"เอามือลงเลย สัด! อย่าชี้หน้าพี่นะไอ้น้อง เดี๋ยวจะโดนดี" คนตัวเล็กกว่าปัดมือเพื่อนจอมหวงที่ชี้หน้าตัวเองอยู่ออกอย่างไม่จริงจังนัก นี่ก็อีกคนหวงเขาไม่ต่างจากพ่อของเขาแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าโดนพ่อเขาเป่าหูอะไรมาถึงได้เป็หูเป็ตาแทนแถมยังรับไม้ต่อจากพ่อเขาได้แบบไม่ผิดเพี้ยนจากต้นฉบับแม้แต่น้อย
"อย่าให้กูรู้นะ กูกระทืบมันแน่แล้วกูก็จะฟ้องพ่อมึงด้วย..เอาให้ยับเลย"
"สัด!ขู่กูฟ่อๆยิ่งกว่างูอีก แล้วกูต้องกลัวด้วยไหมวะ..ไอ้เพื่อนรัก แล้วมึงก็เหี้ยดีเนาะที่จะกระทืบผู้หญิงที่กูคิดจะคบด้วย เหี๊ยย เหี้ย! ฮ่าๆๆ"
"อ๊ากก!! ปล่อยกูนะ ฮ่ะๆๆไอ้เชี่ยอาร์ม ปล่อยยย" คนตัวเล็กที่ลอยหวือจากเก้าอี้ตัวกลมหน้าบาร์เพราะถูกเพื่อนตัวโตยกเอวแล้วเดินเอาไปทิ้งบนโซฟาตัวยาวพร้อมกับโถมตัวตามไปจี้เอวอย่างบ้าคลั่ง คนที่บ้าจี้ถึงกับดิ้นพล่านแถมแหกปากร้องปนหัวเราะลั่นบ้าน
"มึงอย่ามา มึงคิดว่ากูไม่รู้เหรอว่ามึงไม่ได้ชอบผู้หญิง..แต่มึงชอบ ผู้ชาย.. แบบกู" ขณะที่พูดอาร์มก็โน้มหน้าหล่อคมของตัวเองไปชิดใบหูขาวสะอาดที่ตอนนี้แดงระเรื่อของคนในอ้อมแขนพร้อมกับเป่าลมแ่ร้อนเข้าไปในหูของเพื่อนรักอย่างยั่วเย้า
"มะ..มึงมั่วแล้ว คะ..ใครจะไปชอบมึง อึกก"
"..หึ กูหมายถึงชอบมึงผู้ชายเหมือนกู ไม่ได้หมายความว่ามึง ชอบ กู งงอะไร?"
"..อึก เออๆกูเข้าใจแล้ว.. มึงปล่อยกูแล้วก็เอาหน้ามึงไปห่างๆกูด้วย กูขนลุก ไอ้สัด!"
"ปากดีนะมึงอ่ะ เดี๋ยวกูก็จับดูดปากเสียหรอก"
ฉ่าาาา..
"พะ..พูดเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย! ปล่อยกูเลยนะ" พูดพร้อมกับรัวกำปั้นใส่หลังเพื่อนตัวโตไม่นับแต่ถามว่าอีกฝ่ายะเืไหม.. ก็ไม่
"กำปั้นแมวทำอะไรกูไม่ได้หรอก"
"ไอ้เพื่อนเลว ไอ้เพื่อนชั่ว ปล่อย!"
"ไม่!! มึงรับปากกูมาก่อนว่าจะไม่ไปยุ่งกับใครในเชิงชู้สาวจนกว่าจะเรียนจบ เร็ว"
"ไม่! ฮ่าๆๆ พอๆหยุด ฮ่ะๆๆ อ๊ากก.. เออๆยอม ยอมแล้ว กูรับปาก งืออ"
"สัญญาด้วย เร็ว" อาร์มเร่งอย่างขู่ๆพร้อมกับเตรียมยกมือจี้เอวอีกฝ่ายทันทีถ้ายังไม่ยอมทำตาม
"มึงแม่งเอาแต่จะ อ๊ะ ฮ่ะๆๆ เออ สะ..สัญญา กูสัญญาแล้วไอ้เพื่อนเลว! งืออ กูจะฟ้องพ่อมึงด้วย คอยดู!" คนตัวเล็กกว่ารีบกระโจนหนีให้พ้นมือหนาหน้าตาเนื้อตัวแดงไปหมดด้วยความเหนื่อยเพราะโดนเพื่อนรักแกล้ง
"จะฟ้องพ่อกู กล้าคุยกับพ่อกูแล้วเหรอ?เท่าที่กูเห็นแม้แต่หน้าพ่อกูมึงยังไม่กล้ามองเลยว่ะ ไอ้เพื่อนรักตัวเล็กของกู ฮ่ะๆๆ"
"เห๊อะ!! ทำไมกูจะไม่กล้าแค่คุยกับมองหน้าเอง แค่นี้กระจอกมากบอกเลย.. ต่อให้กอดกูยังกล้าเลยว่ะ ฮ่ะๆๆ" เหมือนเด็กที่เถียงเพื่อ้าเอาชนะแม้ว่าในใจไม่คิดจะทำอย่างที่พูดและไม่ได้คิดอะไรในคำพูดของตัวเอง แต่คนฟังที่อยู่ตรงหน้ากับคนที่แอบฟังที่อยู่ด้านนอกประตูที่ถูกแง้มไว้กลับไม่ได้คิดเหมือนคนพูดแม้แต่น้อยแถมยังจินตนาการภาพตามคนพูดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว..
"มึงพูดเชี่ยอะไรไอ้โปรด! อย่าคิดจะยุ่งกับพ่อของกูเด็ดขาด!!"
ด้านนอกประตู
"กอดเหรอ? หึหึ.."
สี่วันต่อมา
"เมื่อไรมึงจะหายงอนกูเนี่ย?"
"..."
"ไอ้อาร์ม"
"..."
"อาร์มมมม"
"..."
"กูง้อมึงนานแล้วนะ!มึงจะโกรธกูยันเรียนจบเลยไหม ห่ะ กูจะได้ตัดใจแล้วไปหาเพื่อนใหม่แทน" คนตัวเล็กกว่าเริ่มโมโหขึ้นมาบ้างแล้ว สี่วันแล้วที่ตัวเองโดนเพื่อนรักโกรธ ไม่รู้จะโกรธอะไรนักหนา หวงพ่อเวอร์มากกก
"ทำไม แค่นี้มึงก็ถอดใจที่จะง้อกูแล้วเหรอวะ?"
"กูไม่ได้ถอดใจ.. แต่กูไม่เข้าใจว่าทำไมมึงต้องหวงพ่อมึงกับกูขนาดนี้ด้วย นี่กูเพื่อนมึงเลยนะ..แถมยังเป็เพื่อนรักด้วยทีกับคนอื่นมึงไม่เห็นหวงเลยขนาดพ่อมึงควงไม่ซ้ำหน้า แต่กับกูนะ..มึงหวง!ยิ่งพูดกูก็เริ่มที่จะโกรธจะน้อยใจมึงบ้างแล้วล่ะ มึงแม่งมะ.."
"กูไม่ได้หวงพ่อ.. แต่กูหวงมึง ทีนี้มึงจะหายน้อยใจกูได้ยังไอ้เพื่อนโง่!"
"ห๊าาา มะ..มึงว่าไงนะ!!"
"หึ นอกจากโง่แล้วยังหูตึงอีกนะมึง"
+++++
ยังไม่ได้เช็คคำผิด
701
