อินทัชจ้องมองผืนน้ำระยิบระยับรับแสงพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินพลางครุ่นคิดไปว่าภายใต้ผืนน้ำอันแสนงดงามจะมีสิ่งมีชีวิตลึกลับอาศัยอยู่หรือไม่
สิ่งมีชีวิตที่เป็ตำนานเล่าขานกันมายาวนานครึ่งบนเป็มนุษย์แสนสวยครึ่งล่างเป็อย่างมัจฉามีหางยาวช่วยในการแหวกว่ายกลางสายน้ำ บ้างก็กล่าวว่าพวกนั้นมีพลังลี้ลับดึงดูดชาวประมงทำให้เรืออับปางบ้างก็บอกว่าสิ่งมีชีวิตนี้แท้จริงแล้วเป็ะหากใครได้ลิ้มรสเนื้อของมันเขาผู้นั้นจะไม่แก่ลงอีกต่อไป
“ยังคิดถึงเงือกอยู่อีกเหรอ”กันยาเอ่ยถาม ในน้ำเสียงมีความยิ้มเยาะเจืออยู่แม้ใบหน้าของเธอจะไม่ได้แสดงออกแต่อินทัชััได้
“ก็คิดไปเรื่อยเปื่อย”เขาบอกอย่างขอไปที ไม่อยากถูกคนรักของตนมองว่าทำตัวไร้สาระจินตนาการไปเพ้อเจ้อถึงเื่ที่เป็ไปไม่ได้
สิบปีก่อนครอบครัวของอินทัชประสบปัญหาทางธุรกิจจึงไม่สามารถอยู่ในเมืองหลวงต่อไปได้คุณพ่อตัดสินใจพาครอบครัวกลับภูมิลำเนาเดิมซึ่งก็คือจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ย้ายกลับมาขอพึ่งใบบุญญาติคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็คือลุงยม
อินทัชไม่รู้จักชื่อจริงของลุงยมรู้เพียงว่าลุงยมเป็ชาวประมง ออกเรือหาปลาพอยังชีพไปวันๆแกตัวคนเดียวไม่มีครอบครัวหรือลูกหลานคนอื่นอีก เมื่อพ่อขอให้ลุงยมสอนออกเรือแกก็ดีใจมาก
คืนนั้นลุงยมกับพ่อพากันออกเรือหาปลาตามปกติและกลับมาในรุ่งเช้าพร้อมกับปลาจำนวนมากยักไว้ทานเองส่วนหนึ่งแล้วยังเหลือพอสำหรับนำไปขายที่ตลาด พ่อท่าทางสนุกกับการหาปลาจนอินทัชสงสัยว่ากลางทะเลนั้นมีอะไรน่าสนุกนักหนา
เขาขอพ่อตามไปแต่พ่อกลับทำท่าเหมือนมีลับลมคมในอ้างว่ากลางทะเลนั้นไม่ปลอดภัยสำหรับเด็กสิบสองขวบแม่ก็เห็นพ้องกับพ่อปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมให้อินทัชตามไปอย่างที่้า
มีหรือที่เด็กวัยช่างสงสัยอย่างเขาจะยอมหยุดเพียงเท่านั้นเขาแอบซ่อนตัวอยู่บนเรือและรอคอยให้พ่อกับลุงพาออกทะเลตามเวลาที่มักจะทำเป็กิจวัตร
ทุกอย่างเป็ไปตามแผนสองคนพี่น้องดูจะกระหายใคร่อยากลงทะเลจนไม่ทันได้สังเกตถึงความผิดปกติ
เรือโคลงเคลงเพราะคลื่นซัดเข้ามากระแทกทำให้อินทัชรู้สึกคลื่นไส้เขาค่อยๆ แง้ม ผ้าที่คลุมตัวเองออกเพื่อสูดอากาศหายใจและนั่นก็ทำให้เขามองเห็นพ่อกับลุงช่วยกันลากบางสิ่งขึ้นมาบนเรือ
ภาพหางปลาขนาดใหญ่สีเงินสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืนติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขาแม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมาสิบปีแล้วเขาก็ยังไม่สามารถลบภาพนั้นออกไปจากความทรงจำได้
อินทัชไม่เห็นว่าปลาที่พ่อกับลุงช่วยกันลากขึ้นเรือมาแท้จริงแล้วเป็ปลาอะไรเขามัวแต่ตื่นตะลึงในความใหญ่โตของมันั้แ่เกิดจนโตเขายังไม่เคยเห็นปลาตัวใหญ่เท่าคนมาก่อนเลยในชีวิต
มันเป็ปลาอะไรคำถามนี้ติดตรึงในใจอยู่นานหลายนาทีแต่เมื่อสิ่งที่คล้ายปลาตัวนั้นขึ้นมาบนเรือเรียบร้อยพ่อกับลุงต่างปลดเปลื้องกางเกงของตนออก แกนกายของสองหนุ่มชูชันพร้อมสู้ศึก
คนพ่อนั่งคร่อมปลาตัวนั้นไว้โดยมีลุงก้มอยู่อีกด้านเมื่อพ่อขยับตัวจึงทำให้อินทัชได้เห็นสิ่งที่พ่อคร่อมอยู่
มันไม่ใช่ปลา!
