ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 53 อันตราย

เพียงแต่หลินชุนฮวาคงลืมไปแล้วว่า ครั้งสุดท้ายที่เฉินเฉิงเยี่ยได้รับคำชมก็ผ่านไปหลายปีแล้ว ตอนนี้อาจารย์แทบจะจำเฉินเฉิงเยี่ยไม่ได้ด้วยซ้ำ

จริง ๆ แล้ว เฉินเฉิงเยี่ยก็เป็นคนมีพรสวรรค์ แต่การศึกษาในยุคนี้ส่วนใหญ่เป็นการท่องจำ ทำให้เขาค่อย ๆ หมดความสนใจในการเรียนหนังสือไป

เฉินเถียนเถียนเองก็รู้ดีว่าระบบการสอบเข้ารับราชการสมัยโบราณนั้นโหดร้ายเพียงใด ดังนั้นนางจึงเดาได้ถึงสถานการณ์ของเฉินเฉิงเยี่ย

การที่ต้องจมอยู่กับการอ่านหนังสือทั้งวัน ช่างเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย เด็กบางคนจึงไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เช่นเดียวกับนักเรียนในยุคปัจจุบันหลายคน ที่มักจะเผลอหลับขณะอ่านหนังสือ เฉินเฉิงเยี่ยก็น่าจะเป็นแบบนั้น

ดังนั้นนางจึงมั่นใจมากขึ้นในการสอนเฉินเฉิน

เรื่องราววุ่นวายในบ้านตระกูลเฉินในตอนกลางวันไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการนอนของเฉินเถียนเถียนแม้แต่น้อย

มีเพียงหลินชุนฮวาที่เข้าไปในโรงเก็บฟืนตอนเย็น เมื่อเห็นเฉินเถียนเถียนนอนหลับอยู่ นางจึงอดสงสัยไม่ได้ว่า เด็กนี่อดอาหารมาหลายวันแล้ว และก็ไม่มีใครสนใจเลยสักนิด ทำไมร่างกายที่ขาดสารอาหารถึงดูมีน้ำมีนวลขึ้น แม้กระทั่งใบหน้าก็ยังดูงดงาม

เพียงแต่คำเตือนของผู้อาวุโสยังคงดังก้องอยู่ในหู นางจึงไม่กล้าลงมือหนักกับเด็กนี่

เมื่อยามค่ำคืนมาเยือน ลานบ้านตระกูลเฉินเงียบสงัด เฉินเถียนเถียนจึงแอบย่องออกจากบ้าน

นางมุ่งหน้าไปยังริมธารเล็ก ๆ วันนี้ช่างแปลกประหลาดที่อวิ๋นเคอยังไม่มา

ดังนั้นเฉินเถียนเถียนจึงรออวิ๋นเคออยู่ที่นั่น พร้อมกับก่อไฟเริ่มเริ่มหุงข้าว

ข้าวเหล่านี้แน่นอนว่าเป็นข้าวที่แลกมาจากเถาเป่า

หลังจากหุงข้าวเสร็จ เฉินเถียนเถียนก็แลกชามใบใหญ่ราคาถูกมาจากเถาเป่า แล้วตักข้าวใส่ชาม จากนั้นก็เริ่มตั้งหม้อต้มซุปไก่

เมื่ออวิ๋นเคอมาถึง ก็เห็นเฉินเถียนเถียนกำลังก้มหน้าเป่าไฟ ใบหน้าเปื้อนเขม่าควันดำ

“เจ้ากำลังทำอาหารอยู่หรือ?”

เฉินเถียนเถียนสะดุ้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเห็นว่าเป็นอวิ๋นเคอ พลันนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งก้มไปเป่าไฟมา นางพอจะรู้แล้วว่าตอนนี้ใบหน้าตนเองเป็นอย่างไร

เฉินเถียนเถียนอดถอนหายใจไม่ได้ นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมเรื่องน่าอับอายถึงได้ถูกอวิ๋นเคอเห็นตลอด

เฉินเถียนเถียนลุกขึ้น แล้ววิ่งไปที่ลำธารเพื่อล้างหน้า ในเมื่อเรื่องน่าอายยิ่งกว่านี้เขาก็เคยเห็นมาแล้ว เรื่องแค่นี้จะเป็นไรไป

อวิ๋นเคอมองหม้อและชามข้ามอย่างครุ่นคิด ‘เด็กคนนี้ขนของทุกอย่างในบ้านออกมาหมดเลยงั้นหรือ?’

