ถ้าไม่รักก็หย่ากันไป

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 1 บท เวลา 20:00 น. [ ส่วน E-BOOK มาวันที่ 26/03/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

07:00 น.

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่าน รินลดาลืมตาขึ้นช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่เธอ๱ั๣๵ั๱คือ ‘ความว่างเปล่า’

เตียงกว้างข้าง ๆ ว่างเปล่าเช่นเดิม พชรไม่ได้นอนอยู่ตรงนี้มาหลายคืนแล้ว และเธอก็ไม่ได้ถาม

รินลดาถอนหายใจ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกจากเตียง เธอพยายามทำให้ตัวเองยุ่งเข้าไว้ ไม่ว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫งาน หรือเ๹ื่๪๫อะไรก็ตามที่ทำให้เธอไม่มีเวลาคิดถึงเขา

เธอไม่๻้๵๹๠า๱คำตอบจากพชรอีกแล้ว เพราะเมื่อคืน...ทุกอย่างชัดเจน

เธอจะไม่พยายามอีกต่อไป

ห้องอาหาร

เสียงถ้วยกาแฟกระทบจานรองเบา ๆ พชรนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับเล็กน้อย มือข้างหนึ่งถือหนังสือพิมพ์

เขาเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของรินลดา

เธอเดินเข้ามาในห้องอาหารโดยไม่ได้มองเขาเลย ก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอะไรบางอย่าง

ไม่มีคำทักทาย ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มที่เธอเคยส่งให้ทุกเช้า

พชรรู้สึกเหมือนบางอย่าง ‘ขาดหายไป’

เมื่อก่อนเธอจะเป็๞คนรินกาแฟให้เขาเสมอ แต่เช้านี้เธอแค่รินให้ตัวเอง แล้วก้มหน้าก้มตาดื่มโดยไม่พูดอะไร

“คุณจะออกไปทำงานเลยหรือเปล่า?” พชรถามขึ้นเสียงเรียบ

รินลดายังคงจ้องหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

“ค่ะ มีประชุมตอนสาย”

เธอยังพูดกับเขาแบบปกติ แต่ไม่มีความอ่อนโยนแบบเดิม ไม่มีความพยายามจะชวนเขาคุยเหมือนที่เคยเป็๞

พชรจ้องมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับไปที่หนังสือพิมพ์ เขาควรจะพอใจที่เธอเลิกเรียกร้องแล้ว แต่แปลก...ทำไมมันถึงรู้สึกหงุดหงิด

เขาไม่ควรสนใจว่าเธอจะเปลี่ยนไปหรือไม่ แต่เขากลับรู้สึกไม่พอใจที่เธอ ‘ตัดเขาออกจากชีวิตเธอ’ โดยง่าย

บริษัทวงศ์วรภัทร

เสียงแป้นพิมพ์ดังขึ้นในห้องทำงานของรินลดา เธอนั่งโฟกัสกับงานตรงหน้า พยายามไม่ปล่อยให้ความคิดของเธอล่องลอยไปถึงเ๱ื่๵๹ที่บ้าน

“นั่งขมวดคิ้วแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็๞รอยหรอก”

เสียงของจูนดังขึ้นจากประตู รินลดาเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้มให้เพื่อนสนิท

“มาได้ไง?”

“ฉันก็นัดไว้แล้วไง ลืมหรือเปล่า?”

รินลดานึกขึ้นได้ว่าพวกเธอมีนัดทานข้าวกันวันนี้ เธอพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะ

เธอไม่อยากปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดที่ไร้ประโยชน์อีกต่อไป วันนี้เธอจะออกไปทำอะไรที่ ‘เป็๲ของตัวเอง’

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

19:00 น.

พชรกลับมาถึงบ้าน เขาถอดสูทวางบนโซฟา ก่อนจะกวาดตามองไปรอบ ๆ

เงียบ...

เธอยังไม่กลับบ้าน

เขาไม่ได้ตั้งใจจะรอเธอ แต่เมื่อเธอไม่อยู่ ความเงียบในบ้านทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ

พชรเดินไปที่ห้องอาหาร โต๊ะอาหารยังคงว่างเปล่า ไม่มีใครเตรียมอาหารค่ำ ไม่มีเสียงพูดคุย หรือเสียงฝีเท้าของรินลดาที่เดินไปมาเหมือนทุกวัน

เขากดโทรศัพท์ แล้วกดโทรหารินลดาโดยไม่รู้ตัว

เสียงสัญญาณดังขึ้น...แต่ไม่มีคนรับ

พชรขมวดคิ้ว เขาไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย มันเป็๞ความรู้สึก ‘ขาดหาย’ บางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ

ร้านอาหารกลางเมือง

รินลดานั่งอยู่ตรงข้ามกับจูน ร้านอาหารแห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของผู้คน เธอไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้มานานแล้ว

“แกทำถูกแล้วนะริน” จูนพูดขึ้นขณะตักอาหารใส่จานตัวเอง

รินลดาหัวเราะเบาๆ “ทำถูกอะไร?”

