บทที่7
เปลี่ยนเส้นทาง
สีหน้าของรินรดากับธนินที่ยืนมองกุลจิราเดินออกไปอย่างเคียดแค้นพวกเขาไม่มีอะไรไปโต้แย้งได้เลย
พวกเขารู้สึกว่ากุลจิราดูเหมือนจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเหมือนกลายเป็คนละคน
กุลจิราไม่หูเบาและโง่เขลาเหมือนเมื่อก่อนไม่โหวกเหวกโวยวายให้ใครต่อใครมาดูเื่ตลกของเธออีกแล้วตอนนี้ยังพูดจาไม่กี่ประโยค ก็ทำให้พวกเขาหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ออกดูเหมือนกุลจิราจะเปลี่ยนไปมาก
รินรดารู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยเหตุการณ์ในวันนี้จะทำให้ถังข้าวสารของเธอหายไปหรือเปล่า?
…
หลังจากจัดการกับเพื่อนสนิททั้งสองคนแล้วกุลจิราก็ตรงไปห้องพักอย่างอารมณ์ดี เธอชอปปิงมามากเกินไปและไม่สามารถเอาของทั้งหมดขึ้นไปได้ในครั้งเดียว กุลจิราลังเลว่าจะฝากไว้ที่เคาน์เตอร์ด้านล่างดีไหมเธอคิดว่าถ้าขนเองคงต้องขนสองรอบ หรือว่าเธอจะลองขนขึ้นไปในครั้งเดียว?
ขนสองรอบ เธอี้เี!
กุลจิรารู้สึกลังเลแล้วก็ได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนดังมาจากด้านหลัง “คุณอยากให้ผมช่วยไหมครับ?”
กุลจิราเหลียวกลับไปมอง ว้าว!หนุ่มน้อยน่ารัก!
กุลจิราใช้เสียงสองทันที “ฉันจะรบกวนคุณมากเกินไปไหมคะ? ฉันขนขึ้นไปทั้งหมดไม่ไหวจริงๆ ไม่รู้ว่าต้องขนอีกกี่รอบ”
หนุ่มน้อยน่ารักได้แต่กระพริบตา“เออ…เมื่อกี้คุณกำลังเตรียมจะขนทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ?”
กุลจิรา “...”
หนุ่มน้อยน่ารักช่วยกุลจิราขนของเดินตามไปส่งที่ชั้นสามพอถึงห้องพักหมายเลขตองสามหนึ่ง เขาก็พูดว่า “เอ๊ะ! พี่กุลอยู่ชั้นเดียวกันเลยครับบังเอิญจริง ๆ”
ดิถดนัยหนุ่มน้อยน่ารักอายุเพียงสิบเก้า ระหว่างที่อยู่ในลิฟต์กุลจิราพูดคุยกับดิถดนัยทำให้รู้ว่าเธออายุมากกว่าเขา ดิถดนัยจึงเรียกกุลจิราว่าพี่
กุลจิรายิ้มให้น้องชายผู้น่ารักของเธอ“ขอบคุณนะน้องดิน วางของไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ”
ดิถดนัยวางของไว้ที่หน้าประตูห้อง“ผมกลับห้องก่อนนะครับ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็เรียกผมได้เลย ไม่ต้องเกรงใจครับ”
กุลจิรารีบตอบรับทันที “ได้ค่ะ!”
หลังจากที่กุลจิราเปิดประตูเข้าห้องเธอก็เริ่มจัดระเบียบของที่เธอซื้อมา
เครื่องสำอาง ผลิตภัณฑ์ดูแลผิวและมาสก์ถูกจัดเรียงเป็หมวดหมู่และวางไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะเครื่องแป้งลิปสติกเก็บในกล่องเก็บลิปสติกแบบใส เธอจัดวางเรียงตามหมวดหมู่สี ตามยี่ห้อแค่ได้มองก็รู้สึกมีความสุขมาก
นี่คงเป็่เวลาที่มีความสุขที่สุดสำหรับผู้หญิงอย่างเธอถ้าผู้หญิงคนไหนได้เห็นก็ต้องอิจฉาเธอแน่
จากนั้น กุลจิราก็จัดการเสื้อผ้ารองเท้า และกระเป๋าที่เธอซื้อมาแค่คิดว่าเสื้อผ้าใหม่ที่สวยงามเหล่านี้จะเข้าไปอยู่ในตู้เสื้อผ้าเธอก็มีความสุขมากขึ้น
กุลจิรารู้สึกประสบความสำเร็จในชีวิตความสุขก็พุ่งสูงขึ้น
ชีวิตที่ร่ำรวยช่างมีความสุขเหลือเกิน!
