อาเวย แทบจะลมจับอยู่ข้างสนาม เมื่อเห็นรุ่นพี่รินชี้เป้ามาที่เพื่อนรัก เขารีบก้าวออกมาข้างหน้า พลางโบกไม้โบกมือละล่ำละลัก อธิบาย "รุ่นพี่ครับ! ใจเย็นก่อน เชนมันพึ่งจะปลุกพลังได้ไม่ถึงวัน แถมผลประเมินยังออกมาว่าเป็ สายสนับสนุน ด้วย ให้มันขึ้นไปก็มีแต่จะเจ็บตัวเปล่าๆ!"
รุ่นพี่ริน ได้ยินดังนั้นแทนที่จะใจอ่อน นางกลับยิ่งมองเชน ด้วยสายตาจริงจังกว่าเดิม ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อย แฝงไปด้วยความทะนง "หากไม่ได้เตรียมใจ จะเผชิญหน้ากับความเ็ป บางทีเส้นทางฮันเตอร์ อาจไม่เหมาะกับรุ่นน้องก็ได้นะ"
แม้คำพูดของนางจะฟังดูเชือดเฉือน แต่มันคือสัจธรรมของโลกใบนี้—โลกที่คนอ่อนแอไม่มีที่ยืน
เชนไม่ได้ตอบโต้เป็คำพูด เขาเพียงแค่เดินไปสวมนวมและชุดป้องกันอย่าง ช้า ๆ ท่วงท่าที่ดูเฉื่อยชาหายไป แทนที่ด้วยแววตา แน่วแน่ที่ทำให้นางต้องแอบยิ้มกริ่มในใจ
"เ้าหนุ่มนี่เจอซ้อม จนตัวเขียวแน่" เสียงรุ่นพี่ด้านล่าง สบถขึ้นท่ามกลางความสนุกสนานของคนดู
ปรี๊ด!
สิ้นเสียงสัญญาณเริ่ม รินไม่ได้ใช้ระดับพลัง ที่เหนือกว่าข่มเหงนางรักษาระดับพลังให้สูสีกับรุ่นน้องไว้
ทว่าความเก๋าเกมนั้นต่างกันลิบ นางสับขาเตะตัดล่างอย่างรวดเร็ว เชนพยายามพุ่งสวนหมัด หวังจะกระแทกใบหน้าสวย แต่กลับกลายเป็ว่า...
เปรี๊ยะ!
ความรู้สึกเหมือนไฟช็อต แล่นปราดไปทั่วขาของเชน จนเขาเสียหลัก ที่เชนเผยใบหน้าเบี้ยวบ่นความเ็ป
แต่ในเสี้ยวพริบตา ต่อมารุ่นพี่ริน พุ่งเข้าประชิดตัว ใช้ความคล่องแคล่ว เหวี่ยงร่างของเชนปลิวไปด้านหลัง
ปึง! ก่อนจะล็อคคอและแขนด้วยท่า อาร์มล็อคอย่างรวดเร็ว
"เ้า ใจสู้ไม่เลวรุ่นน้อง แต่ข้าไม่ออมฝีมือหรอกนะ" รินพึมพำขณะเริ่มออกแรงบิดแขน หมายจะให้เชนยอมจำนน
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องขมวดคิ้ว คือเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ! เชนไม่ได้ร้องขอชีวิต
เขากลับรวบแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งหัวกระแทก เข้าที่ดั้งจมูกของรุ่นพี่ริน สาวสวยเต็มแรง!
โผละ!
