รักเล่นกล

เมญาวีขับรถออกจากร้านไปได้ไม่ถึงไหนก็ถูกรถคันหนึ่งขับปาดหน้า จนเธอต้องเบรกจนหัวทิ่ม พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นรถของเวหา รถคันที่เธอนั่งไปกับเขาเป็นประจำ

ชายหนุ่มลงจากรถของตัวเองแล้วตรงมาที่รถของเธอทันที เพราะรถเคลื่อนออกมาได้เพียงนิดระบบล็อกอัตโนมัติเลยยังไม่ทำงาน เขาเปิดประตูเข้าไปนั่งฝั่งข้างคนขับทันที

“พี่เวย์ ทำแบบนี้ทำไมคะ”

“เรามีเรื่องต้องคุยกันนะเมย ขอเวลาหน่อยได้ไหม”

“เมยไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับพี่”

“แต่พี่มี พี่อยากคุยเรื่องของเรา”

“ไม่มีเรื่องของเราอีกแล้วล่ะคะ” เสียงเธอสั่น ตลอดหลายวันนี้คิดว่าตัวเองทำใจได้แล้ว แต่พอเห็นหน้าเวหาความรู้สึกทั้งโกรธทั้งเสียใจก็วิ่งเข้าหาจนแทบอยากร้องไห้ต่อหน้าเขา

“เมยลืมไปแล้วเหรอครับ ว่าเราเป็นอะไรกัน”

“ไม่ค่ะ เมยไม่ลืมหรอกว่าพี่เวย์เป็นพี่ชายของเมย เป็นคนที่คิดจะแก้แค้นเมยและแม่อยู่ตลอดเวลา พี่เข้ามาในชีวิตเมย มาทำดี มาหลอกให้รัก หลอกให้เมยตกเป็นของพี่ พี่คงสะใจมาก การแก้แค้นของพี่ มันได้ผลเลยทีเดียว”

“พี่ว่าเมยเข้าใจพี่ผิด”

“เข้าใจผิดเหรอคะ พี่รู้มาตลอดว่าเมยเป็นใคร พี่โกหกเมยมาเกือบปีใจคอพี่ทำด้วยอะไรคะ”

“พี่ไม่เคยรู้เลยว่าเมยเป็นลูกสาวของผู้หญิงคนนั้น คนที่พี่จะแก้แค้น”

“พี่คงเห็นว่าเมยโง่มากใช่ไหมคะ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น เรื่องที่เมยเป็นลูกของเธอพี่เพิ่งรู้ไม่นาน ก่อนวันที่พี่จะเล่าเรื่องนี้ให้เมยฟังมากี่วันเอง”

“แล้วทำไมไม่บอกเมยตรง ๆ ล่ะคะ”

“พี่ไม่รู้จะบอกยังไง แต่พอพี่คุยกับเมยวันนั้นพี่ก็เลิกคิดที่จะแก้แค้น ยิ่งพี่เห็นว่าแม่เอ็นดูเมยพี่ก็เลยคิดจะบอกความจริงกับแม่ของเมย ถึงได้ชวนเมยไปหาแม่ของเมย แต่พี่ไม่คิดว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ พี่ไม่คิดว่าเราจะเป็นพี่น้องกัน”

“มันเป็นไปแล้วค่ะ น่าตลกดีเหมือนกันนะคะ พี่น้องพ่อเดียวกันนอนด้วยกัน”

เมญาวีหัวเราะทั้งน้ำตา เวหาเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดและสงสาร เขาเป็นผู้ชายยังรู้สึกแย่กับเรื่องนี้แล้วเมญาวีเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ และเธอก็เป็นฝ่ายเสียหาย

“เมยพี่ขอโทษ” เวหาขยับเข้าใกล้ เอากอดเธอแน่นแม้หญิงสาวจะพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล เขาปล่อยให้เธอร้องจนพอใจ เขาอยากให้เธออยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ ไม่ว่าจะในสถานะไหน เขาก็รักเธอหมดหัวใจ

“พี่เวย์ ปล่อยค่ะ เราเป็นพี่น้องกันนะคะ”

“พี่รู้ พี่ขอกอดเมยได้ไหม ในฐานะพี่ชายก็ได้” เวหากระชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิมเขาไม่รู้ว่าจะมีโอกาสกอดผู้หญิงคนนี้อีกไหม เพราะฉะนั้นเขาจึงอยากเก็บความรู้สึกที่มีเธออยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ไว้ให้นานที่สุด

กว่าจะยอมปล่อยก็ใช้เวลาเกือบสิบนาที

“เมยขับรถกลับไหวไหม ให้พี่ไปส่งไหมครับ”

