ซ่อนกลิ่น
Ep14
่บ่ายผมนอนซมเพราะมีไข้ เ้าขุนจึงบังคับให้ผมกินยาลดไข้และยาแก้อักเสบส่วนผมที่ทนกับความเหนื่อยล้าไม่ไหวจึงหลับไปจนถึงหัวค่ำ พอลืมตาขึ้นมาก็ไม่เจออีกคนในห้อง
“อึก” ผมกัดฟันข่มความเจ็บไว้ พยายามพยุงตัวเองขึ้นจากเตียง ขาเรียววาดลงแตะพื้นเย็นเม็ดเหงื่อไหลลงตามกรอบหน้าพลางยันกายยืนให้มั่นคงกว่าจะทำได้แต่ละอย่างทำไมมันช่างลำบากแบบนี้ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมากขนาดนี้มากก่อน ขาเรียวค่อยๆก้าวเดินไปที่ประตูห้องนอนช้าๆ
แอ๊ด มือเรียวเปิดประตูออกมานอกห้องนอน สายตาเรียวกวาดมองไปรอบๆแต่ก็ไม่พบเ้าขุนที่เคยอยู่ในห้อง ซึ่งนั้นก็ดีแล้ว เพราะผมไม่อยากเจอเ้าขุน
“ประตู” เมื่อไม่มีเ้าขุนในห้อง ผมจึงกัดฟันทนพาตัวเองเดินไปจนถึงหน้าประตูแต่พอลองจับลูกบิด ประตูกลับล็อกไว้
“บ้าเอ๊ย!” ปึก! มือเรียวทุบประตูดังลั่นสองสามทีก่อนจะทรุดกายนั่งลงกับพื้นห้องอย่างหมดสาพ
“ฮึก...ทำไมต้องทำกันแบบนี้ด้วยฮืออ” ผมร้องไห้ออกมาอย่างน่าสมเพชฟุบหน้าลงกับท่อนแขนอย่างไร้เรี่ยวแรง
ภายในวันเดียวผมกลับเจอเื่ราวมากมายเข้ามาในชีวิตน้ำหวานทรยศมีอะไรกับเด็กที่ผมเห็นเป็น้องชาย ส่วนอีกคนก็ทำกับผมเหมือนไม่ใช่คน
“ทำไม ฮึก ทำไม”เสียงนุ่มเอ่ยซ้ำไปมาพร้อมเสียงร้องไห้ที่ดังไปถึงด้านนอกเ้าของกลิ่นดอกราตรียืนฟังอยู่หน้าห้องเงียบๆ ในมือหนามีถุงมากมายถือเต็มมือแต่กลับไปเปิดประตูเข้ามา ทำเพียงยืนฟังผมนั่งร้องไห้อยู่เพียงคนเดียวเงียบๆอยู่หน้าประตู
เช้าวันรุ่งขึ้น
วันนี้อาการของผมเริ่มดีขึ้นมากกว่าเมื่อคืนคงเพราะผมได้กินยาและพักผ่อนเพียงพอตอนนี้เลยมานั่งกอดเข่าตัวเองมองออกไปนอนระเบียง ที่ผมมานั่งเหม่อแบบนี้เพราะเ้าขุนออกไปเรียน ทั้งห้องจึงมีแค่ผมที่นั่งอยู่แบบนี้ ถึงจะอยากออกไปมากแค่ไหนแต่เ้าของห้องก็ไม่ยอมให้ผมออกไป สายตาเรียวมองออกไปยังที่ที่ไกลแสนไกล
แกร๊ก ก่อนจะดึงสายตาตัวเองกลับมามองตามเสียงที่ได้ยินจึงทำให้เจอกับน้ำหวานที่เดินเข้ามาในห้อง สายตาของเธอที่มองผมดูไม่เป็มิตรเหมือนไม่ใช่น้ำหวานที่ผมรู้จัก
“รีบไปสิก่อนที่เ้าขุนจะกลับมา” ผมมองหน้าน้ำหวานนิ่งผู้หญิงที่ผมรักปรายตามองอย่างดูถูก พลันยกยิ้มขำกับสภาพของผม
“เ้าขุนก็แค่อยากลองว่ารสชาติของเบต้าเป็ยังไง อย่าคิดว่าเขาจะจริงจังกับนายนะ” ผมนิ่งอึ้งกับคำพูดดูถูกของน้ำหวาน มือเรียวกำแน่นจนสั่นไหวมันเจ็บจนไม่สามารถพูดออกมาได้
“ทำไมถึงพูดแบบนี้เราเป็สามีภรรยากันนะ”
“แล้วยังไง คิดว่าฉันอยากแต่งงานกับเบต้างั้นหรอหึ” เสียงใสเอ่ยกลับทันที ผมนิ่งค้างพูดอะไรไม่ออก
“ที่ฉันแต่งกับเบต้าอย่างแก ก็เพื่ออยากจะสบาย แต่ไม่คิดว่าแกจะมีน้องชายหน้าตาดีขนาดนี้แถมเป็ถึงลูกชายของอัลฟ่าชั้นสูงทั้งสองคน หึ นายคิดว่าโอเมก้าจะสนใจเบต้าอย่างนายจริงๆงั้นหรอ?”
ผมมองน้ำหวานผิดไป
ผิดไปจริงๆ
“ยืนมึนอะไรอยู่หรออยากได้ค่าทำขวัญ” เสียงใสเอ่ยพลันคว้ากระเป๋ามาเปิด ก่อนจะปาเงินจำนวนหนึ่งใส่หน้าผม ซึ่งผมก็ได้แต่หลับตานิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนจะค่อยๆเปิดเปลือกตาอ่อนล้ามองผู้หญิงที่ผมคิดไปเองฝ่ายเดียวว่ารักผมเป็ครั้งทุกท้าย
“เคยรักกันจริงๆบางไหม”ผมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำหวานยกยิ้มเย้ย
“ไม่” คำตอบที่ได้รับทำให้ผมไม่มีแรงจะก้าวเดิน
“อ๋อ แล้วก็อย่าลืมไปเซ็นใบหย่าด้วยล่ะรีบหน่อยก็ดี” น้ำตาใสหยดลงไม่ขาดสาย กว่าจะรู้ตัวขามันก็พาผมออกมาจากห้องนั้นแล้ว
ผมเดินออกมาตามทางเรื่อยๆ
ไม่รู้ว่าจะไปไหน
ไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อไป
ไม่มี...ผมไม่มีที่จะไป
“ฮึก ฮืออ” ผมอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว พลันทรุดกายนั่งร้องไห้กับพื้นข้างถนนโดยมีสายตาของคนที่เดินผ่านไปมามองด้วยความสมเพช สภาพของผมไม่ต่างจากคนที่โดนรุมโทรมมามันน่าสมเพชพอๆกับชีวิตของผมตอนนี้
“ฮืออ” น้ำตาใสไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย ระบายความเ็ปที่ได้รับออกมา มือเรียวกอดตัวเองไว้เพื่อปลอบ
“หมอซ่อน!” เสียงหนาของกันต์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เด็กรุ่นน้องพยุงผมขึ้นจากพื้นผมยังคงร้องไห้ออกมาไม่หยุด พร้อมอาการมึนหัวเพราะพิษไข้กำเริบก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับวูบไป
“หมอซ่อน! หมอ”
294
![แผนลับจับกินเพื่อนสาวของหนุ่มวิศวะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1779410963_2430740.webp)