หลังจากเดินชอปปิงมาทั้งวันเธอรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย จึงเดินเข้าไปห้องอาบน้ำ
หลังจากล้างเครื่องสำอางออกล้างหน้าเสร็จ เธอก็หยิบมาสก์หน้าที่ให้ความชุ่มชื้นออกมา มาสก์ตัวนี้ราคาสูงมากแผ่นละร้อยกว่า แต่เธอเคยได้ยินพวกนักแสดงบอกว่าใช้ง่ายและดีมากคงต้องลองใช้ดูก่อน
กุลจิราวางมาสก์ลงไปบนใบหน้าแล้วลองแตะบนมาร์กดู อืม...ก็ไม่ต่างจากมาสก์ทั่วไปเลยนิ? แต่มันแพงมากเลยนะ มันต้องดีกว่าสิ!
หลังจากมาสก์หน้าแล้วเธอก็ลงไปนอนแช่ในอ่างอาบน้ำอย่างสบายใจหยิบโทรศัพท์ออกมาและคำนวณการใช้เงินในวันนี้
สกิลแคร์สองแสนห้าเครื่องสำอางหนึ่งแสน เสื้อผ้าแบรนด์ที่เธอชอบ รวมเป็สี่แสน, รองเท้าสามคู่ แสนสอง และกระเป๋าอีกหนึ่งเกือบแสน
รวมทั้งหมดวันนี้ เธอชอปปิงหมดไปล้านกว่า!
ใจเย็น ๆ กุลจิรา เธอต้องไม่ใเธอยังมีสิบแปดล้าน ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเธอจะไม่มีงานทำเธอก็มีรายรับเข้าเดือนละล้าน ซึ่งหมายความว่าแม้เธอไม่ทำงานเลยในชีวิตเธอก็สามารถใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และอาจจะมีความสุขไปตลอดชีวิต
แต่ถ้าไม่ทำงาน ก็ไม่มีเงินเพิ่มนะสิ!
กุลจิราเริ่มคิดว่ายังต้องหาอะไรทำเพื่อหาเงินเพิ่มและหาเพื่อนเพิ่มอีกด้วย เธอมีเพียงแค่เงินเธอคิดว่าสามารถเลือกงานที่เธออยากจะทำได้แทนที่จะถูกเ้านายดุเช้าเย็นเพื่อเรียกร้องงานที่สมบูรณ์แบบ
แต่นางร้ายไม่สนอะไรเลยนางร้ายเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ไม่นานก็สูญเสียครอบครัวโดยมีทรัตส์ที่พ่อทำทิ้งไว้ให้เป็มรดกส่วนทรัพย์สมบัติของครอบครัวถูกลุงหุบเอาไปหมด
นางร้ายอยากแต่งงานกับพระเอกก็เพื่อมีชีวิตเหมือนเดิมอีกครั้งคอยตามจับพระเอกมานาน พระเอกไม่เพียงแต่ดูถูกนางร้ายเท่านั้นแต่ยังรังเกียจนางร้ายมากอีกด้วย
หลังจากที่นางเอกปรากฏตัวนางร้ายก็รู้สึกถึงภัยคุกคาม จึงทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางนางเอกแต่ก็ถูกตอกกลับอย่างน่าอนาถทุกครั้ง
ในนิยายเื่นี้นางเอกเป็นักแสดงหน้าใหม่ที่ก้าวไปเป็นักแสดงระดับชาติ
นางเอกมีนิสัยฉลาด อ่อนโยนใจดีและกล้าหาญ ใคร ๆ ก็ชอบนางเอก
นางร้ายก็หูเบา โง่เขลา ร้ายกาจบ้าคลั่งและทำทุกวิถีทางเพื่อจับพระเอกจนทุกคนดูถูกเหยียดหยาม
นางเอกแมรี่ซู!
พูดตามตรงว่าพื้นฐานชีวิตของนางร้ายนั้นดีมากๆ ถ้าไม่ตายตอนกลางเื่และไม่ไปหาเื่ใคร นางร้ายสามารถมีชีวิตที่ดีได้ทรัสต์ที่ครอบครัวทิ้งไว้ให้เพียงพอสำหรับให้นางร้ายใช้ชีวิตได้ต่อไปอย่างสบายและไร้กังวล
กุลจิราขมวดคิ้วตอนนี้เธอมาแทนนางร้ายแล้ว เธอจะใช้ชีวิตแทนนางร้ายและไม่เดินไปตามเส้นทางเดิมของนิยาย เธอขอเพียงเป็คนที่เฝ้ามองดูดีกว่า!
