ทะลุมิติมาเป็นอัจฉริยะหน้าตาย ดันโป๊ะแตกกระจายเพราะเสียงในหัว

        ตลอดเวลาที่จางเหมยร่ายยาวอยู่นั้นจี้เยี่ยนจื๋อกลับไม่ปริปากพูดเลยแม้แต่คำเดียว

        ฟางเจี๋ยแอบใช้หางตาชำเลืองมองอย่างระมัดระวังก่อนพบว่าดวงตาของจี้เยี่ยนจื๋อฉายแววเลื่อนลอยคล้ายกำลังเหม่อแต่เขารู้ดีว่าสีหน้าแบบนี้ของประธานจี้มักจะเกิดขึ้นยามที่เจ้าตัวกำลังหวนนึกถึงเรื่องบางอย่างอยู่

        เขารู้เท่าทันนิสัยของจี้เยี่ยนจื๋อแต่จางเหมยไม่ได้เข้าใจด้วย

        เมื่อเห็นว่าจี้เยี่ยนจื๋อยังคงมีท่าทีเย็นชาสม่ำเสมอรอยยิ้มบนหน้าของเธอก็จางลงอย่างเห็นได้ชัด “งานเลี้ยงใกล้จะเริ่มแล้วฉันยังมีธุระต้องไปจัดการต่อ คงไม่รบกวนเวลาของประธานจี้แล้วล่ะค่ะ”

        จี้เยี่ยนจื๋อได้สติเขามีท่าทีเหมือนจะเอ่ยปาก แต่สุดท้ายกลับพูดเพียงว่า“ตามสบายครับประธานจาง”

        หลังจากจางเหมยจากไปทั้งสองก็หมุนตัวเดินออกมา

        ฟางเจี๋ยพยายามคาดเดาสีหน้าของจี้เยี่ยนจื๋อพลางเอ่ยถามเสียงเบา “ประธานจี้ครับเรื่องที่ประธานจางพูดเมื่อครู่ คุณชายรองไม่เคยบอกคุณมาก่อนเลยเหรอครับ?”

        จี้เยี่ยนจื๋อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง“เคยบอก” เพียงแต่เขาแอบพูดในใจเพราะกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ...

        คำตอบนั้นทำเอาฟางเจี๋ยถึงกับงุนงงในเมื่อประธานจี้ทราบเรื่องอยู่ก่อนแล้ว แต่ทำไมเมื่อครู่สีหน้าถึงได้...

        “ประธานอู๋”

        สามคำที่จู่ๆก็โพล่งออกมาทำเอาฟางเจี๋ยสะดุ้ง เขาเงยหน้าขึ้นฉับพลันและทันเห็นประธานอู๋ที่กำลังเบี่ยงตัวหนีพอดี

        จี้เยี่ยนจื๋อเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายก่อนน้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า “บังเอิญเหลือเกินนะครับไม่นึกเลยว่าคุณจะมาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ด้วย”

        ประธานอู๋อยากจะหลบแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วในใจก่นด่าว่าโชคร้ายแท้ๆ แต่พอหันหน้ามากลับปั้นหน้าตื่นเต้นยินดี“ประธานจี้ ไอหยา บังเอิญจริงๆ ครับ ถ้าผมรู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ผมคงรีบมาหาตั้งนานแล้ว”

        ฟางเจี๋ยพยายามกลั้นใจไม่ให้กลอกตาปากก็พูดไปเรื่อย ทว่าเมื่อครู่ยังคิดจะแอบชิ่งหนีอยู่เลยแท้ๆ

        …………….

        ก่อนงานเลี้ยงจะเริ่มเพียงครึ่งชั่วโมงในที่สุดจางซวี่ก็พบตัวจี้ทิงที่มุมโซฟาในห้องพักรับรอง

        “เฮ้! นายมาแอบอยู่นี่เองเหรอเนี่ย”

        จี้ทิงปิดโน้ตบุ๊กบนตักลงพลางเอ่ยเรียบๆ“ฉันแค่กำลังดูอะไรนิดหน่อย”

        จางซวี่ทำหน้ายู่ด้วยความไม่พอใจ“นายมาบ้านฉันแล้วไม่หาฉันเลยนะ อะไรกันนายจะตัดขาดความเป็นเพื่อนกับฉันจริงๆ ใช่ไหม?”

