แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องกว้างผ่านม่านสีครีม นาฬิกาข้างฝาผนังบอกเวลา แปดโมงตรง หญิงสาวร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงนุ่ม ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา พร้อมกะพริบตาถี่เพื่อปรับสายตากับแสงจ้าภายในห้อง สิ่งแรกที่ดวงตาเธอเห็นคือ ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาอีกมุมหนึ่งของห้อง กำลังส่งสายตามายังเธอ ดวงตาคู่นั้นนิ่งเฉย ไม่แสดงออกถึงความรู้สึกใดๆ
“คุณเป็ใคร แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย” เธอโพล่งถามออกไป แล้วจึงสำรวจร่างกายของตัวเอง ทุกอย่างยังอยู่ในสภาพปกติ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอแบบที่คิดไว้
“เมามากเลยนะเมื่อคืน รู้ตัวมั้ย” น้ำเสียงทุ้มต่ำ ตอบกลับมา
ร่างสูงเดินเข้ามาหาเธอ ก่อนจะนั่งลงปลายเตียง หญิงสาวตรงหน้ายังคงนั่งนิ่ง กำลังลำดับความคิดและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แต่เธอก็จำอะไรไม่ได้เลย เธอจำได้แค่ว่า ออกมาหาอะไรดื่มแก้เซ็งและฟังเพลงแก้เหงาก็เท่านั้น ภาพตัดไปตอนไหนแทบจำไม่ได้เลย
“แล้วคุณเป็ใคร” หญิงสาวร่างเล็กถามออกไป
“คำแรกที่เธอควรจะพูดคือ ขอบคุณ”
คนร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ ถึงแม้จะเว้นระยะห่างแต่เธอก็ต้องถอยหลังอัตโนมัติจนหลังติดกับหัวเตียง เธอรู้สึกถึงรังสีอะไรบางอย่าง จะว่าน่ากลัวก็แอบกลัว แต่ลึกๆ ก็ดูเหมือนจะมีความอ่อนไหวภายใน
“ขอบคุณค่ะ” เธอกล่าวสั้นๆ
“ไปล้างหน้าล้างตัวซะ เดี๋ยวฉันจะไปส่งที่บ้าน” เขาบอกเธอ
“ตายจริง นี่กี่โมงแล้วค่ะ” เธออุทานออกมาก่อนจะหันมองรอบๆ เพื่อหานาฬิกา
“แปดโมง”
“โอ๊ยยย ตายแล้วววววว แม่ต้องดุแน่ๆ กลับเช้าขนาดนี้”
คนร่างสูงถึงกับนึกขำเมื่อได้ยินคำอุทานของเธอ แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมา
“อายุเท่าไหร่ ถึงกลัวแม่ดุขนาดนี้”
“ยี่สิบห้าค่ะ”
“เรียนจบแล้วนี่ รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้ว ชีวิตเป็ของเธอ ไม่ต้องกังวลขนาดนั้น เธอมีเหตุผลก็บอกเขาไป”
หญิงสาวตรงหน้าอึ้งไปชั่วครู่ จากความรู้สึกลึกๆ ที่แอบกลัวคนตรงหน้า เธอกลับรู้สึกว่า จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้ดูโหดร้ายเท่าไหร่ คำพูดเมื่อกี้กลับทำให้รู้สึกว่าเธอเป็ผู้ใหญ่ ที่น่าจะผ่านเื่ราวอะไรต่างๆ มามากมาย
“ไปล้างหน้าซะ เดี๋ยวฉันไปส่งที่บ้าน”
อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องน้ำ
ระหว่างขับรถมาส่งเธอที่บ้าน รินก็แอบสังเกตอาการของอีกฝ่าย เธอดูจะตื่นตาตื่นใจกับตึกรามบ้านช่องแถวนี้
“ไม่ค่อยได้มาแถวนี้เหรอ” รินถามออกไปเพื่อคลายความเงียบในรถ
“ฉันชอบดูตึกสวยๆ บ้านสวยๆค่ะ จริงๆ แล้วฉันเป็ช่างภาพ แต่่นี้ตกงาน เมื่อคืนก็เลยออกมาดื่มแก้เซ็ง”
