ซึจิมิ หรือในอีกชื่อหนึ่ง ซาโต้ ซึจิมิ เขาผู้ใช้ชีวิตไปวันๆอย่างว่างเปล่า เหมือนหายใจรดฟ้าอยู่ทุกวัน อยู่มาวันหนึ่งพลังของเขาก็ตื่นขึ้น มันเป็พลังนักรบเงามาร 1แสนตน ซึ่งจะออกมาทำลายล้างโลก ในตอนที่เขาหลับ พวกมันจะบินข้ามเพียงวัดวา อาราม และสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่พวกมันจะไม่ทำลาย และนี่คือเื่ที่เกิดขึ้นเป็ประจำทุกวัน เหมือนเป็เื่ปกติ แต่ทว่า…เื่ราวพวกนี้มันเป็เพียงแค่จุดเริ่มต้นของหายนะเท่านั้น
พวกกองทัพมารได้เข่นฆ่าประชาชน อย่างไม่เลือกหน้า สร้างความหวาดกลัวไปทั่วโลก จนออกข่าวใหญ่ ครึกโครม แต่เื่นี้ ซึจิมิ ดันไม่รู้อะไรเลยซะนี่ อาจจะเป็ด้วยเจตนาของพระเ้าก็เป็ได้ โอ้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ได้โปรดช่วยซึจิมิให้ลืมตาด้วย…
เมื่อเขาตื่นขึ้นมาทุกอย่างก็กลับเป็ปกติเหมือนเดิมแล้ว บ้านเมืองที่พังทลายไป ก็กลับมามีสภาพเช่นเดิม ผู้คนที่ถูกฆ่าตายก็กลับมามีชีวิต อีกครั้ง แต่ทุกอย่างไม่เป็เช่นนั้นไปเสียหมด ยังมี ความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นในใจของคนที่ถูกฆ่าตาย อย่างไรล่ะที่มันไม่กลับมาเป็เหมือนเดิม
เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นวนเวียน ซ้ำๆ จนผู้คนพากันย้ายหนี แต่ซึจิมิ ดันไม่ได้สังเกต
ฝ่ายการทหารได้ทำการสำรวจอยู่หลายคืน จนกระทั่งค้นพบ บ้านที่เป็ต้นเหตุ พวกเขาถึงกับ ฆ่าล้างบ้านของซึจิมิ โดยไม่ไต่ถามถึงสาเหตุที่มีกองทัพปีศาจ 1แสนตนออกมาอาละวาด
และทันใดนั้นเอง............
พวกกองทัพปีศาจ 1แสนตนก็ออกมาอาละวาดอีก แถมอาละวาดหนักกว่าเดิมด้วย และในเช้าวันใหม่ของอีกวัน ครอบครัวของ ซึจิมิ ก็ฟื้นกลับขึ้นมาอีก โดยเฉพาะตัวของซึจิมิ เองที่แข็งแกร่งขึ้น ิัแข็งขึ้นกว่ากาลก่อนจนะุยิงไม่ทะลุแล้ว นั่นอาจเรียกว่าวิวัฒนาการก็เป็ได้ แต่พวกเขากลับไม่มีความทรงจำตอนที่ตาย เหมือนมันหายไปในม่านหมอก เหตุการณ์นี้อาจจะเรียกว่า ดับเบิ้ลอเวค ก็เป็ได้
ซึจิมิ ยังคงใช้เวลาชีวิตไปวันๆ ราวกับหายใจรดฟ้า พวกเพื่อนๆ ต่างกลัวเขาจะรู้ข่าว จึงพากันปกปิด ไม่ให้เขารู้ และทุกคืนที่มาเยือน พวกชาวบ้านก็จะพากันไปหลบตามวัดวาอารามและสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จนกลายเป็สถานที่แออัด ผู้คนพากันเหยียบกันตาย สร้างความโกรธแค้นในตัวซึจิมิ มากขึ้น
ทุกคนในพื้นที่ถูกสั่งให้ทำตัวปกติ และทำงานต่อไป เพื่อเป็เพื่อนเล่นให้กับ ซึจิมิ จนกว่าทางการจะรู้วิธีกำจัดเขาได้ และนี่คือหนึ่งในเหตุการณ์ของประวัติศาสตร์หน้าสำคัญของโลก