        จี้ทิงไม่ยอมเสียเวลากับคำถามนั้น“นายมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?”

        “ก็ข้อความที่ฉันส่งให้นายเมื่อหลายวันก่อนไง ทำไมไม่ตอบกลับมาเลยล่ะ”

        “ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่มีความสนใจด้านการเงิน” เมื่อเห็นจางซวี่แสดงสีหน้าผิดหวังออกมาทันตาจี้ทิงก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสริมว่า “อีกอย่างบทวิเคราะห์ตลาดหุ้นที่นายส่งมาก็แทบไม่มีข้อผิดพลาดอยู่แล้วเลยไม่มีอะไรให้ฉันต้องแก้”

        ดวงตาของจางซวี่เป็นประกายขึ้นมาทันที“จริงเหรอ?”

        “อืม”

        สิ้นเสียงคำนั้นจางซวี่ก็โผเข้าใส่หมายจะกอดทันที จี้ทิงเบี่ยงตัวหลบพัลวันทว่าจางซวี่กลับใช้ทั้งมือและเท้าล็อกตัวเขาไว้สุดแรง

        “อย่าใจดำนักสิ กอดทีเดียวจะเป็นไรไป นี่! อย่าผลักฉันสิ...”

        ในขณะที่ทั้งสองกำลังยื้อยุดกันด้วยท่าทางประหลาดเสียงเย็นเฉียบของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขัดขึ้น “จางซวี่”

        จางซวี่สะดุ้งโหยงเมื่อเงยหน้าเห็นว่าเป็นจางเหมย เขาก็เบะปากแสร้งทำเป็นอารมณ์เสีย“อะไรเล่า แค่เล่นกับเพื่อนแป๊บเดียว พี่ต้องดุด้วยเหรอ”

        “คุณลุงกับพวกผู้ใหญ่อยู่ทางโน้น นายไปอยู่คุยกับพวกท่านซะ”

        จางซวี่ยังนิ่งเฉยเขายังมีเรื่องอยากจะคุยกับจี้ทิงอีกตั้งเยอะ

        ตอนนั้นเองจางเหมยก็ชูนิ้วชี้ขึ้นพร้อมสีหน้าเรียบตึง “หนึ่ง...”

        ฟุ่บบบ!ลมวูบหนึ่งพัดผ่านข้างแก้มจี้ทิงไปเพียงพริบตาเดียวจางซวี่ก็วิ่งหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย

        จางเหมยเก็บรอยยิ้มที่เกือบจะผุดออกมาตรงมุมปากก่อนจะยื่นมือขวาออกมา “สวัสดีจี้ทิง ฉันจางเหมยพี่สาวคนโตของจางซวี่”

        จี้ทิงลุกขึ้นยืนแล้วจับมือกับเธอ“สวัสดีครับ”

        “จางซวี่เล่าเรื่องก่อนหน้านี้ให้ฉันฟังหมดแล้วถึงฉันจะได้คุยกับพี่ชายนายไปแล้วรอบหนึ่งแต่ฉันคิดว่ามันจำเป็นที่ต้องมาขอบคุณนายด้วยตัวเองน่ะ”

        เมื่อได้ยินคำว่า‘พี่ชาย’ แววตาของจี้ทิงก็พลันเคร่งขรึมขึ้น“เรื่องของจางซวี่ คุณบอกจี้เยี่ยนจื๋อไปแล้วเหรอครับ?”