“พ่อ!”
อินทัชโพล่งออกมาด้วยความใเขาโตพอที่จะรู้ว่าสิ่งที่พ่อจะกระทำนั้นคืออะไรและจิตสำนึกของเขาบอกว่าไม่ถูกต้อง
“ทัชมาอยู่นี่ได้ยังไง”
พ่อเผลอถามออกไปมือหนารีบกุมเป้าตัวเองเพื่อบังสายตาลูกชายแต่มันก็สายไปเสียแล้วอินทัชเห็นทุกอย่างเต็มสองตา รวมไปถึงใบหน้าของหญิงสาวที่ท่อนบนเปลือยเปล่าหน้าอกสองเต้ากลมกลึงยั่วยวนน่าััแต่ทว่าท่อนล่างของเธอกลับเป็หางปลาสีเงินขนาดใหญ่
“จบแล้ว”
เงือกสาวพูดเสียงเย็นก่อนจะตวัดหางทำเรืองโคลงเคลงเธออาศัยจังหวะนั้นลากเอาตัวลุงยมลงน้ำไปกับเธอด้วยร่างของทั้งคู่จมหายลงไปในผืนน้ำสีดำอันกว้างใหญ่
เรือลำน้อยลอยอยู่กลางทะเลทั่วทุกทิศรายล้อมไปด้วยผืนน้ำไม่รู้ว่าผืนทรายใต้ก้นทะเลอยู่ลึกลงไปมากเพียงใดแต่อินทัชรู้ว่าหากจมลงไปมีแต่ความตายเท่านั้นที่รอเขาอยู่
เด็กน้อยวัยสิบสองไม่มีปัญญาว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่งที่ไกลสุดลูกหูลูกตาได้แน่นอน!
“ช่วย…ด้วย!”
ร่างของลุงยมผุดขึ้นมาร้องขอความช่วยเหลือน้ำทะเลเค็มๆ ไหลเข้าปากเข้าจมูกทำให้ฟังไม่ได้ศัพท์ก่อนที่มือขาวซีดจะลากเขาลงสู่เบื้องล่างอีกครั้ง
พ่อผุดลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อจับใจความได้เขาชั่งใจอยู่เพียงอึดใจก่อนจะกระโจนลงน้ำหมายจะไปช่วยลุง
“พ่อ!”
อินทัชร้องเสียงหลงเมื่อความมืดบดบังร่างของพ่อจากสายตาเด็กน้อยพยายามรวมรวมสติ เรียงลำดับว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตตนเองและควรจะจัดการปัญหาตรงหน้าอย่างไร
เขาใและหวาดกลัว
ลมทะเลพัดแรงคลื่นกระแทกเรือ สายน้ำสาดกระเซ็นจนตัวเขาเปียกปอนไปทั่วเด็กชายพยายามรวมสติแต่ก็ไม่เป็ผล สติของเขาดับวูบ ร่างผ่ายผอมบอบบางค่อยๆร่วงลงสู่ผืนน้ำช้าๆ
เขาคิดว่าเขาจะถูกมัจจุราชพรากเอาชีวิตไปเสียแล้วแต่ความทรงจำสุดท้ายกลับเป็ใบหน้าของเงือกตนนั้นพร้อมกับเสียงกระซิบของเธอที่ข้างหู
16K