ทางการยังเคยไปคุยกับ พ่อแม่ และน้องๆของซึจิมิ แต่ในเช้าวันรุ่งขึ้นพวกเขาก็กลับลืมมันไป ราวกับเป็คำสาป
ซึจิมิ ยังคงใช้ชีวิตปกติ ดื่มน้ำชายี่ห้อเดิมๆ กินข้าวแบบเดิมๆ ซึ่งทางการได้จ่ายเงินให้ กับครอบครัวซึจิมิเดือนๆ หนึ่ง มากกว่า 3ล้านบาท จนเป็ที่กริ่งเกรงกันว่า เงินงบประมาณจะไม่พอกับค่าใช้จ่ายนี้
ทุกๆวันทางการก็ต้องไปพูดเื่เดิมๆ กับ พ่อแม่ของ ซึจิมิ และให้เงินสนับสนุน พวกเขาเพื่อใช้ดูแลซึจิมิ
ในที่สุดพวกกองทัพมาร 1แสนตน ก็กำจัดบริเวณที่อาละวาด พวกมันจะอาละวาดอยู่ แต่ในประเทศของซึจิมิเท่านั้น ต่อมาก็เหลืออยู่เพียง อาละวาดในละแวกบ้านของ ซึจิมิ ซึ่งเป็ที่น่าประหลาดใจของทุกผู้คน
ทุกอย่างดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อน แต่ทางการยังคงไม่ปล่อยครอบครัวของซึจิมิไป พวกเขายังคงหาวิธีฆ่า ซึจิมิ อยู่ทุกวี่วัน จนกระทั่งคิดวิธีใหม่ๆขึ้นมาได้
ไม่ว่าจะเป็การยิงปืนM-16 AK-49 สังหารซึจิมิ ฉีดยาให้ตาย ปาะเิใส่ ยิงบาซูก้า ใช้มีดปาดคอ เอาไปถ่วงน้ำ แต่ซึจิมิ ก็ยังไม่ตาย ไม่สิ ต้องเรียกว่าตายไปหลายรอบแล้วต่างหาก แต่ทุกเช้าเขาก็จะฟื้นขึ้นมาในห้องแห่งกาลเวลาของเขา และไม่มีความทรงจำตอนตาย ทั้งยังมีร่างกายที่แข็งแรงขึ้นอย่างมาก จนเขากลายสภาพไปไม่ต่างจาก อสูรเกราะเพชร ที่ทนทานต่อการโจมตี
นักวิทยาศาสตร์ พยายามหาวิธีฆ่าเขา โดยได้นำ อ้ลคาเมส หรือ ยีนต์ ตั้งต้นชีวิตของเขามาจากการเก็บตัวอย่างทุกครั้งที่ฆ่าเขา และมีเหล่าสาวๆ ไม่ว่าจะเป็ดาราดัง นักร้อง นางงาม นางแบบ นักกีฬาทีมชาติ นักการเมือง และตระกูล ใหญ่ๆ ขอทดลอง ฉีดอ้ลคาเมสของซึจิมิ เพื่อมีลูกกับเขา เพื่อใช้หาทางกำจัดเขา
เวลาดำเนินไปนานแสนนาน ในห้องแห่งกาลเวลาที่เป็ห้องนอนของซึจิมินี้ ทำให้เขาไม่แก่ลงเลยสักนิด เมื่ออยู่ในห้องนี้เขาจะไม่แก่ไม่ตาย แต่พระเ้ายังคงเล่นตลกกับเขา
เหล่าลูกหลานของ ซึจิมิ ต่างก็มีพลังเวทย์ อันน่าหวาดกลัว ในที่สุด นักวิทยาศาสตร์ก็ได้คิดปืนใหญ่ แฟนติน่อน ที่รวบรวมพลังเวทย์ ของลูกหลานซึจิมิทุกคน เพื่อยิงไปทำลายห้องแห่งกาลเวลาของ ซึจิมิ ไปพร้อมกับตัวของซึจิมิ
3
2
1
0
ยิงได้…
ผู้บัญชาการสั่ง แล้วปืนใหญ่ แฟนติน่อน ก็ยิงไปทำลาย บ้านของซึจิมิ รวมถึงห้องแห่งกาลเวลาของซึจิมิ ด้วย
ร่างกายของซึจิมิ กำลังจะแหลกสลาย แต่ก่อนหน้านั้น ก็ได้มีแสงหนึ่งเรืองรองอยู่รอบๆตัวของซึจิมิ ซึจิมิ รีบแหวกว่ายไปในแสงนั้น และทะลุผ่านเข้าไปในอดีตกาล ที่เป็อีกโลกหนึ่ง อาจเรียกว่า คนละมิติก็เป็ได้
ตึง!!!