        จางเหมยเลิกคิ้วเล็กน้อยทำไมปฏิกิริยาของพี่น้องคู่นี้ถึงได้ประหลาดขึ้นเรื่อยๆ นะ

        คนหนึ่งดูไม่ยี่หระแต่อีกคนกลับดูเหมือนจะเครียดขึ้นมา ดูท่าคลื่นใต้น้ำในตระกูลจี้คงจะวุ่นวายกว่าที่คนนอกเขาลือกันเยอะทีเดียว

        เธอแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นความผิดปกติแล้วยิ้มตอบ “ใช่จ้ะพอดีเจอกันที่บ้านคุณปู่เลยได้คุยกันนิดหน่อย”

        นิ้วมือข้างลำตัวของจี้ทิงงอเข้าหากันเล็กน้อยผ่านไปสองวินาทีเขาถึงเอ่ยออกมา “เรื่องเล็กน้อยไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอกครับ”

        “ถ้าอย่างนั้น วันหลังว่างๆ ก็มาเที่ยวที่บ้านบ่อยๆ นะ” จางเหมยสังเกตเห็นว่าเขามีเรื่องกังวล จึงเป็นฝ่ายขอตัวจบบทสนทนา “ขอตัวก่อนนะจ๊ะ”

        หลังจากอีกฝ่ายเดินจากไปจี้ทิงไม่ได้รีบไปหาจี้เยี่ยนจื๋อในทันที

        เรื่องของจางซวี่ต้องทำให้คนคนนั้นสงสัยอย่างแน่นอนถ้าเขาใจร้อนวิ่งพรวดพราดเข้าไปตอนนี้มีแต่จะยิ่งเพิ่มความระแวงให้จี้เยี่ยนจื๋อเสียเปล่า แทนที่จะทำตัวมีพิรุธสู้ทำเหมือนเรื่องนี้เป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไม่สำคัญอะไรยังจะช่วยลดความสงสัยลงได้มากกว่า

        เมื่อจี้ทิงวิเคราะห์ประเด็นสำคัญได้กระจ่างแล้วเขาจึงทรุดตัวลงนั่งรอเวลาเริ่มงานเลี้ยงด้วยท่าทีสงบดังเดิม

        สิบกว่านาทีต่อมาฟางเจี๋ยก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงเข้ามาหา

        “คุณชายรองครับ ประธานจี้ให้ผมมาตามคุณออกไปครับ”

        “ได้ครับ”

        ทั้งสองเดินออกจากอาคารระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไร แต่จี้ทิงสัมผัสได้เลือนรางว่าอีกฝ่ายลอบมองเขาด้วยหางตาอยู่ตลอดเวลา ดูท่าตอนที่จางเหมยคุยกับจี้เยี่ยนจื๋อเลขาคนนี้ก็คงจะอยู่ในเหตุการณ์ด้วย

        เดินไปได้สักพักจี้ทิงก็พบว่าพวกเขากำลังเดินตรงไปยังประตูทางออก เขาจึงชะงักเท้า“คุณฟางครับ เราไม่ได้จะไปร่วมงานเลี้ยงเหรอครับ?”

        “ประธานจี้พบกับประธานอู๋เรียบร้อยแล้วครับ เขามีธุระต้องไปจัดการต่อเลยเตรียมตัวจะกลับกันเดี๋ยวนี้เลย”

        ไม่รู้ว่าจี้ทิงกำลังคิดอะไรอยู่เขาหลุบตาลงพลางพยักหน้า “ครับ”

        เมื่อทั้งสองมาถึงประตูหน้าคนขับรถก็วนรถมารออยู่ก่อนแล้ว โดยมีจี้เยี่ยนจื๋อนั่งรออยู่เบาะหลัง

        หลังจากรถเคลื่อนตัวออกจากตระกูลจางบรรยากาศภายในรถก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่แสนจะกระอักกระอ่วนและตึงเครียดอยู่นานแสนนาน

        จนกระทั่งเกือบจะถึงคฤหาสน์จี้เยี่ยนจื๋อจึงค่อยๆ เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา “วันนี้เจอกับจางซวี่แล้วสินะ?”

