โลกมืด
หลังลืมตาตื่นขึ้นมา โลกทั้งใบของเธอก็อยู่ในความมืด ไม่สามารถแยกแยะได้ว่าลืมตาอยู่หรือเปล่ารอบร่างกายคือผนังโลหะเย็นเฉียบและแคบชวนอึดอัด อากาศหนาวจนแสบคอ
เธอััเส้นใยซึ่งงอกจากศีรษะ เธอเรียกสิ่งนี้ว่า ‘เส้นผม’
‘ฉันชื่อลัคนา’ เธอคิด
เธอใช้มือััไปตาม ‘ใบหน้า’ ของตัวเอง เธอรู้ว่าเธอมี ‘ตา’ โต และ ‘ผม’ ที่ยาวเอามากๆ
เธอพึมพำแล้วไอให้กับอากาศอับชื้นคลุ้งฝุ่น ด้านหน้าคือผนัง ด้านหลังและด้านข้างก็เป็ผนังไม่มีสิ่งที่อบอุ่นที่เรียกว่า ‘แสง’
‘ฉันอยู่ที่ไหน แล้วที่นี่มันที่ไหน’
ในสมองของเธอมีภาพต่างๆ ถาโถมเข้ามา
ภาพห้องสีขาว เสียงติ๊ดๆ ของเครื่องตรวจ หลอดน้ำเกลือ แขนที่ถูกเจาะด้วยเข็มพระอาทิตย์ พระจันทร์ ตะวันตกดินและกลับขึ้นมาในวันถัดไป มีผู้คน แต่ภาพส่วนนั้นถูกทำให้จางไม่สิ ทุกส่วนถูกทำให้จางลง
มีข้อความที่ผุดเข้ามาในเปลือกที่ว่างเปล่าไร้ความทรงจำอย่างเธอ
‘ตามหาสตาร์ดัสต์เรล์ม’ บางสิ่งในความทรงจำตอกย้ำเธอ‘อย่าตาย ออกไปจากที่นี่’
มันคือเสียงเรียกจากส่วนลึกของจิตใจ
ออกไปจากที่นี่...
เธอใช้มือััรอบตัว ไม่ว่าจะแตะตรงไหนก็เป็โลหะเรียบเย็นเยือกสมองของลัคนาประมวลหาทางออกจากสถานที่แคบๆ นี้ สิ่งหนึ่งที่เธอรู้ได้คือเธอกำลังยืนพิงอะไรบางอย่างอยู่
เธอเริ่มทุบรอบด้าน แล้วผนังด้านหน้าที่กลายเป็ประตูก็เปิดผลุงออก แผ่นโลหะหนาแกว่งไปด้านข้างอย่างแรงพร้อมกับที่แสงสีส้มสาดเข้ามาในสถานที่แคบๆ
ลัคนาหรี่ตากับแสงจ้า มองโลกเป็ครั้งแรก
ที่ไหนกัน?
สมองสั่งให้เธอออกไป
มีลมพัดผ่าน อากาศเย็นสบายปะทะผิวกายพร้อมกับที่มือััฝุ่นดินบนพื้น
โลกที่เห็นมีท้องฟ้าสีน้ำเงินอมม่วงและเมฆสีชมพูกระจายเต็ม แซมด้วยสีส้มสดจากดวงอาทิตย์ที่รูปร่างเหมือนดาวดวงใหญ่พื้นดินเบื้องล่างเป็สีน้ำตาลเข้ม มีต้นหญ้าสีแดงขึ้นประปราย บางสิ่งที่ดูเหมือนเมืองอยู่ด้านล่างของหน้าผา
“เจอแล้ว!” เสียงะโดังขึ้นจากด้านขวาตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหลายคู่มุ่งหน้ามา พวกเขาแต่งตัวด้วยชุดหลายแบบ ทั้งเกราะ ชุดแฟนซีชุดคลุม กระทั่งชุดวาบหวิวเปิดสรีระ
“อิลิกเซอร์เป็ของข้า!!” เสียงอีกเสียงดังขึ้นตามด้วยเสียงโหวกเหวกขัดแย้งอีกหลายเสียง มีเสียงใบดาบกระทบกัน เสียงโลหะดังก้อนกังวาน
คนหลายสิบมุ่งตรงมา บางคนเลียริมฝีปากของตนเอง บางคนก็ลังเล บางคนยิ้มเหี้ยมเกรียมเธอเห็นอาวุธหลายชนิด ขวาน ทวน ดาบ ปืน ทั้งหญิงชายดูเหมือนจะชี้ของพวกนั้นมาที่เธอ
‘หนี’ คือสิ่งที่ร่างกายของเธอกำลังทำอยู่หนีไปไกลๆ ไกลจากคมอาวุธ เพราะมันจะนำมาซึ่งความ ‘เ็ป’ และความ ‘ตาย’
เธอเบี่ยงตัวหลบใบดาบที่ฟันลงมา สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้ออกวิ่ง เธอเลาะแนวหินสีเทาตรงนั้นเป็ลำธารสายเล็กที่ไหลเอื่อยๆ เธอตัดสินใจเลือกวิ่งมาทางนี้เพราะบางอย่างในตัวเธอบอกว่านี่เป็ทางที่ดีที่สุด
“ไอ้นี่มันเร็ว!”เธอได้ยินเสียงะโดังขึ้นข้างหลัง
หนีไม่พ้น โดนฆ่าแน่
ฉัน...ทำไมต้องฆ่าฉัน
กึก...ตึง!
