"แผ่นดินไหวติ??? ทำไมที่นอนมันโคลงเคลงแบบนี้" สาวงามในชุดเ้าสาวสีแดงปักดิ้นทองงดงามลืมตาขึ้นแล้วกวาดสายตามองรอบๆห้องแคบๆอย่างมึนงง สักพักก็รู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรงพร้อมด้วยความทรงจำของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามามากมายจนเกิดอาการมึนงง รู้สึกตัวอีกทีก็เข้ามานั่งอยู่ริมเตียงภายในห้องที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าสีแดงทั้งห้อง แล้วเ้าสาวหมาดๆก็สะดุ้งขึ้นสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่ประตูห้อง
"คุณหนูๆเ้าคะ"เสี่ยวจิงผู้เป็สาวใช้ส่วนตัวส่งเสียงเรียกเ้านายสาวพร้อมกับแตะที่หลังมือของเ้านายสาวเบาๆ
"คุณหนูหิวหรือไม่เ้าคะ บ่าวขอโทษที่ไม่อาจช่วยคุณหนูได้"นางร้องก้มหน้าร่ำไห้ต่อหน้าเ้านายสาว นิรดาที่ตอนนี้อยู่ในร่างของหลี่อ้ายเหริน สูดหายใจเข้าลึกพลางเอ่ยปลอบขวัญสาวใช้คนสติทเสียงเบา
"เ้าไม่ผิดหรอกเสี่ยวจิง คนพวกนั้นต่างห่างที่ผิด ข้ารับรองว่าพวกนางจะต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสมแน่นอน"
"โถ! คุณหนู เอะ! ไม่สิฮูหยินน้อยของบ่าว แล้วเราจะทำเช่นไรดีเ้าละคะ" เสี่ยวจิงเอ่ยถามผู้เป็เ้านายด้วยสีหน้ากังวล
"คงต้องตามน้ำไปก่อน ถ้าข้าจำไม่ผิดได้ยินมาว่าแม่ทัพหานผู้นี้ไม่สนใจสตรีไม่เคยมีอนุหรือสาวใช้อุ่นเตียงมาก่อน" หลี่อ้ายเหรินเปรยกับสาวใช้คนสนิท
"นั่นสิเ้าคะคุณหนู เฮ้ย! ฮูหยินน้อย"เสี่ยวจิงเห็นกับเ้านายสาว
ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกอย่างแรง สองนายบ่าวถึงกับสะดุ้งหันไปทางประตูพร้อมกัน มีร่างสูงใหญ่หน้าตาคมเข้ม นัยตาคมดุมองมาที่สาวใช้ตัวน้อย จนนางสะดุ้งและรนรานถอยห่างออกไป ร่างเล็กในชุดเ้าสาวเกิดอาการเกร็งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงประตูปิดลงอีกครั้ง ทันใดนั้นผ้าคลุมหน้าเ้าสาวก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว ดวงสองคู่สบกันคู่หนึ่งงดงามตื่นตระหนกอีกคู่ดุเข้มนิ่งสงบ ดวงหน้างดงามที่หลบดวงตาคมดุ ทำให้แม่ทัพหนุ่มถอนใจออกมา
" เ้าคือคุณหนูสาม หลี่อ้ายเหรินสินะ หึ แต่จะเป็คนไหนก็เหมือนกันละเพียงแค่เ้าทำหน้าที่ฮูหยินให้ข้าได้ก็เพียงพอแล้ว" ร่างสูงเดินไปที่โต๊ะด้านหน้าแล้วกลับมาพร้อมสุรามงคลสองจอกแล้วยื่นให้ร่างงามหนึ่งจอก หลี่อ้ายเหรินรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อปลายลิ้นได้รับรสสุราหวานล้ำเสียแล้ว
"ฮูหยิน ก่อนออกเรือนเ้ามิได้เรียนรู้เื่การปรนนิบัติสามีมาหรอกรึ" ว่าแล้วก็ยืดตัวขึ้นกลางแขนส่งสัญญาณให้นางปรนนิบัติตนเอง
"เ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ" ร่างงามในชุดเ้าสาวสีแดงขานรับอย่างรนราน รีบลุกขึ้นมาถอดเสื้อนอกให้ร่างสูงแล้วนำไปเเขวนไว้ที่ราวข้างด้านหลังฉากกั้น กลับมาก็เห็นสามีหมาดๆขึ้นเตียงนอนหลับตาประสานมือไว้ที่หน้าท้องแกร่งเสียแล้ว
" เฮ้อ..โล่งอกไปที รอดแล้วเรา " ร่างบางถอนหายใจพึมพำออกมาเบาๆ แต่สักพักก็เริ่มหนักใจอีกรอบ
" อีตาแม่ทัพขี้เก๊กนอนริมเตียงขนาดนี้ เเล้วฉันจะข้ามเข้าด้านในได้ยังไงนะ เฮ้อ คนสวยเซ็ง" คนงามเริ่มพึมพำเป็ภาษาภพเดิมที่นางจากกมาเบาๆ