เธอจะทำอะไรที่เธอชอบในแต่ละวันดื่มชายามบ่าย ไปเที่ยวเล่น ใช้เงิน ไม่ดีกว่าหรือไง?
เื่วางแผน วางอุบายหรืออะไรพวกนั้นเธอจะทำให้เหนื่อยไปทำไมกัน!
กุลจิราเคยทำงานเป็พนักงานบัญชีเธอปวดหัวเพราะการคำนวณและเธอรู้สึกเบื่อหน่ายกับการใช้จ่ายในวงเงินที่จำกัดจำเขี่ยมามากพอแล้ว
การใช้จ่ายในแต่ละครั้งเธอต้องคิดให้หนักเธอเลยมีงานอดิเรกอ่านการ์ตูนและนิยาย โดยเฉพาะการ์ตูนวาย
ความรักระหว่างชายกับชายช่างสวยงามและบริสุทธิ์!
ก่อนหน้านี้กุลจิราเคยวาดการ์ตูนลงบนเว็บไซต์แต่ผลตอบรับออกมาไม่ค่อยดีนัก มีคนอ่านน้อยแฟนแนวนี้หลายคนวิเคราะห์ว่าโครงเื่อ่อนเกินไป และอ่านไม่เข้าใจ แล้วการวาดภาพตัวละครก็ไม่โดดเด่นพอพูดง่าย ๆ ก็คือหล่อไม่โดนใจ!
ต่อไปนี้เธอจะมีเวลาวาดการ์ตูนได้อย่างเต็มที่แล้ว!
เธอจะบุกวงการการ์ตูนวาย!
กุลจิราหาซื้ออุปกรณ์และเครื่องมือสำหรับวาดรูปบนเว็บไซต์ทั้งคืน
ระหว่างรอเครื่องมือทำมาหากินในฝันของเธอจะมาส่งเธอก็คิดโครงเื่ของการ์ตูนเื่แรกที่เธอจะวาดได้แล้ว
ใบหน้าของพีรดนย์แวบเข้ามาในความคิดของกุลจิราคิ้วเข้ม จมูกโด่ง และริมฝีปากหนา แม้ว่าใบหน้าโดยรวมของเขาจะดุมากเธอเคยพบเจอผู้คนมาก็มาก เขาถือว่าเป็คนที่ดูดีที่สุด ก็ลูกรักนักเขียนเธอจะให้เขาเป็ต้นแบบตัวละครการ์ตูนของเธอ!
สำหรับน้องชายข้างห้องผู้แสนอ่อนโยนเธออยากให้เป็ตัวร้ายเพราะใครจะไปคิดว่าท่าทางสุภาพและอ่อนโยนภายในจิตใจจะโเี้ เป็ตัวละครที่สมบูรณ์แบบมาก!
พรุ่งนี้กุลจิราจะลองขออนุญาตดิถดนัยเป็ต้นแบบตัวละครส่วนพีรดนย์นั้น แค่คิดว่าจะขออนุญาตจากเขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว ลืมมันไปเถอะเธอกลัวถูกทุบตีจนตาย!
ยังไงพีรดนย์ก็ไม่อ่านการ์ตูนอยู่แล้วเธอแค่ใช้ภาพลักษณ์ของเขาเป็ต้นแบบตัวละคร ไม่ได้จะวาดรูปเหมือนสักหน่อยเขาไม่รู้หรอก!
ต้นแบบไม่ได้หมายถึงการวาดภาพเหมือนตามภาพลักษณ์ของเขาทั้งหมดแต่หมายถึงวาดจุดเด่นโดยรวมคล้ายเขาเท่านั้นเอง ส่วนนิสัยใจคอก็คล้ายเล็กน้อย
เช้าวันรุ่งขึ้นกุลจิราไปหาดิถดนัยเพื่อขออนุญาตให้เขาเป็ต้นแบบในการ์ตูนของเธอและแน่นอนน้องชายผู้น่ารักตอบตกลงทันที และยังถามเธอว่าวาดการ์ตูนเื่อะไรเขาจะสนับสนุนเธอเอง
กุลจิราชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง บอกดีไหม? เธอตัดสินบอกเขาเพราะเขาใจดีอนุญาตให้เธอยืมเขามาเป็ต้นแบบเธอบอกว่าเธอจะวาดการ์ตูนที่มีโครงเื่ประมาณว่าผู้ชายสองคนร่วมมือกันฝ่าฟันทำอาณาจักรธุรกิจ
น้องชายตัวน้อยที่ไร้เดียงสามองเธออย่างคาดหวัง“าธุรกิจเหรอครับ ต้องออกมาสนุกแน่ ๆ”
กุลจิราพยักหน้า “อืม…สนุกแน่นอน”
หลังจากผ่านไปอีกสองสามวันกุลจิราก็วางโครงเื่หลักและรายละเอียดอีกเล็กน้อยของการ์ตูนเสร็จ
เธอเริ่มค้นหาบ้านเดี่ยวสักหลังทางอินเทอร์เน็ต
ใช่แล้ว! เธอตั้งใจจะซื้อบ้านเป็ของตัวเอง!
