ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        ทันทีที่ลูกค้าเข้ามาเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้าภายในร้าน โจวเจียฮุ่ยที่เมื่อครู่ยังดูซึมๆ ก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาในทันที

        เธอแย้มยิ้มหวานละมุนแนะนำเสื้อผ้าในร้านให้กับลูกค้าอย่างคล่องแคล่ว พลางรับฟังคำถามจากลูกค้าด้วยความอดทน

        ลูกค้าที่มาซื้อเสื้อผ้าเป็นสหายสตรีวัยห้าหกสิบปีสองคน

        จริงๆ แล้วในร้านแทบไม่มีเสื้อผ้าที่เหมาะกับคนในวัยนี้เลย

        เสื้อผ้าในร้านส่วนใหญ่เหมาะสำหรับลูกค้าวัยหนุ่มสาว เพราะพวกเขาคือกลุ่มหลักในตลาดผู้บริโภคในปัจจุบัน

        คนรุ่นเก่ามักจะประหยัดอดออมจนเป็นนิสัย คงไม่กล้าที่จะจ่ายเงินเดือนครึ่งเดือน หรือกระทั่งทั้งเดือน เพื่อเสื้อผ้าสวยๆ ที่ตัวเองชอบหรอก

        โจวเจียฮุ่ยใช้คารมคมคายของตนเอง จนทำให้คุณป้าทั้งสองคนที่แค่แวะมาดูเฉยๆ ไม่ได้ตั้งใจจะซื้ออะไร กลับซื้อเสื้อผ้าติดไม้ติดมือกลับไปคนละสองชุด

        คนหนึ่งจะซื้อเสื้อผ้าไปให้ลูกสาวที่กำลังจะไปดูตัว อีกคนจะซื้อเสื้อผ้าไปให้หลานชายทางฝั่งแม่

        หลังจากที่ลูกค้าทั้งสองออกไปแล้ว หูหลันเยวี่ยก็ยิ้มพร้อมกับชูนิ้วโป้งให้โจวเจียฮุ่ย "พี่เจียฮุ่ย เก่งจริงๆ เลย! ฉันเอาร้านเสื้อผ้ามาให้พี่จัดการนี่ ฉันคิดถูกจริงๆ"

        "ฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้นสักหน่อย เสื้อผ้าในร้านเราดีต่างหาก" โจวเจียฮุ่ยได้รับคำชมก็ปิดความดีใจไว้ไม่มิด

        เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยเก่งเรื่องการเก็บซ่อนความรู้สึก

        หลังจากนั้นก็ไม่มีลูกค้าเข้ามาในร้านอีกเลย พอเกือบสี่โมง หูหลันเยวี่ยก็เสนอให้ปิดร้านก่อนเวลา แล้วออกไปเดินเล่นด้วยกัน

        เมื่อเห็นว่าโจวเจียฮุ่ยยังลังเล หูหลันเยวี่ยก็บอกว่าจะเลี้ยงลูกอมกระต่ายขาว

        เมื่อนึกถึงลูกอมกระต่ายขาวที่เคยกินตอนไปเมืองหลวง ซึ่งมีรสชาติหอมหวานชวนฝัน โจวเจียฮุ่ยพลันรู้สึกว่าน้ำลายที่หลั่งออกมาในปากของเธอ อยู่ๆ ก็หวานขึ้นมา

        ในขณะเดียวกัน เธอก็นึกถึงลูกอมกระต่ายขาวที่หลิวเฉิงไฉเอามาให้ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายปรากฏตัวขึ้นมากะทันหัน เธอก็คงรับลูกอมกล่องนั้นไปแล้ว

        เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกค้าที่มาทีหลังต้องกินแห้ว หูหลันเยวี่ยจึงเขียนข้อความติดไว้ที่ประตูร้าน

        ในกระดาษเขียนไว้ว่าเพราะมีธุระจึงปิดร้านก่อนเวลา ยินดีต้อนรับในวันพรุ่งนี้

        หลังจากออกจากร้านเสื้อผ้า หูหลันเยวี่ยก็พาโจวเจียฮุ่ยไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้า

        ทั้งอำเภอมีห้างสรรพสินค้าอยู่แค่แห่งเดียว ของที่วางขายภายในห้างก็ค่อนข้างใช้ได้เลย

        หลังจากเข้าไปในห้างสรรพสินค้า หูหลันเยวี่ยก็ซื้อลูกอมกระต่ายขาวให้โจวเจียฮุ่ยก่อน

        "เยวี่ยเยวี่ย ซื้อแค่ไม่กี่เม็ดก็พอแล้ว กล่องหนึ่งมันแพงเกินไป" โจวเจียฮุ่ยไม่คิดว่าลูกอมกล่องหนึ่งจะแพงขนาดนี้ เธอจึงไม่กล้ารับมาทั้งกล่อง