ลัคนาสะดุดหินก้อนใหญ่ล้มลง ด้านหลังมีเสียงหนักเบาของเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินเปียกๆเธอััได้ถึงเข็มเล่มเล็กที่ถูกยิงเข้ามาฝังอยู่ในร่างกาย
‘อัมพาต’ คือคำเดียวที่เธอนึกออกเพราะตอนนี้เธอขยับไม่ได้และล้มลงไปในน้ำ เสื้อผ้าด้านหน้าเปียกแฉะ ความเย็นแล่นเข้ามาตามเส้นประสาทพร้อมกับความรู้สึกชาด้าน
มือและแขนตรงรี่เข้ามาจับเธอกดไว้กับพื้นกรวดขรุขระ ข้างหนึ่งกดศีรษะของเธอไว้ลัคนาััได้ว่ามีเข่าถูกทิ้งลงกลางหลัง ตายแน่.. แต่หนีไม่ได้ ขยับไม่ได้
คนที่เงื้อขวานเลียริมฝีปากแสยะยิ้ม
แค่นี้แหละ จบแล้วสินะ ลัคนาหลับตา
......
.....
“เอ๊ะ?” เสียงปะทะของโลหะทำให้เธอลืมตาขึ้น รีบลุกขึ้นหลังรู้สึกได้ว่าคนที่ทับตัวเธออยู่กระเด็นออกไปเบื้องหน้าเธอคือแผ่นหลังของคนในชุดสีกรมท่ากำลังลดดาบในมือลง คนคนหนึ่งซึ่งกำลังตามฆ่าเธอชักสีหน้าไม่พอใจ
“แกนะแก เป็ MT คงอยากจะตายด้วยกันสินะ” เสียงขรึมของเขาดังขึ้นลัคนาเดาว่าคนนี้คือคนที่วางยาเธอ คนที่มาช่วยเธอไว้ส่งเสียงฮึในลำคอ
เขาพุ่งเข้าใส่คนพวกนั้นอย่างไม่เกรงกลัว ถึงโดนล้อมจากทุกด้านก็ยังกวัดแกว่งอาวุธยิ่งสู้ยิ่งเร็ว ดาบเล่มเดียวในมือเคลื่อนไหวว่องไวจนมองแทบไม่ทัน กลายเป็แถบสีเงินวูบวาบ
แถบสีเขียวๆ บนหัวของคนเสียงขรึมลดลง...
แค่นิดเดียวเท่านั้น
“อัก!” คนที่เข้ามาช่วยเธอถูกซัดกระเด็นออกมามีของเหลวสีแดงไหลลงมาตามไรผม เขาหันหลังคว้าแขนเธอแล้วออกวิ่ง กึ่งลากกึ่งจูงเธอไปด้วย
อุ่นจัง มือของเขา...
ทั้งสองวิ่งทวนลำธาร เสียงน้ำดังจ๋อมแจ๋มยามเท้าเหยียบลงไปเป็เสียงที่คุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกความพยายามอยากนึกให้ได้แทบะเิศีรษะของเธอ แต่เธอก็วิ่ง จะหยุดระลึกความหลังตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด
หลังวิ่งสุดฝีเท้ามาสักพัก ผ่านก้อนหินและลำธารอีกหลายสาย ทั้งสองหยุดพักหายใจหลังต้นหลิวหงิกงอต้นหนึ่งเหล่าคนน่ากลัวดูจะหายไปแล้ว
“คุณเป็ใครคะ?”
“...”
“ที่นี่ที่ไหน?”
“...”
พวกนั้นเป็ใคร ลัคนาคงจะถามถ้าไม่ใช่เพราะดวงตาคมปลาบสีน้ำตาลอ่อนของเขาบอกให้เธอหยุดพูดเขาเช็ดเืจากใบหน้า
“เงียบก่อน เราต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”จากนั้นเขาก็เดินนำเธอไปตามป่าหลิว เธอไม่ถามว่าจะไปไหนแต่เดินตามคนที่ช่วยชีวิตตัวเองเงียบๆ
เขาไม่มีแถบสีเขียวเหมือนพวกที่ตามล่าเธอ ลัคนาไม่แน่ใจว่าตัวเองมีแถบแบบนั้นกับเขารึเปล่า
“บอกฉันได้ไหมคะ?” เธอขออีก ตอนนี้หัวของเธอถูกกระตุ้นด้วยความสับสนและความอยากรู้อยากเห็นถึงที่สุดแต่เขาก็ไม่พูดอะไร ได้แต่เดินเลาะต้นหลิวนับสิบต้นไปทางที่ดวงตะวันอยู่
เธอควรจะเชื่อเขาหรือเปล่า? จุดประสงค์ที่เขาเอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพื่อช่วยคนที่เพิ่งพบหน้ากันอย่างเธอคืออะไร? ผู้ชายคนนี้เชื่อใจได้มากแค่ไหน?