“ที่เลือกกลับมาเป็๞ตัวเอง ไม่ต้องวิ่งตามเขาแล้ว”

รินลดายิ้มอ่อน แม้หัวใจของเธอจะยังเจ็บ แต่เธอก็รู้ว่าเธอเลือกถูกแล้ว

ขณะที่พวกเธอกำลังคุยกัน เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

[พชร Calling...]

รินลดามองหน้าจอที่สว่างขึ้น ก่อนจะกดปิดเสียงแล้ววางโทรศัพท์ลงข้างๆ

เธอจะไม่ใช่คนที่รอคำตอบจากเขาอีกต่อไป

21:00 น.

พชรยืนอยู่ที่ระเบียงห้องนอน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ถนนหน้าบ้าน

เธอยังไม่กลับ

เขาพยายามบอกตัวเองว่าเธอจะไปไหนก็ได้ เพราะมันไม่ใช่เ๹ื่๪๫ของเขา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยคำถาม

เธอไปกับใคร?

เธอคุยอะไรกับใครอยู่ตอนนี้?

เขาส่ายหัวแรง ๆ พยายามสลัดความคิดที่ไม่มีเหตุผลออกไป แต่กลับทำไม่ได้

พชรเดินกลับเข้าไปในห้อง เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา และพิมพ์ข้อความ

[พชร Send...]

✉ : คุณอยู่ไหน?

ไม่มีการตอบกลับ

เขากำโทรศัพท์แน่นกว่าเดิม ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเตียง

ทำไมเขาถึงต้องสนใจว่าเธออยู่ไหนด้วย?

21:30 น.

รินลดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ข้อความที่ขึ้นบนหน้าจอ

[พชร Send...]

✉ : คุณอยู่ไหน?

เธอมองมันอยู่อย่างนั้น แต่ไม่ได้ตอบกลับ

จูนมองเพื่อนสนิทก่อนจะยิ้มมุมปาก “ใครส่งมา?”

รินลดาส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะกดปิดหน้าจอ “ไม่มีอะไรหรอก”

เธอเลือกที่จะไม่ตอบ เพราะเธอรู้ว่าเขาแค่ ‘ถาม’ แต่ไม่ได้ ‘สนใจจริงๆ’

คฤหาสน์วงศ์วรภัทร

22:30 น.

เสียงประตูปิดลงเบา ๆ รินลดาก้าวเข้ามาในบ้าน เธอถอดรองเท้าออกอย่างเงียบเชียบ พยายามเดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนโดยไม่ให้เป็๞จุดสนใจ

แต่เธอคิดผิด

“คุณไปไหนมา?”

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากห้องนั่งเล่น ทำให้รินลดาชะงัก เธอหันไปมองและพบว่าพชรกำลังนั่งอยู่ที่โซฟา ขาของเขาไขว่ห้าง สองมือกอดอก ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่เธอ

รินลดานิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ฉันออกไปกินข้าวกับเพื่อน”

พชรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เพื่อน? เพื่อนผู้ชาย?”

น้ำเสียงของเขามีบางอย่างที่ไม่ปกติ มันฟังดู...ไม่พอใจ

รินลดาไม่ได้ตอบในทันที เธอมองเขากลับไปตรง ๆ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณ?”

พชรขบกรามแน่น ท่าทีไม่พอใจของเขาเริ่มชัดเจนขึ้น “คุณเป็๞ภรรยาของผม”

“แค่ตามกฎหมาย” รินลดายิ้มอ่อน ก่อนจะพูดต่อ “คุณเองก็ใช้ชีวิตของตัวเอง ฉันก็แค่ทำแบบเดียวกัน”

พชรนิ่งไป ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย

“ผมไม่ได้บอกว่าคุณไปไหนไม่ได้” เขาพูดเสียงต่ำ “แต่คุณควรบอกผม”

รินลดาหัวเราะเบา ๆ “ทำไมคะ? คุณอยากรู้ว่าฉันไปกับใคร? หรือแค่รู้สึกหงุดหงิดเพราะฉันไม่สนใจคุณอีกแล้ว?”

คำพูดของเธอเหมือนตอกกลับเข้าไปในจุดที่พชรเองก็ไม่อยากยอมรับ

ใช่...เขารู้สึกหงุดหงิด และเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไม

พชรลุกขึ้นจากโซฟา ก้าวเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ รินลดายืนนิ่ง มองเขาด้วยสายตานิ่งสนิท

“คุณเปลี่ยนไป” พชรพูดขึ้น

“ฉันไม่ได้เปลี่ยน” รินลดาสบตาเขา ดวงตาของเธอฉายแววมั่นคง “แค่เลิกพยายามแล้วเท่านั้น”

พชรจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นคว้าแขนเธอไว้ “ผมไม่ได้บอกว่าคุณต้องเลิกพยายาม”

รินลดาหัวเราะในลำคอ สะบัดมือออกจากการจับกุมของเขา “แต่มันไม่มีประโยชน์”

พชรเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย

“คุณกำลังทดสอบผมหรือไง?”

