First Love รักของสองเรา

"แล้วเจอกันเดี๋ยวคุยกันในกรุปนะ" แครอท

"โอเคพวกแกกลับดีๆ นะ" ฉันยืนส่งเพื่อนๆ กลับบ้านสรุปวันนี้เธอคือคนที่คุยน้อยที่สุดเพราะเพื่อนของเธอตื่นเต้นกับแฟนเก่าเพื่อนมากกว่าเธอที่

เพิ่งกลับมาจากเมืองนอก เราก็กลับได้แล้วมั้ง ฉันหันไปต้องมองพี่ฟ้าสักพักก่อนเขาจะหันมามองฉันด้วยความสงสัย

"พี่ฟ้าไม่กลับหรือคะเดี๋ยวอิงรอส่ง" ที่เธอยืนไม่ขยับเพราะคนข้างๆ ยังไม่ยอมกลับสักทีเธอจะได้ส่งๆ ทีเดียว

"พี่ก็ต้องกลับพร้อมอิง" ฟ้ายิ้มให้กับอิง เธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ได้อยากให้ไปส่งหรืออาจจะลืมว่าตัวเองไม่ได้เอารถมา

"ไม่เป็๲ไรเลยค่ะ เดี๋ยวอิงให้คนที่บ้านมารับพี่ฟ้ากลับเลยก็ได้นะคะ" จริงๆ แล้วตัวเธอไม่อยากรบกวนเขาไปมากกว่านี้ไหนจะพามานี่เลี้ยงขนมเลี้ยง

ข้าวทุกอย่างมันมากจนต้องรู้สึกเกรงใจขึ้นมา

"ไม่ต้องเสียเวลาหรอกอิงมากับพี่ก็กลับพร้อมพี่ๆ ไปส่งหน้าบ้านอย่างไงพี่ก็ต้องผ่านบ้านอิงอยู่แล้ว"

"แต่บ้านพี่ไม่ใช่ทางผ่านของอิงนะคะ" ใช่บ้านเขาไม่ใช่ทางผ่านของบ้านฉันมันคนละทางกันเธอจำได้

"จำได้ด้วยหรอค่ะ" ฟ้าหันมามองหญิงสาวข้างๆ เธอดีใจนะที่อีกฝ่ายยังจำได้เกี่ยวกับตัวเธอ

"กะ..ก็พอจำได้ค่ะ" เธอรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้เพื่อไม่ให้พูดอะไรไปมากกว่านี้.

"พี่กลับคอนโดน่ะกลับพร้อมพี่ดีกว่า" ฟ้าเอามือของตัวเองไปกับมือของอิงและจูงมือกันเดินตรงไปที่รถ คนที่โดนจูงก็ยังตั้งสติไม่ได้ตนถึงรถ

"เป็๞อะไรหรือเปล่าทำไมทำหน้าแปลกๆ" เขาแซวคนนั่งอยู่เบาะข้างๆ ที่ตอนนี้เหมือน๭ิญญา๟ออกจากร่างไปแล้ว

"ไม่ได้เป็๞อะไรคะ" เธอเอามือปัดไปมาเล็กน้อยผ่านมาหลายปีก็ยังลืมไม่ได้มาเจอแบบนี้อีก แล้วมันจะไปลืมได้ไงกัน

        และบรรยากาศก็เงียบไปหลังจากนั้นพี่ฟ้าไม่พูดอะไรส่วนฉันก็ไม่ได้พูดอะไรดีแล้วล่ะฉันจะได้รู้สึกไม่อึดอัดนั่งเฉยๆ แบบนี้อ่ะดีแล้วฉันมองไปรอบๆ ถนนอะไรๆ ก็ดูเปลี่ยนไปหมดไม่ค่อยเหมือนเดิมเส้นทางก็ไม่ค่อยคุ้นเท่าไรถนนกว้างกว่าเดิม รถก็เยอะกว่าเดิมอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปหมดก็เห็นคงจะมีแต่ความรู้สึกฉันนี่แหละที่ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนอะไรก็ไปพัฒนาไปแต่หัวใจที่มีต่อเขาก็ยังคงมันอาจจะเปลี่ยนไปไหนได้ คิดเองก็เศร้าเอง ฮือ ฉันเหมือนคนบ้าเลยอ่ะ

"วันนี้รถอาจจะติดหน่อยนะ" เหมือนฟ้ามองคนข้างๆ มาสักพักเหมือนกำลังคิดอะไรแล้วตีกับความรู้สึกของตัวเองหรืออาจจะเกร็งที่เขามาส่ง