“อย่าเลยค่ะ เราไม่ควรเจอกันอีก”

หญิงสาวตาบวมช้ำ ใบหน้าที่แต่คราบน้ำตา เวหาใช้มือเช็ดออกอย่างแผ่วเบา

“เรายังรักกันดีใช่ไหม” ชายหนุ่มถามเสียงสั่นเครือ

“ใช่ค่ะ เรายังรักกันดี แต่ความรักของเรามันเปลี่ยนไปแล้วค่ะ เราคือพี่น้องเมยเป็นน้องสาวของพี่” เมญาวีย้ำอีกครั้ง

“เมยก็รู้ว่าเราเป็นมากกว่านั้น”

“ปล่อยมันเป็นเรื่องในอดีตเถอะค่ะ จากนี้เราคือพี่น้องกัน และนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เมยจะเจอพี่ เราต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ แต่ก่อนเราไม่เคยรู้จักกันเรายังอยู่กันได้”

“พี่จะลืมเมยได้ยังไง เมยเป็นเมียพี่”

“อย่าพูดคำนั้นอีก เมยไม่อยากฟัง”

“แต่มันคือความจริง”

“ความจริงแล้วไงคะ ความจริงที่มันเป็นไปไม่ได้ ความจริงที่มันทำให้เมยเจ็บปวด ขอร้องถ้าพี่รักเมยอย่างที่พูดจริงปล่อยเมยไปนะคะ สักวันพี่คงเจอคนที่พี่รัก คนที่ไม่ใช่น้องสาวของพี่”

“พี่ไม่มีทางรักคนอื่น”

“พี่ยังไม่เคยลองจะรู้ได้ยังไงคะ ผู้ชายรักง่ายจะตาย ขอแค่ใครยอมขึ้นเตียงด้วยก็รักทั้งนั้นแหละค่ะ”

“พี่ไม่มีทางเป็นแบนนั้น พี่ขอรักเมยไปอย่างนี้ได้ไหม”

“รักได้สิคะ แต่มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว สถานะของเราเปลี่ยนไปแล้ว”

“เราหนีไปอยู่ด้วยกันดีไหม ไปในที่ที่ไม่มีคนรู้จักเรา ไปเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน”

“ถึงจะหนีไปอยู่ที่ไหนเราก็หนีความจริงไม่พ้นหรอกนะคะ ยังพี่เวย์ก็คือพี่ชายของเมย”

“ขอเวลาพี่หน่อยได้ไหม พี่อยากอยู่แบบนี้” เวหาเริ่มกอดเธอแน่นอีกครั้ง

“พี่เวย์อย่าทำให้เมยเสียเวลาเลยนะคะ ลงไปจากรถเถอะค่ะ เมยอยากกลับบ้าน” หญิงสาวพยายามผลักเขาออก

“แล้วพี่จะไปหานะ” เวหาปล่อยอ้อมกอดออกด้วยความเสียดาย
“เมยไม่อยากเจอพี่ค่ะ ลาก่อนนะคะพี่ชาย”

เมญาวีบอกลาทั้งน้ำตา พอเขาลงจากรถไปแล้วหญิงสาวก็ร้องไห้อีกครั้ง เธอเหยียบคันเร่งออกไปทั้ง ๆ ที่หัวใจยังอยู่ที่เดิม อยู่ที่เขาคนที่เป็นทั้งพี่ชายและคนรักคนเดียวของเธอ

เมญาวีใช้เวลาขับรถเกือบสามชั่วโมงกว่าจะถึงไร่ของลุงทิวัตถ์ หญิงสาวร้องไห้มาตลอดทาง พอกลับถึงบ้านก็ตรงขึ้นไปบนห้องนอนทันที

การได้เจอกับเวหาในวันนี้มันยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้สึกเจ็บมากขึ้นไปอีก แม้เขาจะบอกว่าไม่ได้คิดจะแก้แค้นและไม่รู้ว่าเธอคือลูกสาวของใครตั้งแต่แรก แต่เมญาวีไม่คิดอย่างนั้น ทุกอย่างมันประจวบเหมาะจนเกินไป ทั้งเรื่องงาน รวมถึงเรื่องที่เขาขอคบกับเธอทั้ง ๆ ที่ตัวเธอเองเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่สวยไม่เด่น ไม่มีหน้าตาทางสังคมเลยสักนิด