“แก้เซ็งยังขนาดนี้ ถ้าดื่มจริงจังจะขนาดไหน” รินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สายตายังจดจ้องไปบนถนน
“คะ เมื่อกี้คุณว่าไงนะคะ” เธอไม่ได้ยินสิ่งที่รินพูดแซว เพราะสนใจสิ่งที่อยู่ภายนอกกระจกใสเสียมากกว่า
“เปล่า ไม่มีอะไร”
แปลกดีนะผู้หญิงคนนี้ ศิขรินคิดในใจ
“ซอยข้างหน้า คุณจอดริมฟุตบาทได้เลยนะคะ เดี๋ยวฉันเดินเข้าซอยไปอีกนิดเดียวก็ถึงบ้านแล้ว”
“โอเค”
เมื่อรถจอดสนิท ร่างเล็กจึงเอื้อมมือเปิดประตู เธอไม่ลืมจะหันมาขอบคุณคนที่มาส่ง
“ขอบคุณมากนะคะ ถ้าเมื่อคืนคุณไม่มาเจอฉัน ไม่รู้จะเป็ยังไง”
“อืม ไม่เป็ไร ถ้าจะไปเที่ยวอีกก็อย่าไปคนเดียว”
“ค่ะ”
เธอตอบรับสั้นๆ แล้วหันหลังเตรียมจะเดินจากไป
“เดี๋ยว!” รินะโเรียกเธอ
“คะ”
“เธอชื่ออะไร”
“ฉันชื่อวาโยค่ะ”
หญิงสาวตอบแล้วหันหลังเดินจากไป
หลังจากส่งเธอเรียบร้อยแล้ว รินก็รีบขับรถกลับคอนโด เพราะวันนี้เธอจะต้องเดินทางไปเชียงใหม่ อีกสองชั่วโมงเครื่องจะออก กับความแออัดในกรุงเทพ่เวลานี้ ก็แอบกังวลว่าจะตกเครื่องอยู่เหมือนกัน แต่เธอก็มาได้ทันท่วงทีในนาทีสุดท้าย
เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า รินมองออกไปภายนอกหน้าต่าง เห็นเมฆสีข้าวก้อนใหญ่จับกลุ่ม ทำให้เธอคิดถึงเื่พ่อขึ้นมา
ใครกันนะ เป็คนทำร้ายพ่อ ศัตรูที่ไหนก็ไม่เคยจะได้ยิน คู่ค้าเหรอ ทุกคนก็ดูไม่มีพิษภัย ลูกน้องหรือบอดี้การ์ดก็แทบจะเป็ไปไม่ได้ จะฆ่าพ่อของเธอทำไมในเมื่อไม่ได้ประโยชน์อะไร คนใกล้ชิดคนอื่นๆ หรือคนในครอบครัวเธอก็แทบไม่พุ่งเป้าไปเลย
หากคนในครอบครัวทำร้ายกันเองก็คงจะโหดร้ายเกินไป รินคิด
และในตอนนี้เครื่องบินก็ลงจอดยังสนามบินเชียงใหม่เรียบร้อยแล้ว รินเดินออกมาจากอาคารผู้โดยสารก็เจอกับลุงพิชัยที่มารอรับอยู่แล้ว
“สวัสดีค่ะลุง”
“ดีจ้ะริน ไปกันเถอะ ลุงให้แม่บ้านทำกับข้าวเตรียมต้อนรับไว้อย่างดี”
“จริงๆ ไม่ต้องก็ได้ค่ะ รินทานง่ายๆ ได้ค่ะ”
“เอาหน่า ไหนๆ ก็เตรียมไว้แล้ว ไปกินข้าวที่บ้านลุงก่อนนะ”
“งั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะลุง”
รินสวมกอดคนตรงหน้าอย่างอุ่นใจ นอกจากพ่อแล้วก็ดูจะมีแต่ลุงพิชัย ที่เป็เหมือนกำลังใจให้เธอในยามคับขัน ลุงคอยดูแลเธอในหลายๆ เื่แทนพ่อในบางครั้ง เท่าที่เธอจำได้เมื่อครั้งประถม ลุงก็ไปรับไปส่งเธอที่โรงเรียนใน่ที่พ่อไม่ว่าง เธอจะเจอหน้าลุงพร้อมไอติมรสโปรดเสมอ และแม้ตอนนี้ถึงเธอจะโตแล้ว ลุงก็คงจะมองว่าเธอยังเป็เด็กน้อยอยู่เหมือนเดิม ลุงเหมือนพ่อไม่มีผิด
ส่วนแม่แท้ๆ ของรินท่านเสียไปั้แ่รินยังเด็กๆ เธอไม่เคยัักับอ้อมกอดของแม่ผู้ให้กำเนิด เ้าสัวเมธีเลี้ยงดูเธอมาอย่างดี จนวันหนึ่งที่ผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนที่แม่แท้ๆ ของเธอ รินก็ไม่ได้ยินดียินร้ายอะไร เธอคิดว่านั่นคือเื่ส่วนตัวของพ่อ เธอจึงเติบโตมาด้วยตัวเองซะมากกว่าหลังจากนั้น ความเข้มแข็งจึงเป็เหมือนเพื่อนของเธอที่เติบโตมาด้วยกัน