" เ้าจะบ่นอีกนานหรือไม่รีบขึ้นมานอนได้แล้ว" เสียงเข้มขรึมดังมาจากเตียงทำให้ร่างงามสะดุ้งใรีบตะกายขึ้นเตียงทันที ด้วยความรีบร้อนจึงสะดุดล้มลงทับร่างแกร่งกำยำที่นอนอนิ่งยู่บนเตียงพอดี ร่างงามรีบผละออกแต่กลับโดนแขนแกร่งโอบรัดให้ทับลงมาเช่นเดิม ยังไม่ทันได้ตั้งตัวมือแกร่งก็กดท้ายทอยสวยลงมาอย่างรวดเร็ว
ริมฝีปากอ่อนนุ่มกดทับริมฝีปากอุ่นร้อนอย่างแรงจนร่างงามสะดุ้งขึ้นอีกครั้งก่อนจะถอยห่างแต่กลับโดนพลิกร่างงามให้มาอยู่ใต้ร่างแกร่งเสียแล้ว
"เรามาทำให้การแต่งงานของเราสมบูรณ์กันเถอะฮูหยิน" สิ้นเสียงจากร่างเเกร่งกำยำ ดวงตาคูู่งามก็เบิกกว้างพร้อมด้วยริมฝีปากอุ่นร้อนบดขยี้ลงมายาวนานกว่ารอบแรกตามด้วยลิ้นอุ่นร้อนสอดแทรกเข้ามากวาดหาความหวานล้ำอย่างเร่าร้อน ร่างงามเคลิ้มตามััจากร่างแกร่งร้อนรุม จนทระทั่งรู้สึกว่าร่างทั้งร่างถูกฉีกทึ้ง
"โอ๊ย ข้าเจ็บนะ" ร่างบางส่งเสียงประท้วง
"ขอโทษ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นข้าสัญญา" เสียงขรึมพึมพำเหนือหน้าผากเนียนตามมาด้วยด้วยจุมพิตอ่อนโยนลากลงมาตามแก้มเนียนนุ่มมาหยุดที่ริมฝีปากนุ่มนิ่มอีกครั้ง ร่างบางโอนอ่อนไปตามการชักนำจากร่างแกร่งกำยำครั้งแล้วครั้งเล่าจนสลบไสลไม่ได้สติด้วยความเพลีย ร่างแกร่งจึงยอมหยุดรังแกร่างนุ่มหอมกรุ่นและโอบกอดนางหลับเมื่อล่วงเข้าวันใหม่
กลางยามเหม่า(05.00น.-06.59น.)
ร่างงามตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน เพียงแค่ขยับเรือนกายก็รู้สึกเคล็ดขัดยอกไปทั้งตัวโดยเฉพาะกลางร่างไปจนถึงบั้นเอวบอบบาง ดวงตางดงามเบิกกว้างขึ้นทันทีที่นึกขึ้นได้ว่า ร่างกายของตนเองถูกผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็สามีเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วงตลอดทั้งคืน เหลือบมองข้างกายก็ไร้ร่างแกร่งกำยำของผู้เป็สามีเสียแล้ว
"เฮ้อ ไปอดอยากมาจากไหนน้อพ่อมหาจำเริญ เล่นซะฉันแทบจะเคลื่อนไหวไม่ได้เลยนะพ่อคุณ" ร่างบางพึมพำด้วยภาษาสำเนียงจากภพเดิมที่จากมาเนื่องจากยังไม่ชิน
ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดออกพร้อมร่างระหงของสาวใช้คู่กายที่ติดตามนางมาจากสกุลหลี่นาม "เสี่ยวจิง" นางถือถาดใส่ชามยาและชามน้ำแกงเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง
"ฮูหยินเป็เช่นไรบ้างเ้าคะ นี่เป็ยาคลายปวดเหมื่อยและน้ำแกงบำรุงร่างกายที่ท่านแม่ทัพสั่งให้บ่าวนำมาให้ฮูหยินดื่มก่อนออกจากจวนเ้าค่ะ" ร่างบางดื่มน้ำแกงเสร็จก็รับชามใส่ยามาถือไว้แค่ได้กลิ่นเหม็นเขียวของยาสมุนไพรก็รู้สึกอยากจะอาเจียน
" อึ๋ย เสี่ยวจิงมันต้องขมมากแน่ๆเลย ข้าไม่ดื่มได้หรือไม่ " ว่าแล้วผู้เป็นายก็ทำท่าขนลุกขนพองประกอบคำพูดของตน
" ไม่ได้เ้าค่ะฮูหยินน้อย ท่านแม่ทัพสั่งไว้ว่า ถ้าฮูหยินน้อยไม่ยอมดื่มจะกลับมาป้อนท่านเองด้วยตนเองเ้าคะ " เสี่ยวจิงสาวใช้คนสนิทกล่าวด้วยรอยยิ้ม ร่างงามได้ยินดังนั้นจึงรีบกลั้นใจยกยาซดรวดเดียวจนหมดชามพร้อมกับหันไปส่งค้อนให้สาวใช้ตัวดีของตน
" จะอาบน้ำเลยหรือไม่เ้าคะ เสร็จแล้วจะได้รับสำรับเช้าต่อเลย ปลายยามเฉิน(07.00น.-08.59น.)ฮูหยินน้อยต้องไปยกน้ำชาคาระวะฮูหยินผู้เฒ่าอีกนะเ้าคะ" เสี่ยวจิงเอ่ยเตือนผู้เป็เ้านายสาว
" อืม เ้าช่วยมาพยุงข้าที " ผู้เป็นายรับคำสั้นๆแล้วขอความช่วยเหลือจากนาง
288