        “ครับ”

        หลังจากจี้ทิงตอบรับจี้เยี่ยนจื๋อก็เบือนหน้ากลับมามองเขา “นายไปหัดเรียนเรื่องออปชันมาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วเรียนมานานแค่ไหนแล้ว?”

        “ก่อนหน้านี้เคยดูผ่านๆ ตามาบ้าง เรียนมาได้ประมาณครึ่งปีแล้วครับ”

        จี้ทิงตอบออกไปเช่นนั้นทว่าสิ่งที่จี้เยี่ยนจื๋อได้ยินกลับเป็น... [เมื่อปลายเดือนที่แล้วใช้เวลาไปสองชั่วโมง]

        รูม่านตาในดวงตาคมกริบหดตัวลงฉับพลันแม้เขาจะมั่นใจแล้วว่าน้องชายจอมห่วยคนนี้ฉลาดกว่าที่คิดแต่คำตอบนี้ก็ยังทำให้จี้เยี่ยนจื๋อรู้สึกสั่นสะเทือนในใจอยู่ดี

        “นาย...”

        “จี้เยี่ยนจื๋อ” จี้ทิงหันกลับมามองสบตาน้ำเสียงของเขาเรียบเฉย “ที่ผมเรียนเรื่องพวกนี้เพียงเพราะจางซวี่ทำเงินผมขาดทุนในตลาดออปชันผมไม่มีจุดประสงค์อื่น และมันก็ไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่พี่คิดด้วย”

        แววตาของจี้เยี่ยนจื๋อฉายแววความสนใจขึ้นมาวูบหนึ่ง“นายรู้ด้วยเหรอว่าฉันกำลังคิดอะไร?”

        จี้ทิงไม่ได้ตอบคำถามนั้นเพียงแต่พูดต่อว่า “ไม่ว่าพี่จะเชื่อหรือไม่เชื่อแต่ผมไม่มีความสนใจในกลุ่มบริษัทซื่อลี่และจะไม่มีวันลงสนามไปแย่งชิงสมบัติกับพี่แน่”

        จี้เยี่ยนจื๋อแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย็นชาไม่แน่ชัดว่าเขากำลังขำในคำพูดที่ดูน่าขัน หรือกำลังขำในตัวตนของคนพูดกันแน่

        ทว่าในตอนที่เขาเตรียมจะล้มเลิกการพูดคุยอีกครั้งจี้เยี่ยนจื๋อก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดประชันว่า “นายคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหนีพ้นเรื่องเรียนงั้นเหรอ?”

        จี้ทิงชะงักไปทันทีถึงกับสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า “อะไรนะ?”

        “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้อตกลงก่อนหน้านี้ถือเป็นโมฆะเปลี่ยนเงื่อนไขจากมหาวิทยาลัยระดับสอง เป็นมหาวิทยาลัยระดับท็อป 985 [1] แทน”

        “แล้วห้องเกมของนายนั่นก็ห้ามไปอีก ถ้าฉันจับได้อีกแม้แต่ครั้งเดียวฉันจะหักเงินเดือนสวีเหรินซะ”

        ฉลาดขนาดนี้ยังกล้าทำตัวขี้เกียจสันหลังยาวอยู่อีกเหรอ?

        จี้เยี่ยนจื๋อไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะขัดเกลาจี้ทิงไม่ได้ต่อให้ต้องหักด้ามพร้าด้วยเข่า เขาก็ต้องดัดไอ้กระดูกห่วยๆของจี้ทิงให้ตรงเป๊ะให้จงได้!

        เชิงอรรถ

         [1]มหาวิทยาลัยระดับ 985 คือโครงการสร้างมหาวิทยาลัยชั้นนำระดับโลกของประเทศจีนที่ริเริ่มโดยรัฐบาลจีนในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1998 เพื่อยกระดับมหาวิทยาลัยจีนให้ก้าวสู่ระดับสากลและเป็นศูนย์กลางการวิจัยชั้นนำ