เมื่อรินทานข้าวมื้อเย็นเรียบร้อยแล้ว ลุงจึงมาส่งเธอที่ไร่ และกลับไปโดยทันที เนื่องจากใกล้ค่ำและเธอเหนื่อยมาทั้งวัน จึงอยากให้หลานได้พักผ่อน
เธอจัดการเก็บของและทำภารกิจส่วนตัวเรียบร้อย จึงมานอนเล่นบนเตียง พร้อมหยิบมือถือเปิดดูกล่องข้อความในอีเมลจึงพบว่า มีคนสมัครงานนับร้อย เธอตั้งใจเลื่อนดูประวัติของผู้สมัครทีละคน สาเหตุที่ตั้งใจเลือกมากเป็พิเศษ เพราะแท้จริงเธอ้าคนมาช่วยสืบเื่คดีต่างหาก พนักงานในโรงงานไวน์ของเธอนั้นตอนนี้เหลือเฟือแล้ว
รินเลื่อนอ่านข้อมูลของผู้ที่สมัครทีละคน แต่ก็ยังไม่เจอใครที่ถูกใจเธอ จนสะดุดกับชื่อหนึ่ง
นางสาว วาโย นามสกุล ศิริธาดา ชื่อเล่น โย จบการศึกษา ปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ สาขาศิลปภาพนิ่งและภาพยนตร์ อายุ 25 ปี สถานภาพ โสด ปัจจุบันว่างงาน
รินอ่านประวัติส่วนตัวของบุคคลนี้อย่างตั้งใจ เมื่อเลื่อนอ่านลงมาเรื่อยๆ จนถึงส่วนล่างสุดของหน้าประวัติส่วนตัว เธอก็เห็นรูปถ่ายผู้สมัครที่แนบมาด้วย
วาโย ผู้หญิงคนนั้นจริงๆ ด้วย คนที่เธอเพิ่งเจอเมื่อวาน
รินต่อสายโทรหาเลขาของเธอ ถึงแม้ตอนนี้จะดึกมากแล้ว แต่ปลายสายยินดีรับสายเสมอหากเป็เธอ ไม่ว่าจะเวลาไหน ไม่นานนักเสียงหวานก็ตอบรับ
“ค่ะคุณริน โทรมาซะดึกเชียว”
ไพลินเธอมักจะมีคำพูดเล็กๆ น้อยๆ ใส่ในทุกๆ ประโยคที่คุยกับรินให้ดูสนิทสนม แต่แน่นอนว่า ไม่ว่าจะคำพูดไหนก็ไม่สามารถทำให้เธอเปลี่ยนใจก้าวล้ำเส้นไปกว่าคำว่าเ้านาย
“ส่งเมลนัดสัมภาษณ์งาน นางสาว วาโย ศิริธาดา ให้ฉันด้วย แล้วปิดรับสมัครได้เลย” รินเอ่ยสั้นๆ
“ได้ค่ะคุณริน แต่ตอนนี้คุณรินอยู่เชียงใหม่ จะให้ลินแจ้งเป็วันที่เท่าไหร่คะ”
“พรุ่งนี้ สิบโมง ให้เธอมาสัมภาษณ์งานที่นี่ ที่ไร่ของฉัน”
“ทำไมคะคุณริน ทำไมถึงต้องไปสัมภาษณ์ถึงที่นั่นคะ”
ไพลินเผลอแสดงอีกมุมหนึ่งของเธอ ที่เธอพยายามเก็บมันไว้ลึกๆ มุมที่เธอทั้งรักและอยากศิขริน เมื่อได้ยินคำสั่งแบบนั้น จึงอดไม่ได้ที่จะถามไปด้วยความไม่พอใจ
“ไพลิน เธอ แค่ ทำ ตาม คำ สั่ง ฉัน” เสียงปลายสายทุ้มต่ำ และเย็นเฉียบ ศิขรินเน้นย้ำทีละคำอย่างช้าๆ จนอีกฝ่ายได้สติ เธอรู้โดยอัตโนมัติว่ากำลังทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
จบประโยค รินกดวางสายในทันที และโยนมือถือลงบนเตียงอย่างหงุดหงิด เธอเองก็ไม่ชอบที่ตัวเองเป็แบบนี้ ในยามที่อารมณ์ร้ายเกิดขึ้น เธอไม่เคยจะควบคุมตัวเองได้ แต่เมื่อนึกถึงภาพของหญิงสาวที่นอนฟุบอยู่กับฝาชักโครกเมื่อคืน อารมณ์ในใจก็ค่อยๆ เย็นลง เปลี่ยนเป็รอยยิ้มมุมปากเกิดขึ้นมาแทน
ยินดีต้อนรับนะ วาโย ศิริธาดา
----------------------------------------------------
13K
