ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “ไอ......ซ่งจื่อเฉิน เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงได้มายุ่งเรื่องของพวกเรา” เมื่อซ่งจื่อเฉินจะแบ่งเงินให้ทุกคน เกาซื่อก็รู้สึกร้อนใจยิ่งนัก นางจึงถลึงตาดุร้ายมองซ่งจื่อเฉิน

        “หลานสาวของข้ารักษาขาให้เจ้า เจ้าต้องจ่ายค่ารักษามา”

        “เกาซุ่ยจู๋ เจ้ามันทาสเฝ้าทรัยพ์[1] จริงๆ จื่อเฉินคือสามีของเซวียนเซวียน เจ้ามีสิทธิ์อะไรถึงไปขอเงินจากเขา อีกอย่างเซวียนเซวียนมิใช่หลานสาวของเจ้าเสียหน่อย เจ้ามิมีสิทธิ์ยุ่งเรื่องของนาง” สวี่ติ้งหรงตกตะลึงกับความไร้ยางอายของเกาซื่อ นางอายุปูนนี้แล้ว เพิ่งเคยเจอคนหน้าหนาเช่นนี้เป็นหนแรก

        “สวี่ติ้งหรง เจ้าสารเลว หากเจ้าพูดอีกหนเดียว ข้าจะตบเจ้าให้ปากฉีกเลย” เกาซื่อถลกแขนเสื้อและเงื้อมมือมาจะตีสวี่ติ้งหรง เมื่อชาวบ้านเห็นสถานการณ์เช่นนี้แล้ว จึงล้อมเข้ามาเพื่อปกป้องสวี่ติ้งหรง

        “คนกลับกลอกช่างกล้ายิ่งนัก พี่สาวของข้าให้เจ้ามารังแกได้หรือ？” ทันใดนั้นก็มีเสียงตำหนิดังมาจากนอกประตู ทุกคนจึงหันไปมองเป็นตาเดียวกัน พวกเขาพบกับบุรุษในอาภรณ์ผ้าแพรรูปงาม กิริยาท่าทางสูงสง่าผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตูบ้านของสวี่ติ้งหรงพร้อมกับบ่าว ในมือของบ่าวผู้นั้นถือกล่องมาด้วยหลายใบ

        จิ่นเซวียนกับซ่งจื่อเฉินมองเพียงแวบเดียวก็จำบุรุษในอาภรณ์ผ้าแพรผู้นั้นได้ เขาคือนายอำเภอสวี่แห่งอำเภอซิ่งหยาง สวี่ติ้งผิน

        “น้องผิน เจ้ามาได้อย่างไร？” สวี่ติ้งหรงมองบุรุษในชุดแพรที่อยู่ตรงหน้าด้วยความงุนงง พวกชาวบ้านมิรู้เรื่องที่นางรู้จักกับเขา แต่จู่ๆ เขาก็มาหานางที่บ้านเช่นนี้ หรือว่ามีธุระอะไร？

        “พี่สาว วันนี้เป็นวันหยุดของข้า ข้าเลยตั้งใจมาเยี่ยมท่านขอรับ” สวี่ติ้งหรงยิ้มมองลูกพี่ลูกน้องของนาง สวี่ติ้งผินตัดสินใจเปิดเผยว่าตนเองรู้จักกับญาติผู้พี่ เพราะเขาจะได้ดูแลนางให้ดีขึ้น

        เกาซื่อและซย่าหลี่จวินมีสีหน้าสับสน พี่สาวหรือ บุรุษในชุดผ้าแพรผู้นี้เรียกสวี่ติ้งหรงว่าพี่สาว หรือเขาคือญาติของสวี่ติ้งหรง？

        “ข้าน้อยคารวะใต้เท้านายอำเภอ” ซย่าหลี่เจิ้งเดินออกมาจากฝูงชน และคารวะสวี่ติ้งผิน

        ทุกคนตกใจเมื่อได้ยินคำว่าใต้เท้านายอำเภอ

        “ใต้เท้านายอำเภอสวี่มีความสัมพันธ์อย่างไรกับอาสะใภ้เล็กกัน？เหตุใดเขาถึงเรียกนางว่าพี่สาว”

        “อาสะใภ้เล็กแซ่เดียวกับใต้เท้านายอำเภอ ลำดับอาวุโสยังรุ่นเดียวกัน หรือว่าพวกเขาจะเป็นญาติกันจริงๆ”