ความฝันในวัยเด็กของเธอคือการเป็เ้าของบ้านสักหลัง ตอนนี้การมีบ้านเป็ของตัวเองไม่ไกลเกินเอื้อมอีกต่อไป!
สุขุมวิทเป็ย่านที่กุลจิราเลือกไว้ในใจเธอฝันมีบ้านสักหลักแถวสุขุมวิท อยู่ใกล้ใจกลางเมือง
เดิมทีกุลจิราเป็เพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเธอ้าบ้านสักหลังในหมู่บ้านที่มีความปลอดภัย พื้นที่สักสามร้อยตารางเมตรบ้านสองชั้นสี่ห้องนอน เธอค้นหาจนเจอ ราคาสามสิบล้าน!ผ่อนจ่ายดีกว่าไหมสักยี่สิบปี
่ที่ผ่านมาส่วนมากกุลจิรามักจะอยู่แต่ในห้อง ดูข่าวการเงินและข่าวซุบซิบเป็บางครั้งเธอเห็นพีรดนย์ตามข่าวธุรกิจอยู่บ่อยครั้ง
พระเอกเป็คนที่มีทรัพย์สินมากที่สุดและยังมีชื่อเสียงเทียบเท่ากับนักแสดงยอดนิยมอีกด้วยข้อเสียที่ตามมาคือความสนใจของผู้คน พวกเขาค้นหาประวัติของพีรดนย์กันอย่างคึกคัก
ข่าวทุกที่พีรดนย์ปรากฏชื่อของกุลจิราก็เหมือนเป็เงาตามตัวเขาไปทุกทีเช่นกันมักจะเห็นในพื้นที่แสดงความคิดเห็นอยู่เสมอ
ความคิดเห็นก็ไม่มีอะไรนอกจากการเยาะเย้ย ถากถางกุลจิราเป็ส่วนมาก
(ไม่เจียมตัว) บ้าง(คนละระดับ) บ้าง (ผู้หญิงโง่) ฯลฯ ล้วนเป็ฉายาที่ชาวเน็ตตั้งให้กับกุลจิราหรืออาจมีคนที่เคยไม่พอใจนางร้ายมาก่อนอยู่เื้ัก็ได้แต่ยังไงก็หนีความจริงว่าชื่อเสียงของกุลจิรานั้นฉาวโฉ่
เธอเคยเจอญาติสาวเ่าั้พวกเขาคอยหัวเราะเยาะทุกครั้งที่เจอกัน
เธอมองไปที่ญาติเ่าั้แค่ยิ้มและเดินผ่านไปไม่เก็บเอามาใส่ใจ ก็ไม่ใช่ญาติของเธอสักหน่อย!
ไม่ใช่ว่าเธอเป็คนใจกว้างไม่ถือสาและไม่ใช่ว่าเธอใจดีดั่งแม่พระ
แต่เพราะเธอไม่เห็นพวกเขามีความสำคัญกับชีวิตของเธอ!
พวกเขาเยาะเย้ยถากถางเธอพวกเขาเป็อะไรกับเธอ ทำไมเธอต้องไปสนใจด้วย?
จุดประสงค์หลักในการใช้ชีวิตของเธอคือการอยู่อย่างเรียบง่ายและใช้เงินอย่างมีความสุข อย่างอื่นไม่สำคัญ!
เื่ที่พวกเขาด่าก็เป็เื่ของนางร้ายไม่ใช่เธอสักหน่อย อย่างไรก็ตามเธอวางแผนที่จะซื้อบ้านหลังใหม่ จะได้หลุดจากวงโคจรเดิมของนางร้ายเธอกำลังจะไปมีชีวิตที่ดีในอนาคต!
712K