หลายวันที่เขาไม่ยินข่าวคราวของตระกูลเฉิน จึงไม่รู้ว่าชีวิตของเด็กคนนี้เป็นอย่างไรบ้าง แต่ดูจากที่นางทำอาหารในตอนนี้ ก็เดาได้ว่านางยังคงหิวอยู่

“อวิ๋นเคอ ท่านลองชิมน้ำซุปไก่ที่ข้าทำสิ อร่อยมากเลยนะ”

อวิ๋นเคอเป็นคนรักความสะอาด เมื่อเห็นว่าเฉินเถียนเถียนเพิ่งล้างมือ พวกชามข้าวก็ดูขาวสะอาด เนื้อไก่ก็ดูสะอาดปลอดภัย ดังนั้นเขาจึงรับถ้วยไว้

แต่เมื่ออวิ๋นเคอเห็นนางหักกิ่งไม้มาทำตะเกียบ เขาก็ขมวดคิ้วทันที

เฉินเถียนเถียนไม่ใส่ใจมากนัก นางหยิบชามและตะเกียบขึ้นมาเริ่มตักอาหารเข้าปากทันที แต่วันละนางได้กินอาหารเพียงสองมื้อเท่านั้น ถึงจะชินแล้ว แต่ท้องก็ยังหิวอยู่ดี 

เฉินเถียนเถียนกินข้าวอย่างรวดเร็ว ทำให้อวิ๋นเคอรู้สึกว่าน้ำซุปไก่นี้ดูน่าอร่อย เขาจึงหยิบตะเกียบขึ้นมา และเริ่มกินอาหารโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นว่าอวิ๋นเคอกินอาหารอย่า

งเอร็ดอร่อย เฉินเถียนเถียนไม่กล้าเอาของไปเก็บในเถาเป่า นางจึงเอาไปซ่อนไว้ในพุ่มไม้

อวิ๋นเคอมองดูทุกสิ่งอย่างลึกซึ้ง ดูเหมือนว่าปีศาจน้อยตนนี้ค่อนข้างฉลาดเลยนะ รู้ด้วยซ้ำว่าไม่ควรให้ใครรับรู้ถึงความสามารถของตนเอง

อย่างไรก็ตาม อวิ๋นเคอไม่ได้ตั้งใจจะสืบสาวราวเรื่องให้ลึกซึ้ง เขาได้เห็นความดีและความชั่วมากมายในโลกมนุษย์มาแล้ว ก็แค่ปีศาจน้อยตนหนึ่ง ตราบใดที่นางไม่มีเจตนาร้าย ก็ปล่อยนางไปเถอะ

หลังจากนั้น ทั้งสองก็ออกล่าเช่นเคย เฉินเถียนเถียนเดินนำทางอยู่ข้างหน้า ส่วนอวิ๋นเคอก็เดินตามอยู่ข้างหลัง

แต่เฉินเถียนเถียนก็ไม่รู้ว่าทำไมครั้งนี้ ในใจของนางรู้สึกไม่สบายใจเลยขณะออกล่า

ก่อนหน้านี้ในยุคปัจจุบัน เวลาที่ปฏิบัติภารกิจ นางก็มักจะมีลางสังหรณ์เช่นนี้บ่อย ๆ เมื่อรู้สึกว่าภารกิจอันตรายมาก หัวใจของนางก็จะร้อนรนเช่นนี้ 

“อวิ๋นเคอ วันนี้เราล่าแค่นี้เถอะ หลายวันที่ผ่านมาก็ล่าทุกคืน ข้าเหนื่อยมาก”

แต่ในสายตาของอวิ๋นเคอ นางไม่ได้ดูเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย หรือว่าปีศาจน้อยตนนี้มีเรื่องอะไรงั้นหรือ?