        ชาวบ้านถกกันเสียงแผ่วเบา สงสัยว่าเกิดสิ่งใดขึ้น？

        “น้องชายคารวะพี่สาวขอรับ” นายอำเภอสวี่ทำความเคารพสวี่ติ้งหรงต่อหน้าทุกคน พวกเขาจึงตกใจกันหมด

        พวกเขารู้สึกว่าสวี่ติ้งหรงปากหนักยิ่งนัก นางมีน้องชายเป็นถึงนายอำเภอ แต่มิยอมบอกกับทุกคน

        “ท่านอาสะใภ้เล็ก นี่มันเกิดสิ่งใดขึ้นเจ้าคะ？” ใบหน้าของซย่าชุนอวิ๋นสับสนเล็กน้อย ที่แท้ท่านอาสะใภ้เล็กของนางคือพี่สาวของนายอำเภอสวี่ น่าตกใจยิ่งนัก

        “ชุนอวิ๋น ใต้เท้านายอำเภอสวี่คือลูกพี่ลูกน้องของข้า พวกเราเพิ่งได้พบกันเมื่อมิกี่วันก่อน” สวี่ติ้งหรงบอกความสัมพันธ์ของนางกับนายอำเภอสวี่กับทุกคน ผู้อื่นต่างก็ดีใจแทนนาง ยกเว้นเกาซื่อและซย่าหลี่จวิน

        “พี่สาว เมื่อครู่ข้าอยู่ข้างนอก ได้ยินท่านทะเลาะกับสตรีนางนั้น นางรังแกท่านหรือ” หลังจากที่สวี่ติ้งผินทักทายสวี่ติ้งหรงเรียบร้อยแล้ว เขาก็เปลี่ยนหัวข้อไปที่เกาซื่อทันที เกาซื่อรู้สึกหวาดกลัวกับสายตาของนายอำเภอผู้นี้ยิ่งนัก

        “ท่านอาสะใภ้เล็ก ท่านแม่ของข้าเลอะเลือน ทำให้ท่านมิพอใจ หลานขอโทษแทนท่านแม่ขอรับ” ซย่าหลี่จวินชิงขัดสวี่ติ้งหรงก่อน แต่สวี่ติ้งหรงมิเล่นด้วย นางบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดกับนายอำเภอสวี่ เมื่อได้ฟังเขาก็โกรธจัด

        เขาเป็นขุนนางมาหลายปี เพิ่งเคยพบกับคนกลับกลอกเช่นนี้

        “ใต้เท้านายอำเภอ ข้าน้อยมิได้บังคับเซวียนเซวียน นางเต็มใจให้เงินหนึ่งพันตำลึงกับข้าเองเจ้าค่ะ”

        “ท่านย่า หากท่านมิบังคับ ข้าจะยอมตกลงหรือเจ้าคะ？” จิ่นเซวียนพูดขัดเกาซื่อด้วยเสียงเย็นๆ นางตัดสินใจยอมรับคำแนะนำของซ่งจื่อเฉิน นางจะมิให้เงินกับคนน่ารังเกียจแม้แต่เหวินเดียว

        “เกาซื่อ เจ้าทำให้ซย่าซิ่วไฉขายขี้หน้ายิ่งนัก วันนี้ข้าจะลงโทษคนกลับกลอกเช่นเจ้า”

        นายอำเภอสวี่ปฏิบัติตนด้วยความยุติธรรมเสมอ เมื่อบังเอิญพบกับความอยุติธรรม เขาจึงต้องจัดการ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับพี่สาวของเขาอีกด้วย

        “น้องผิน ข้าชอบเซวียนเซวียนยิ่งนัก ข้าอยากรับนางเป็นลูกบุญธรรม” สวี่ติ้งหรงยกเรื่องรับเลี้ยงจิ่นเซวียนขึ้นมาอีกครั้ง จิ่นเซวียนรู้สึกตื้นตันใจยิ่งนัก

        “ท่านน้า ในปีนั้นหากมิได้พี่เนี่ยนเนี่ยน แม่ของข้าคงตายไปนานแล้ว ข้ากับท่านพ่อเองก็เห็นด้วยที่จะรับเลี้ยงเซวียนเซวียนขอรับ”