ลัคนายังเดินตามหลังเขา เพราะถ้าไม่มีเขา เธอก็ไม่มีที่พึ่ง
แล้วเขาก็หยุดเดิน กระชากเธอเข้าไปหลบหลังกอไผ่กอใหญ่ ชี้ให้เธอดูหมีที่เดินสองขามันมีขอบตาสีดำและตัวสีขาวอวบอ้วน สวมเสื้อสีแดงและมีอาวุธสั้นติดกายสารพัด ที่สำคัญมันอยู่กันยั้วเยี้ยไปหมด
เธอโพล่งออกมาโดยไม่รู้ตัว “แพนด้า วอรีเออร์ เลเวล 22 มอนสเตอร์ป่าต้นหลิว” ด้วยน้ำเสียงเหมือนหุ่นยนต์
คนที่ช่วยเธอไว้มองเธอด้วยสีหน้าแปลกๆ เขาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ
“รู้ได้ยังไง?!”
“มะ ไม่รู้ แค่นึกออก”ลัคนาย่นคอหนี
เขาถอยออกไปแล้วพึมพำบางอย่างกับตัวเอง จากนั้นก็กลับเข้ามากระซิบอีก
“ฉันชื่อฮิบิคิ”
“ลัคนา” เธอตอบเบาๆ
“เ้าพวกนี้อันตรายรักษาตัวเองอย่าให้ตาย เพราะเธอสำคัญต่อพวกเรามาก”
“เรา?”
“เงียบ ถ้ารอดไปจนถึงบาเรียแล้วค่อยคุย”
จากนั้นฮิบิคิก็พุ่งออกไป เขาทิ้งดาบยาวเล่มหนึ่งไว้ในมือเธอ ดาบเหรอ? รู้สึกคุ้นเคย แต่ทำไมกัน เธอไม่รู้ แล้วบาเรียเหรอ เธอรู้ว่าเธอรู้ อย่างน้อยก็เคยรู้แต่ตอนนี้ไม่
ฮิบิคิวิ่งฝ่าดงแพนด้าเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว อาวุธสั้นสารพัด ทั้งเข็มดาวกระจาย มีด และลูกเหล็กขนาดเล็กกระเด็นกระดอน ทั้งที่ควรจะโดนอย่างน้อยสิบแผลแต่กลับไม่มีร่องรอยอะไรให้เห็นเลยแม้แต่น้อย
“ช้าไป!” เขาเหยียบหัวแพนด้าตัวหนึ่งแล้วหันไปสบตาลัคนาหนึ่งครั้งเป็สัญญาณว่ามาได้เธอวิ่งเต็มฝีเท้า ดาบในมือฟันแพนด้าจนแถบสีเขียวลด
หลังพ้นหมู่แพนด้ายังต้องเดินผ่านที่ดินรกร้างอีกไกล มีแต่ดินสีน้ำตาลที่ส่งเสียงกรอบแกรบใต้เท้ามีปูสีแดงโผล่ออกมาสองสามครั้ง
สิ่งที่อยู่ลิบๆ คือโดมใสสีชมพูตั้งอยู่บนหน้าผา
“หยุดก่อน” สายตาของฮิบิคิกวาดมองไปรอบๆ“ผู้เล่น”
“ผู้...เล่น” ลัคนาพูดซ้ำช้าๆเธอต้องเรียนรู้ให้เร็วถึงจะอยู่รอด สมองสั่งมาแบบนั้น
ยังไม่ทันไร คนในชุดเกราะกับกระโปรงสีจืดๆ ก็เดินตรงมาทางพวกเขา ในมือถือหนังสือเล่มโตเอาไว้
ถึงจะดูไม่เก่งกาจ แต่การที่เธอเดินเข้าหาแบบไม่เกรงกลัวนั้นเพิ่มความไม่น่าไว้ใจ
“ซัมมอน! จิ้งจอกสองหาง!”เธอเรียกมอนสเตอร์ตัวฉกาจออกมา ฮิบิคิไม่ต้องสะกิด ลัคนาก็ตั้งดาบขึ้นอย่างระมัดระวังแต่ตอนนั้นฮิบิคิกระชากข้อมือลัคนา
“ถ้าไม่อยากตายก็ตามมา!”
4K