"อ่อ ไม่เป็๞ไรค่ะเมืองไทยรถเยอะติดเ๹ื่๪๫ปกติค่ะ" อิงยิ้มให้คนข้างๆ เล็กน้อยก่อนที่จะหันหน้าออกไปทางหน้าต่างเหมือนเดิม

"อิงไม่เคยคิดอยากอยู่เมืองไทยตลอดไปหรอ" เธอที่นั่งชมวิวตามถนนเพราะอาการเกร็งก็ค่อยๆ หันหน้าไปหาคนข้างๆ จริงๆ แล้วคำถามนี้มัน.....

"จริงๆ อิงก็มีความคิดค่ะแต่ว่าในหลายๆ อย่างมันบอกว่าอิงอยู่นู่นดีแล้วค่ะ" ใช่อะไรหลายๆ อย่างมันบอกว่าเธออยู่ที่นู่นดีแล้วทั้งเ๹ื่๪๫งานและเ๹ื่๪๫

ของหัวใจ ใช่ฉันยังรักเขารักมากรักเหมือนเดิมแต่เราเลิกกันแล้วนะเลิกมานานแล้วฉันไม่สามารถมาบอกว่าฉันรักเขาได้ หรือสึกอย่างไงกับเขาเพราะเขาเองมีคนของเขาอยู่แล้วฉันไม่สามารถเอาความรู้สึกดีๆ ของตัวเองไปทำร้ายใครได้

"แต่พี่อยากให้อิงอยู่ที่นี้นะ" เหมือนฟ้าเอื้อมมือไปจับมือของอิงทำให้คนที่นั่งข้างๆ สะดุ้งเพราะความ๻๠ใ๽ที่เธอไปจับมือโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะดึงมือกลับมา

"พี่ขอโทษนะที่ทำให้๻๠ใ๽"

"ไม่เป็๲ไรค่ะ" ถึงเธอจะ๻๠ใ๽แต่ก็ยอมรับว่าแอบดีใจที่เขามาโดนตัวเธอ แต่เหมือนอีกฝ่ายก็จะรับรู้ว่าเธอ๻๠ใ๽เลยรีบดึงมือออกทันทีเพราะอาจจะกลัวเธอรู้สึกไม่ดี

"แต่ที่พี่พูดพี่อยากให้อิงอยู่จริงๆ นะคะ" หลายปีแล้วที่เขาไม่ได้เห็นหน้าของเธออยู่ใกล้ๆ เห็นการเคลื่อนไหว ความสดใสร่าเริง ไม่ว่าจะมีใครผ่านเข้ามาในชีวิตก็ไม่ได้ทำให้เขาสามารถลืมเธอได้เลยถึงแม้ตัวเธอจะเละเทะขนาดไหนเพื่อให้ลืมเธอเขาก็ทำไม่ได้ ในวันนั้นเขาอยากจะรั้งเธอเอาไว้แต่ก็ทำไม่ได้เธอไม่สามารถทำลายความฝันของคนที่เธอรักได้ เขาเคยสัญญากับตัวเองว่าเขาได้เจอเธออีกเขาจะรักษาเธอไว้และไม่ปล่อยเธอไปไหนอีก

"555อิงก็ยังอยู่นี่ค่ะยังไม่ได้กลับอีกอย่างยังไม่มีกำหนดกลับสักหน่อย" หัวใจมันเต้นแรงมากๆ เขาจะได้ยินเสียงหัวใจเราไหมนะ จะต้องทำหน้าไงดีตื่นเต้น มือเย็นไปหมดแล้ว

         ความเงียบหลับมาอีกครั้งฉันไม่รู้เลยว่าที่ฉันพูดอาจจะไปขัดใจอะไรเขาหรือเปล่าหรือว่าเขาเข้าใจที่ฉันพูดเป็๲แบบอื่น เลยทำให้เงียบหายไปแบบนี้ฉันหันไปมองเขาเล็กน้อยที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ก็รู้สึกว่าตัวเองมองนานไปเลยรีบหันหน้ากลับมา พี่ฟ้ายังสวยเหมือนเดิมเลยแถมตัวสูงแบบหุ่นนางแบบเลยฉันเป็๲ผู้หญิงที่ตัวเตี้ยแค่165อยากจะมีส่วนสูง170ขึ้นกับเขาบ้างเวลามองแล้วรู้สึกว่าหุ่นสวยหุ่นดี