รินลดาส่ายหน้า “ฉันแค่ทำในสิ่งที่คุณทำมาตลอด”

เธอหมุนตัวเตรียมจะเดินขึ้นบันได แต่พชรกลับคว้าแขนเธอไว้อีกครั้ง คราวนี้แรงกว่าครั้งก่อน

รินลดาหันกลับมามองเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว “ปล่อยค่ะ”

“ไม่” พชรตอบกลับทันที

รินลดากำมือแน่น “คุณไม่มีสิทธิ์”

“ผมมี” พชรโน้มใบหน้าเข้าใกล้ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย “เพราะคุณยังเป็๲ของผม”

รินลดาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ “ของคุณ?”

เธอสบตาเขาตรง ๆ น้ำเสียงของเธอไม่แสดงความหวั่นไหวอีกต่อไป

“ถ้าฉันเป็๞ของคุณจริง ๆ คุณก็คงไม่ปล่อยให้เมวิกามีที่ว่างในชีวิตของคุณ”

พชรนิ่งไปทันที

เธอกระตุกแขนออกจากการจับกุมของเขา แล้วก้าวขึ้นบันไดไปโดยไม่หันกลับมา

พชรยืนอยู่ที่เดิม มือของเขากำแน่นจนเห็นเส้นเ๣ื๵๪

บริษัทวงศ์วรภัทร

10:00 น.

พชรนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน ดวงตาของเขาจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่สมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่กับงานตรงหน้าเลย

๻ั้๫แ๻่เมื่อคืน...คำพูดของรินลดายังคงวนเวียนอยู่ในหัวเขา

‘ถ้าฉันเป็๲ของคุณจริง ๆ คุณก็คงไม่ปล่อยให้เมวิกามีที่ว่างในชีวิตของคุณ’

พชรพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ พลางเอนตัวพิงเก้าอี้

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่เลขานุการของเขาจะเดินเข้ามา

“คุณพชรคะ มีเอกสารด่วนที่ต้องเซ็นค่ะ”

พชรพยักหน้า รับเอกสารมาเซ็นโดยไม่พูดอะไร แต่ก่อนที่เลขานุการจะออกไป เขาก็เอ่ยถามขึ้น

“คุณรินลดาเธอเข้าบริษัทหรือยัง?”

เลขานุการชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ

“คุณรินลดาลางานครึ่งวันค่ะ”

พชรขมวดคิ้ว “ไปไหน?”

เลขานุการส่ายหน้า “ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ แต่เห็นว่าเธอนัดพบลูกค้าที่ร้านกาแฟ”

พชรพยักหน้าเงียบ ๆ แต่ในใจกลับไม่สงบเลย

เขาไม่รู้ว่าเธอไปพบลูกค้าหรือใคร แต่แค่คิดว่าเธอใช้เวลาร่วมกับผู้ชายคนอื่น...มันก็ทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

ร้านกาแฟหรูใจกลางเมือง

รินลดานั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่เอกสารตรงหน้า ขณะที่คู่สนทนาของเธอพูดคุยเกี่ยวกับโครงการใหม่

เขาคือ นที ผู้บริหารหนุ่มไฟแรงที่เธอมีโอกาสได้ร่วมงานด้วยหลายครั้ง

“ริน คุณดูไม่ค่อยมีสมาธิเลยนะ” นทีเอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

รินลดาสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบส่ายหน้า “ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันกำลังคิดอะไรบางอย่าง”

นทีหัวเราะ “มีเ๹ื่๪๫ให้คิด หรือว่ากำลังมีปัญหาเ๹ื่๪๫หัวใจ?”

รินลดาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “ฉันไม่คิดว่าตัวเองมีปัญหาเ๱ื่๵๹นั้น”

“แน่ใจเหรอ?” นทีเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะพูดต่อ “ผมได้ยินข่าวมาว่าสามีของคุณค่อนข้าง...เอาแต่ใจ”

รินลดายิ้มอ่อน “เขามีสิทธิ์เอาแต่ใจค่ะ แต่ไม่ใช่กับฉัน”

เธอพูดจบ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ

แต่เธอไม่รู้เลยว่า...ขณะที่เธอกำลังพูดอยู่นั้น

มีสายตาของใครบางคนจับจ้องมาที่เธออยู่จากอีกมุมหนึ่งของร้าน

พชรนั่งอยู่ที่โต๊ะไม่ไกลนัก ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นรินลดายิ้มให้กับผู้ชายอีกคน

เขากำมือแน่น

และในตอนนั้นเอง...เขาก็ตระหนักได้ว่า

เขาไม่๻้๪๫๷า๹ให้เธอยิ้มให้ใคร นอกจากเขา

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็๞กำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————