        หูหลันเยวี่ยยัดกล่องลูกอมใส่มือโจวเจียฮุ่ย "ถ้าเธอยังเกรงใจฉันอยู่แบบนี้ ฉันจะโกรธจริงด้วย"

        หูหลันเยวี่ยรู้สึกเสียดายเงินอยู่บ้างที่ซื้อลูกอมกระต่ายขาวให้โจวเจียฮุ่ย แต่เธอก็ยังซื้อให้อยู่ดี

        หูหลันเยวี่ยไม่ได้แค่ซื้อลูกอมกระต่ายขาวให้โจวเจียฮุ่ย แต่เธอยังซื้อครีมบำรุงผิวแบบตลับที่ราคาชิ้นละสามหยวนห้าเหมา นอกจากนั้นก็ยังมีขนมอื่นๆ ที่หาไม่ได้ในชนบทให้ด้วย

        โจวเจียฮุ่ยรู้สึกเกรงใจมากที่ได้รับของมากมายขนาดนี้จากหูหลันเยวี่ย "เยวี่ยเยวี่ย ฉันเอาแค่ลูกอมกระต่ายขาว ขนมอื่นๆ กับครีมบำรุงผิวเอาไปให้ถิงถิงใช้เถอะ"

        หูหลันเยวี่ยกลับพูดว่า "ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ปล่อยให้ถิงถิงต้องเสียใจหรอก พี่เจียฮุ่ย ในเมื่อพี่ชอบของพวกนี้ ก็รับไปเถอะ ต่อไปถ้าพี่หาเงินได้ก็ซื้อของดีๆ มาให้ฉันบ้างก็พอแล้ว"

        เมื่อเห็นว่าโจวเจียฮุ่ยยังลังเล หูหลันเยวี่ยก็พูดชักจูงต่อ "ร้านเสื้อผ้าของพวกเราจะได้กำไรได้ในเร็วๆ นี้แล้วนะ ถึงตอนนั้นเธอจะหาเงินได้มากกว่าฉันที่เป็นครูอัตราจ้างเสียอีก พอมีเงินในมือแล้วอยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย"

        พอนึกถึงอนาคตอันใกล้ที่ตัวเองจะมีเงินมากมาย สามารถซื้อของขวัญให้หูหลันเยวี่ยได้ โจวเจียฮุ่ยก็สบายใจที่จะรับของทั้งหมดมา

        หลังจากออกจากห้างสรรพสินค้า หูหลันเยวี่ยก็พูดกับโจวเจียฮุ่ยอย่างจริงจัง "พี่เจียฮุ่ย ตราบใดที่พี่หาเงินได้ ของที่คนอื่นให้ พี่ก็จะไม่เห็นว่ามันสำคัญอีกต่อไป การที่พี่เห็นว่าของที่คนบางคนให้มันสำคัญ จนทำให้พี่รู้สึกว่าเขาไม่ได้ใจร้ายกับพี่ ก็เป็นเพราะพี่ขาดแคลนสิ่งเหล่านั้นเท่านั้นเอง เมื่อพี่ไม่ขาดอะไรแล้ว คนที่หวังผลประโยชน์จากพี่ก็จะไม่เอาแค่ของเล็กๆ น้อยๆ มาล่อลวงพี่อีกแล้ว"

        เหตุผลที่หูหลันเยวี่ยซื้อของมากมายให้โจวเจียฮุ่ยในคราวเดียว ก็เพื่อที่จะบอกพี่สาวว่า สิ่งที่หลิวเฉิงไฉให้ได้ ญาติของเธอก็ให้ได้เช่นกัน แถมยังให้ได้มากกว่าด้วย

        การที่จะทำให้โจวเจียฮุ่ยตัดขาดกับหลิวเฉิงไฉ จะใช้วิธีการขัดขวาง และบอกให้คิดเพียงอย่างเดียวไม่ได้

        ผู้หญิงที่ถูกผู้ชายแย่ๆ ชักจูงไปได้ง่ายๆ นั้น ขาดอยู่สองสิ่งคือ ความรักและวัตถุ

        ไม่ว่าผู้หญิงจะขาดความรัก หรือขาดวัตถุ ก็ง่ายต่อการถูกผู้ชายที่หวังผลประโยชน์เข้ามาหลอกล่อให้เสียท่า จนสุดท้ายก็ต้องหมดเนื้อหมดตัว

        หูหลันเยวี่ยเองก็ค่อยๆ เข้าใจหลักการเหล่านี้ หลังจากที่ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดมาแล้ว