"เมื่อท่านผ่านเข้าไปในแสงนี้แล้ว พลังกองทัพมาร 1แสนตน จะหายไป ท่าน้าจะผ่านไปหรือไม่" มีเสียงผู้หญิงใสๆ อายุประมาณ 20 ปี พูดออกมาจาก ลำโพงที่ลอยอยู่ตัวเล็กๆ
" ไป " ซึจิมิ พูดด้วยเสียงอันแ่เบา แม้เขายังสับสนอยู่กับ เหตุการณ์อยู่บ้างก็ตาม
วิ้ว วิ้ว วิ้ว …
หลังสิ้นเสียง แสงนั้นก็พุ่งไปด้วยความเร็วสูง
เฮือก!!! แล้ว ซึจิมิ ก็ตื่นขึ้นมาในร่างชายหนุ่มคนหนึ่ง ในโรงพยาบาล เขามีสายน้ำเกลือ วางระโยงระยางเต็มตัวไปหมด
" ที่นี่มันที่ไหนกัน " ซึจิมิ คิด เขามองไปยังป้ายชื่อที่ติดอยู่ที่ตัวของชายหนุ่มคนนี้ คนที่เขามาสวมร่าง มันเขียนว่า ซาโต้ ซึจิมิ เขาเข้ามาในอีกมิติหนึ่งแล้วแน่ๆ อย่างแน่นอน
ไม่นานก็มีสาวน้อยคนหนึ่งมาเยี่ยมเขา เธอมีชื่อว่า ซาโต้ มิซาเอะ เท่าที่เขามองจากป้ายชื่อ ดูเหมือนคนบนโลกนี้จะมีป้ายชื่อกันหมดทุกคน
" พี่ชาย รีบๆ หายนะคะ จะได้กลับบ้านกัน พ่อกับแม่รออยู่นะคะ" มิซาเอะ กล่าว แล้ววางตระกร้าผลไม้ ไว้ข้างเตียงคนไข้ของเขา ดูๆแล้วเป็พวกแอปเปิ้ลที่กินยาก ช่างน่าสงสารสาวน้อยเหลือเกินที่ไม่รู้ว่าอาหารประเภทนี้คนไข้กินไม่ได้
" ขอบใจมากนะ มิซาเอะ น้องรัก " ซึจิมิ พูดขอบคุณทั้งๆที่เขาแทบจะไม่รู้จัก ผู้หญิงคนนี้เลย
" ไม่เป็ไรค่ะพี่ " มิซาเอะกล่าว และกล่าวสืบต่อ หลังจากจัดดอกไม้ที่หัวเตียงคนไข้
" หมอบอกว่าพี่จะมีอาการหลงๆลืมๆ เื่ราวในอดีตไปบ้าง เนื่องจาก อุบัติเหตุรถยนต์ แต่ว่าไม่เป็ไร อาการนี้จะคงอยู่ไม่นาน " มิซาเอะ ก้มลงมา จูจุ๊บผมของซึจิมิ ซึ่งเป็พี่ชายของเธอที่แก้มอย่างแ่เบา
................................ สองคนนี้มีความสัมพันธ์กันยังไงน่ะ นอกจากเป็พี่น้องกัน...................... ซึจิมิคิด
" นี่มิซาเอะ ลองเล่าเื่ก่อนหน้าให้พี่ฟังหน่อยได้ไหม พี่จำไม่ค่อยได้ "
" ได้ค่ะ พี่ ดูเหมือนว่าพี่จะจำมันไม่ได้"
เื่ของเื่ก็คือ มิซาเอะ เป็ลูกติด ของแม่เลี้ยง ที่มาแต่งงานกับพ่อของ ซึจิมิ แม้ว่าพวกเขาจะเป็พี่น้องกัน ตามกฏหมายกำหนดก็ตาม แต่ พวกเขาทั้งสองคนรักกัน ฉันท์ชู้สาว
" เอ๊ะ หูยาว เธอเป็เอลฟ์ เหรอเนี่ย " ซึจิมิมองไปสังเกตเธอดีๆ พบว่า เธอมีใบหูที่แหลมเรียวยาว น้องสาวของผม หรือคือ ซาโต้ มิซาเอะ เป็เอลฟ์สาว สุดสวย ผมสีเงินเป็ประกาย
" ใช่ค่ะ หนูเป็เอลฟ์ ทำไมเหรอค่ะพี่ "
" ไม่มีอะไร มิซาเอะ ขอโทษที ที่พี่ลืมไปว่าเธอเป็เอลฟ์ เหมือนแม่ "
แล้วพวกเราสองคนก็หยอกล้อ กัน แบบพี่น้อง ซึ่ง ซึจิมิ ก็แถไปเรื่อย แบบไม่ให้เรือจมน้ำ
และกำหนดการที่ซึจิมิจะออกจากโรงพยาบาล ก็คือ วันมะรืนหน้าที่จะถึงนี้ ซึ่งมิซาเอะ ก็เฝ้าคอยให้ถึงวันนั้น
************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป