักรพรรดิมารปีศาจ?...ขออภัยในความเขลาของข้าด้วยคุณชาย”ชายชราปฏิเสธออกไปอย่างรวดเร็วดูเหมือนว่าตัวตนนี้ของมันจะไม่ได้ถูกจดบันทึกในหน้าประวัติศาสตร์เลยแม้แต่น้อย
“ไม่ต้องใส่ใจ แล้วนี่ท่านพ่ออยู่ไหน”โคที่พอจะคาดเดาคำตอบได้ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนักเอาจริงๆถึงรู้ไปตอนนี้ก็ใช่ว่าจะทำอะไรได้สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือการกลับแข็งแกร่งดังเดิม
เพราะอย่างไรเสียนี่มันก็ครบเวลาแล้วที่จักรพรรดิมารปีศาจจะถือกำเนิดขึ้นอย่างเก่งเลยก็คงเป็นเวลานี้แต่หากดีๆหน่อยก็คงอีกสัก 2-3 พันปี
“นายท่านอยู่ที่ลานฝึกในของรับ”
“เช่นนั้นท่านก็ไปพักเถอะข้าจะไปหาท่านพ่อ”โคเอ่ยขึ้นก่อนเดินจากไปในทันทีในตอนนี้เขาต้องการฝึกซ้อมแต่มันติดตรงที่แก่นพลังเวทย์ยังไม่ถูกปลุกขึ้นมาจนกว่าจะเข้ารับพิธีซึ่งมันไม่จำเป็นเลยสำหรับเขาที่เคยเป็นถึงจักรพรรดิ
ด้วยระยะที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไประหว่างตำหนักไข่มุกโลหิตสวรรค์และลานฝึกในโคจึงเดินมาถึงระยะเวลาที่ไม่มากนักซึ่งลานฝึกในมันคือสถานที่ฝึกซ้อมส่วนตัวของบิดาเขาหรือผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน
ยามนี้ลานฝึกในได้เผยให้เห็นถึงร่างหนึ่งที่กำลังร่ายรำเพลงทวนออกมาด้วยท่าทีที่สง่างามเป็นอย่างมากแต่ถึงอย่างนั้นในมุมมองของคนฝึกทวนด้วยกันแล้วการกระทำของเคแกนชั่งดุดันยิ่งนัก
“ดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะพัฒนาขึ้นมามาก”โคครุ่นคิดแต่อย่างไรเสียก็ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้เขามาเกิดในตระกูลที่สามารถเข้าถึงทรัพยากรที่มากมายขนาดนี้
“ท่านพ่อ...ข้าเองก็อยากจะฝึกเพลงทวนกับท่าน”เสียงหนึ่งที่ลอยออกไปไกลหลายสิบเมตรก่อนจะเผยให้เห็นเป็นร่างเล็กของเด็กชายวัย 5 ขวบแต่ภาพนี้สำหรับเคแกนนับว่าน่าปวดหัวยิ่งนัก
“โค พ่อบอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่ารอให้ลูกมีแก่นพลังเวทย์ที่สมบูรณ์เสียก่อนไม่เช่นนั้นมารดาเจ้าเล่นพ่อตายอย่างแน่นอน”เคแกนเอ่ยขึ้นมาอย่างน่าปวดหัวจริงอยู่ที่การมีบุตรชายที่ขยันฝึกมันก็ดีไม่ใช่น้อยแต่อะไรที่มันมากไปก็หาใช่สิ่งดีไม่
โคเคยฝึกกับเคแกนอย่างหนักจนสลบไปหลายวันนี่ก็เพียงพอแต่การสร้างความแตกตื่นให้ภรรยาเขาได้แล้วแต่พอฟื้นขึ้นมาโคก็ไม่รีรอมาปลุกเขาไปสอนเพลงทวนให้ตั้งแต่ฟ้ามืดและเรื่องนี้เองก็ถูกนำไปพิจารณาเป็นบทลงโทษที่ภรรยาของเขาเป็นคนมอบให้“ช่างไม่ยุติธรรมเลยสักนิด”
“ท่านพ่อท่านพูดเช่นนั้นได้อย่างไรเพราะเป็นท่านเองไม่ใช่หรือที่มันมือจนเกินไปใช้ออกมาด้วยกระบวนท่าที่รุนแรง”โคกล่าวจี้ใจดำ
นี่ถึงกับทำให้เคแกนสะดุ้งไปชั่วขณะก็จะมีเด็กที่ไหนเล่าเพียงการจบทวนครั้งแรกก็แพร่ออกมาด้วยรังสีต่อสู้ทั้งชำนาญศึกราวกับผ่านสงครามมาแล้วนับร้อยนับพันทั้งพอสู้จริงด้วยแล้วก็เกิดการฝึกพลิกแพลงอย่างสร้างสรรค์จนมีชั่วขณะหนึ่งที่เผลอคิดว่าโคเป็นคู่ซ้อมที่เท่าเทียมจึงเผลอลงมือรุนแรงเกินไป

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 ชาฮาน โค

นิยายแนะนำ

ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 2 ชาฮาน โค

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้