เืกำเดาสีแดงสดไหลทะลักออกมาจากจมูกของสาวงาม ท่ามกลางเสียงโห่ร้องที่ไม่พอใจของคนดู “นี่มันการต่อสู้ นอกกฎชัดๆ”
“เหอะๆ เด็กนี่ช่างไม่ออมมือกับสาวงามจริงๆ” รุ่นพี่บางคนยิ้ม ไม่ได้เห็นรุ่นพี่ริน เืไหลมานาน “ข้าก็นึกว่าเืของนาง เปลี่ยนเป็สีอื่นไปแล้วเสียอีก”
โดยเฉพาะรุ่นพี่ กวิน ปะทะกับทหารหนุ่ม ยังต้องหันมามองขมวดคิ้ว ที่เห็นรินกำลังรัด ซับมิชชันสุดอันตราย เผด็จศึกรุ่นน้อง
ขณะรินไม่ได้ปล่อยมือ นางยิ่งเพิ่มแรงรัดอย่างดุเดือด พร้อมเืจมูก ยังคงไหลหยดลงมาเป็สาย
เชนเริ่มหน้าเขียวคล้ำ เขาจะยอมสลบ มากกว่ายอมแพ้ ครั้นคิดว่าอีกฝ่าย กำลังดูถูกตัวเขามากกว่า
“ยังไม่ตบมือ ยอมแพ้อีก” รินรีบกล่าว
และในจังหวะนั้นเอง... เืหยดหนึ่งของริน ก็หยดลงเข้าสู่ปากของเชนโดยไม่ตั้งใจ
[แจ้งเตือน พบตัวอย่างโลหิต เริ่มใช้งานสกิลติดตัวกลืนเื]
เสียงระบบดังก้องกังวานในหัวของเชน พร้อมกับกระแส พลังที่ะเิปราณ ออกมาจากไขสันหลัง สเตตัสพื้นฐานของเขาพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง จนหน้าต่างระบบแทบจะแตกกระจาย!
STR 6+เพิ่ม 30
AGI 1+เพิ่ม 40 ดูดค่าสแตทพื้นฐาน สูงสุดผู้สูบกลืน AGI +1ถาวร
VIT 1+เพิ่ม 30
INT 2 +เพิ่ม 10
ระดับปราณ 0 +เพิ่ม 3
ปัง!
พริบตาเดียว เชนสะบัดหลุดจากการพันธนาการ แล้วพลิกกลับขึ้นมา คร่อมกดร่างของรุ่นพี่ริน ลงกับพื้นสนามประลอง จนเกิดเสียงดังสนั่น ทั้งโรงยิมตกอยู่ในความเงียบงัน
"อะไรกัน!?" ริน นางเบิกตากว้างด้วยความใ นางพยายามเร่งพลังปราณ ออกมาทั้งหมดเพื่อพลิกตัวกลับ แต่กลับพบว่าแรงบีบที่ข้อมือของเชนนั้น... มหาศาลพอๆ กับตัวนางเอง!
'หมายความว่าอย่างไร? จู่ๆ เขาก็มีพลังใกล้เคียงกับข้าเชียวหรือ?' ริน ขบคิด อย่างไม่เชื่อสายตาตนเองกับภาพที่เกิดขึ้นตอนนี้
สายตาจากเบื้องบน เหนือสนามประลอง
ภายในห้องกระจกหนา ใช้สังเกตการณ์ นายกองฉานเฟิง ยืนเอามือไพล่หลังจ้องมองภาพเบื้องล่าง ด้วยแววตาที่เป็ประกาย เขาพึมพำออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจ
"สกิลพาสซีฟ ติดตัวเ้าหนุ่มนี่ น่าสนใจไม่เบา... ถึงกับยกระดับตนเองได้ในเสี้ยวพริบตา เพียงเพราะััเื ของผู้ที่เหนือกว่า" ครั้นเขายกยิ้มอย่างพึงพอใจ
***ขอบคุณทุกท่านเข้ามาอ่าน อย่างไรช่วยรีวิว ให้คะแนนนิยายให้หน่อยแล้วกัน เพื่อเพิ่มโอกาสการมองเห็นของนิยาย ขอบคุณครับ จากผู้อยากเขียน
1K
![ย้อนเวลาล่าแค้น [นิยายแปลเกาหลี] อัพ 4 ตอนทุกวัน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765813628_6148569.webp)