        ซย่าหลี่เจ๋อนับจิ่นเซวียนเป็นคนในครอบครัวจากใจจริง เขามิอาจทำใจปล่อยให้จิ่นเซวียนทนทุกข์แม้แต่นิดเดียว

        “หลี่เจ๋อ เจ้ากำลังจะบอกว่าเจ้าจะรับเลี้ยงเซวียนเซวียนหรือ？” สวี่ติ้งผินคือนายอำเภอ เขาคุ้นเคยกับกฎหมายดี เรื่องรับเลี้ยงกับรับลูกมาอุปถัมภ์ มันคนละเรื่องกัน ลูกที่ถูกรับเลี้ยงจะมีสิทธิได้รับมรดก

        “เรียนท่านน้า ข้าคิดเช่นนี้จริง ตั้งแต่เล็ก ข้าก็รักและเอ็นดูเซวียนเซวียนเหมือนหลานสาวแท้ๆ ข้ามิอยากให้ผู้ใดมารังแกนางขอรับ” ท่าทีของซย่าหลี่เจ๋อหนักแน่นไร้ความลังเล

        “เซวียนเซวียน เจ้าเต็มใจหรือไม่？” นายอำเภอสวี่ถามจิ่นเซวียนต่อ

        “ข้าเต็มใจเจ้าค่ะ” สวี่ติ้งหรงดีกับจิ่นเซวียนเช่นนี้ หากนางปฏิเสธน้ำใจ คงมองข้ามความหวังดีของผู้อื่นเกินไป

        “เช่นนั้นข้าที่เป็นนายอำเภอจะตัดสินแทนเจ้าเอง จากนี้เป็นต้นไป เจ้ากับครอบครัวของซย่าหลี่จวินมิมีส่วนเกี่ยวข้องกันอีก ส่วนเงินหนึ่งพันตำลึงที่ตกลงกันก่อนหน้านี้ เจ้ายังต้องให้พวกเขา ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ท่านปู่ซิ่วไฉเลี้ยงดูเจ้ามา”

        คำตัดสินของนายอำเภอสวี่ยุติธรรมยิ่งนัก ส่วนเกาซื่อเมื่อนางได้ยินว่ามีเงินหนึ่งพันตำลึงจึงโล่งใจในที่สุด

        ซย่าชุนอวิ๋นอยากใช้โอกาสนี้ตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับเกาซื่อ นางจึงคุกเข่าลงกับพื้น และขอร้องให้นายอำเภอสวี่ช่วยตัดสินให้นาง

        “น้องผิน เกาซื่อมิคู่ควรจะเป็นแม่คน พี่ขอร้องเจ้าให้ความเป็นธรรมกับนางด้วย” สวี่ติ้งหรงขอร้องนายอำเภอสวี่เป็นหนแรก นายอำเภอสวี่ย่อมช่วยเหลือการไหว้วานนี้

        “คนที่ทนแม้กระทั่งหลานสาวของตนเองมิได้ ลงมือทำร้ายนาง ช่างร้ายกาจจริงๆ ซย่าหลี่เจิ้งเรื่องนี้ท่านจัดการเถิด” นายอำเภอสวี่ยกอำนาจให้ซย่าหลี่เจิ้งเช่นนี้ เขาย่อมมิกล้าเข้าข้างเกาซื่อ

        “เกาซื่อ ข้าให้เจ้าสองทางเลือก เจ้าจะขอหย่าเองหรือให้หนังสือตัดความสัมพันธ์แม่ลูกกับชุนอวิ๋น”

        เกาซื่อมิอยากออกไปจากหมู่บ้านสกุลซย่า นางจึงเลือกตัดขาดกับซย่าชุนอวิ๋น

        ซย่าหลี่เจิ้งขีดฆ่าชื่อของจิ่นเซวียนออกจากทะเบียนบ้านของซย่าหลี่จวิน และเขียนใหม่ลงบนทะเบียนบ้านของซย่าหลี่เจ๋อต่อหน้าทุกคน ซย่าหลี่เจ๋อให้สถานะบุตรสาวคนโตกับจิ่นเซวียน นางจึงกลายเป็นลูกเลี้ยงของซย่าหลี่เจ๋ออย่างเป็นทางการนับตั้งแต่นี้ไป

        “เซวียนเซวียน เงินที่เจ้าสัญญาว่าจะให้เล่า？” หลังเตรียมการทุกขั้นตอนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เกาซื่อก็เดินมาขอเงินจากจิ่นเซวียน