        โจวเจียฮุ่ยไม่ได้ขาดความรัก แต่เธอขาดการบำรุงเลี้ยงดูด้วยวัตถุที่หลากหลาย

        ถึงแม้ว่าบ้านสกุลโจวจะถือเป็นครอบครัวที่มีฐานะดีในหมู่บ้าน แต่เงินส่วนใหญ่ในบ้านกลับถูกใช้ไปกับการสร้างบ้านและแต่งภรรยาให้โจวเฉินกวง

        ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ปล่อยให้โจวเจียฮุ่ยอดอยาก แต่เงินที่ใช้จ่ายไปกับเธอจริงๆ กลับไม่ได้มีมากมายอะไรนัก

        อีกทั้งโจวเจียฮุ่ยก็ค่อนข้างให้ความสำคัญกับการเสพสุขทางวัตถุ ดังนั้นเมื่อหลิวเฉิงไฉซื้อของหายากที่หาไม่ได้ในชนบทกลับมาให้ จึงยากที่เธอจะไม่ถูกล่อลวง

        โจวเจียฮุ่ยไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของหูหลันเยวี่ยเมื่อครู่เท่าไหร่นัก "เยวี่ยเยวี่ย เธอกำลังจะบอกว่าฉันชอบพี่เฉิงไฉ ก็เพราะพี่เฉิงไฉซื้อของกินของเล่นให้ฉันเหรอ?"

        "ถ้าหลิวเฉิงไฉไม่ซื้ออะไรให้พี่เลย ไม่พูดจาหวานหู พี่จะชอบเขาไหม?" หูหลันเยวี่ยถามกลับอย่างไม่เกรงใจ

        โจวเจียฮุ่ยอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

        ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยพิจารณาให้ละเอียดว่าทำไมเธอถึงชอบหลิวเฉิงไฉมากขนาดนั้น แต่ในตอนนี้เธอจำเป็นต้องพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วนเสียแล้ว

        โจวเจียฮุ่ยต้องยอมรับว่า ถ้าหลิวเฉิงไฉไม่ใช่คนปากหวาน กระตือรือร้น แถมยังซื้อของอร่อยๆ ให้เธอกินบ่อยๆ บางทีเธออาจจะไม่ชอบเขาก็ได้

        เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดแล้ว หูหลันเยวี่ยกับโจวเจียฮุ่ยก็ไม่ได้มัวเสียเวลาอยู่ในตัวอำเภอ

        ทั้งสองคนขี่จักรยานกลับบ้านท่ามกลางแสงตะวันสุดท้ายที่สาดส่องลงมา

        บ้านของหูหลันเยวี่ยอยู่ไกลจากตัวอำเภอมากกว่าบ้านของโจวเจียฮุ่ย ดังนั้นตอนที่เธอถึงบ้าน ฟ้าก็มืดสนิทไปแล้ว

        พอมาถึงหน้าประตู หูหลันเยวี่ยก็ได้ยินเสียงของแม่เฒ่าหู

        ในเวลานี้ คุณย่าคงจะมาขอข้าวเย็นกินอีกแล้ว

        นับตั้งแต่ที่บ้านใหญ่มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แม่เฒ่าหูก็มักจะหาเหตุผลมาขอข้าวเย็นกินเป็นประจำ

        ถึงแม้จะเกลียดคุณย่าคนนี้ แต่หูหลันเยวี่ยก็ไม่ได้ใจแคบถึงขนาดที่ไม่ยอมให้ท่านกินข้าวเย็นสักมื้อ

        คุณย่าจะมาขอข้าวเย็นกินก็ได้ แต่ถ้าพาใครจากบ้านรองหรือบ้านสามมาด้วย หูหลันเยวี่ยคงไม่อยากต้อนรับ

        "เยวี่ยเยวี่ย กลับมาแล้วเหรอ" แม่เฒ่าหูยิ้มแย้มทักทายหูหลันเยวี่ยที่เข้ามาจากข้างนอกพร้อมกับลมเย็น

        หูหลันเยวี่ยค่อยๆ ชินกับการประจบเอาใจของแม่เฒ่าหูเสียแล้ว

        เมื่อไม่มีคนนอกอยู่ด้วย หูหลันเยวี่ยก็ขี้เกียจที่จะทำตัวดีและว่านอนสอนง่าย เธอจึงพยักหน้าให้คุณย่า แล้วส่งของในมือให้ถิงถิง จากนั้นก็รีบไปผิงไฟข้างเตา

        หูหลันเยวี่ยซื้อขนมปังอบที่เพิ่งออกจากเตามาจากในอำเภอ ตอนนี้พอลองจับดูก็ยังอุ่นๆ อยู่

        อาหารเย็นทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่เพราะหูหลันเยวี่ยยังไม่กลับมา จึงยังไม่ได้ยกขึ้นโต๊ะ