เฉินเถียนเถียนยังคงลังเลใจว่าจะพูดอย่างไรเพื่อโน้มน้าวอวิ๋นเคอ แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงคำรามของหมีดังมาจากป่า

คราวนี้เฉินเถียนเถียนใบหน้าซีดเผือด ทำไมถึงมีหมีอยู่ในบริเวณที่ไม่ไกลจากหมู่บ้านเซินหนี่ล่ะ?

อวิ๋นเคอก็ตกใจเช่นกัน

หลังจากนั้น เฉินเถียนเถียนก็จับแขนของอวิ๋นเคอไว้แน่น ตัวสั่นเทิ้มพลางพูดว่า “วิ่งเร็ว! วิ่ง!”

อวิ๋นเคอมีวรยุทธ์อยู่ในตัว จะกลัวหมีได้อย่างไร แต่เมื่อเฉินเถียนเถียนลากตัวเขาวิ่ง เขาก็วิ่งตามนางไปโดยที่ทันตั้งตัว

อย่างไรก็ตาม คนที่มีสองขาจะวิ่งเร็วกว่าหมีที่มีสี่ขาได้อย่างไร

ไม่นาน หมีร่างใหญ่นั่นก็ขวางทางทั้งสองคนไว้ ดูเหมือนมันกำลังจะกระโจนเข้ามา!

อวิ๋นเคออุ้มเฉินเถียนเถียนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แล้วโยนนางขึ้นต้นไม้

เฉินเถียนเถียนตกใจจนกรีดร้องเสียงดัง โชคดีที่ในความโกลาหลนั้น นางกอดกิ่งไม้ไว้ได้

จากนั้นนางก็มองดูอวิ๋นเคอที่อยู่ด้านล่างด้วยความตกใจ เขากำลังโจมตีหมีอยู่ฝ่ายเดียว

เฉินเถียนเถียนค่อย ๆ มองดูหมีตัวนั้นถูกทุบตีอย่างน่าสงสาร หัวใจที่ตึงเครียดของนางก็ค่อย ๆ สงบลง หลังจากนั้นนางก็นั่งอยู่บนต้นไม้ มองดูอวิ๋นเคอต่อสู้กับหมี

แม้ว่าหมีตัวนี้จะมีขนาดใหญ่ แต่ก็ดูเงอะงะไปหน่อย อวิ๋นเคอกระโดดไปมาไม่หยุดอยู่ด้านหน้าด้านหลัง ซ้ายขวาของมัน ร่างกายของเขาคล่องแคล่วยิ่งนัก

ในที่สุด ภายใต้เสียงคำรามอันน่าสงสารของหมีตัวนั้น อวิ๋นเคอก็ปักลูกธนูของเขาไปที่ลำคอของหมีตัวใหญ่

หมีที่ได้รับบาดเจ็บไม่ได้ตายในทันที แต่มันกลับยิ่งคลุ้มคลั่งพุ่งชนต้นไม้

อวิ๋นเคอหลบหลีกและกระโดดไปมา หมีตัวนี้ไม่สามารถทำร้ายเขาได้แม้แต่น้อย

แต่เฉินเถียนเถียนไม่ได้โชคดีขนาดนั้น ต้นไม้ที่นางอยู่ถูกหมีตัวใหญ่ชนเข้าอย่างจัง ลำต้นสั่นไหวไม่หยุด สุดท้าย เฉินเถียนเถียนก็ตกจากต้นไม้ล้มทับร่างของหมีตัวนั้น

หมีที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสและเสียเลือดไปมาก ถูกร่างของเฉินเถียนเถียนกระแทกจนล้มลงกับพื้น มันกระตุกไปมาสองสามครั้งแล้วก็แน่นิ่งไป

“โอ๊ย!”

เฉินเถียนเถียนรู้สึกเหมือนว่าทั้งตัวของนางแตกเป็นเสี่ยง ๆ 

อวิ๋นเคอตกใจมาก ปีศาจน้อยตนนี้คงจะบาดเจ็บจากการตกลงมา

เขาไม่สนใจอะไรอีก รีบไปตรวจร่างกายของเฉินเถียนเถียนทันที