        “ลุงหลี่จวิน นี่คือเงินหนึ่งพันตำลึง ท่านได้รับแล้ว” จิ่นเซวียนหยิบตั๋วเงินมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึงออกมาสิบแผ่น และส่งให้ซย่าหลี่จวิน

        นางมิเรียกเขาว่าพ่อด้วยซ้ำ แต่เรียกว่าลุงหลี่จวินแทน เกาซื่อเพิ่งเคยเห็นเงินมากมายเช่นนี้เป็นหนแรก นางดีใจยิ่งนัก

        ผู้คนชี้นิ้วนินทานาง นางก็มิคิดสนใจเลยสักนิด 

        ก่อนซย่าหลี่จวินจะจากไป เขาแสร้งเอ่ยกับจิ่นเซวียนว่า “เซวียนเซวียน แม้พวกเราจะมิอาจเป็นพ่อลูกกันแล้ว แต่บ้านซย่ายินดีต้อนรับเจ้าเสมอ”

        “ในเมื่อมิเกี่ยวข้องกันแล้ว ก็มิจำเป็นต้องไปมาหาสู่กันอีก” ตีให้ตายจิ่นเซวียนก็มิมีทางกลับไปที่บ้านของพ่อเฮงซวยอีก เวลานี้นางกับเขาอย่างมากก็ถือว่าเป็นคนตระกูลเดียวกันเท่านั้น

        “เซวียนเซวียน เจ้าโทษข้ามิได้หรอก ข้าเองก็ลำบากเช่นกัน” ซย่าหลี่จวินกล่าวทิ้งท้ายและหันหลังเดินจากไปกับแม่ของเขา

        “ชุนอวิ๋น เจ้าอย่าเศร้าไปเลย พวกเราทุกคนคือครอบครัวของเจ้า” หลังจากที่พวกคนน่ารังเกียจจากไป สวี่ติ้งหรงก็จับมือของซย่าชุนอวิ๋นมาปลอบด้วยความสงสาร และอวยพรให้นางใช้ชีวิตของตนเองให้ดี

        “ท่านอาเล็ก ข้ากับพี่จื่อเฉินคือครอบครัวของท่านตลอดไปเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนก้าวขึ้นมาโอบไหล่ของสวี่ติ้งหรงกับซย่าชุนอวิ๋น และบอกให้ซย่าชุนอวิ๋นมองโลกในแง่ดี

        “เฮ้อ พวกเราลำบากเก็บความลับกันแทบตาย พวกเขากลับมาเปิดเผยเช่นนี้ ข้ารู้ผิดกับพี่เนี่ยนเนี่ยนยิ่งนัก” แม้กระทั่งเวลานี้ คนที่ซย่าชุนอวิ๋นห่วงใยยังคงเป็นจิ่นเซวียน

        “ท่านแม่ พวกจื่อเฉินกับท่านน้าเดินทางมาไกล กว่าจะมาถึงหมู่บ้านสกุลซย่าของพวกเรา พวกเขาต้องหิวแน่ พวกเราทำอาหารกันก่อนเถิดขอรับ” ซย่าหลี่เจ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ เตือนสวี่ติ้งหรงว่าควรเริ่มทำอาหารได้แล้ว

        “หลี่เจ๋อ พี่เขยของเจ้าทำอาหารเสร็จแล้ว อีกสักครู่พวกเจ้าไปกินข้าวที่บ้านของข้าเถิด” ซย่าชุนอวิ๋นมาที่บ้านของสวี่ติ้งหรง เพื่อมาเรียกให้ทุกคนไปทานข้าว แต่ผู้ใดจะรู้ว่าเมื่อมาถึงแล้วจะพบคนน่ารังเกียจ

        “น้องผิน พวกเราก็ไปทานข้าวที่บ้านของชุนอวิ๋นกันเถิด พวกเราสองบ้านสนิทสนมดังครอบครัวเดียวกัน ทำงานและทานข้าวด้วยกันบ่อยๆ มิแบ่งเขาแบ่งเรา” สวี่ติ้งหรงขอความเห็นจากนายอำเภอสวี่ก่อนตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่

เชิงอรรถ

[1] ทาสเฝ้าทรัพย์ หมายถึง คนที่ชอบเงินทองเป็นชีวิตจิตใจ