ทุกอย่างคงเป็นสิ่งที่เวหาวางแผนมาตลอด เขาคงมีความสุขมากเวลาที่เธอบอกรักเขา เวลาที่เธอยอมเป็นของเขา ครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งคิดก็ยิ่งอับอาย ถ้าหากเธอใจแข็งอีกนิด ระมัดระวังตัวอีกหน่อยก็คงไม่ถูกเขาจูงจมูกง่าย ๆ แบบนี้

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้หลังเรียนจบเธอจะกลับมาที่บ้านทันทีมาช่วยงานที่ไร่ แต่ในเมื่อทุกอย่างมันผิดพลาดไปแล้ว มันแก้ไขอะไรไม่ได้ สิ่งที่หญิงสาวคิดจะทำในตอนนี้ก็คือต้องลืมเรื่องราวของผู้ชายเลือดเย็นคนนั้นให้ได้เร็วที่สุด แม้รู้ว่ามันยากแต่เธอก็จะพยายาม เพราะถ้ายังเอาแต่คิดถึงเขาอยู่ชีวิตของเธอก็คงไม่มีทางเดินหน้าต่อไปได้อย่างแน่นอน เมญาวีคิดได้แต่ก็ไม่รู้จะทำได้อย่างที่ตั้งใจหรือเปล่า

“เมย เรื่องเรียนต่อหนูคิดได้หรือยัง” เพชรลดาถามลูกสาวหลังจากเห็นว่าเมญาวีเอาแต่นั่งซึมมาหลายวันแล้ว

“เมยจะลองถามพี่ชายรินดูค่ะ ว่ามีที่ไหนน่าสนใจบ้าง ระหว่างนี้เมยว่าจะไปเรียนภาษาค่ะ ถ้าต้องไปเรียนจริง ๆ จะได้ไม่มีปัญหา”

“ดีเลย ในเมืองมีที่เรียนเยอะแยะ เดี๋ยวลุงอาสาขับรถรับส่งเอง”

“ขอบคุณนะคะแต่เมยไปเองได้ขับรถไม่ถึงครึ่งชั่วโมงสบายมากค่ะ”

“แม่ว่าเมยลองไปดูก่อนว่ามีเรียนช่วงไหนบ้าง ถ้าเป็นเวลาเย็นก็ดีแม่กับลุงจะได้ไปส่งเมยระหว่างรอก็เดินซื้อของไปด้วยก็ได้ พอเรียนเสร็จก็หาอะไรกินก่อนกลับไร่”

“ลุงเห็นด้วยกับแม่นะ เราสามคนไม่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกันนานแล้ว”

“ค่ะ เมยจะลองดูว่ามีที่ไหนเปิดเรียนช่วงเย็นบ้าง แต่ก็มีแบบเรียนออนไลน์นะคะ แต่เมยกลัวว่ามันจะไม่ค่อยได้ผล”

“นั่นสิ เรียนออนไลน์มันคงไม่ดีเท่าไปเรียนกับเจ้าของภาษาที่โรงเรียน เรียนที่นี่ให้พอมีพื้นฐานจากนั้นก็ไปเรียนเพิ่ม” เพชรลดารีบบอกลูกสาว เธอไม่อยากเมญาวีเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง

เธอรู้ว่าเรื่องที่ลูกสาวเจอมานั้นค่อนข้างหนักเอาการ และคงต้องใช้เวลากว่าเมญาวีจะลืมเรื่องทั้งหมดและกลับมาสดใสร่าเริงได้อีกครั้ง

เรื่องนี้เพชรลดาโทษว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ไม่บอกที่ไม่ยอมบอกความจริงกับเมญาวีตั้งแต่แรก และยังปล่อยให้ลูกสาวไปทำงานที่บริษัทนั้น ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าพ่อของเธอทำงานอยู่ที่นั่น แต่เพราะคิดว่าคุณสิงหลเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีลูกสาวอีกคน เธอจึงปล่อยให้เมญาวีได้ทำงานอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่ก็ไม่คิดว่าเมญาวีกับลูกชายของเขาจะได้รู้จักกันและมีอะไรเลยเถิดมาถึงเพียงนี้

แม้เวหาจะบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจหลอกเมญาวี และเขาเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ก่อนที่จะตามเมญาวีมาที่บ้าน เธอไม่รู้จะเชื่อใจผู้ชายคนนั้นได้มากแค่ไหน แต่เท่าที่ได้คุยกันก็คิดว่าเขารักลูกสาวของเธอมาก แต่ในเมื่อเวหามีสถานะเป็นพี่ชาย ทั้งสองก็ไม่ควรจะติดต่อกันอีกไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม เธอไม่อยากให้ลูกสาวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวของเขาอีกต่อ