บทที่ 8 ของขวัญขอบคุณ
เื่แยกครอบครัวไปถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้แม่เฒ่าลู่ไม่อยากแบ่งก็ทำอะไรไม่ได้ อีกทั้งขาของลู่จ้านตงก็ยังาเ็ ถ้าไม่ให้เงินก็คงต้องปล่อยให้เขาตาย
"เงินพวกนั้นใช้หมดไปนานแล้ว ตอนนี้ทั้งบ้านไม่มีแม้แต่สามร้อยหยวน ฉันให้ได้มากที่สุดก็แค่หนึ่งร้อยหยวน"
แค่เงินจำนวนนี้เธอก็รู้สึกเสียดายแล้ว หนึ่งร้อยหยวนสามารถซื้อของกินอร่อยๆ ให้ทั้งบ้านได้ตั้งเท่าไหร่?
ซูช่านหัวเราะเยาะ "เงินที่ลู่จ้านตงส่งกลับบ้านมากมาย ใช้หมดแล้วเหรอ? ถ้าอย่างนั้นบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าใช้ไปกับอะไรบ้าง?
ถ้าลู่จ้านตงไม่มีเงินรักษาขา แล้วติดเชื้อตายขึ้นมาฉันจะไปแจ้งความที่สถานีตำรวจ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะกลับไปที่ตัวอำเภอ แล้วมาดูกันว่าใครจะทนได้นานกว่า!"
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่า คนตระกูลลู่ภายนอกดูเหมือนจะโเี้ แต่จริงๆแล้วก็เหมือนเสือกระดาษ
แม่เฒ่าลู่โกรธจนตัวสั่น อยากจะฉีกปากของซูช่านให้ขาด
แต่เธอเป็คนที่มาจากในอำเภอ รู้เื่ต่างๆ มากมาย ถ้าเธอเอาจริงกับตระกูลลู่ ต่อไปครอบครัวของเธอคงไม่มีวันสงบสุขแน่
เมื่อทนเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนรอบข้างไม่ไหว ในที่สุดแม่เฒ่าลู่ก็กัดฟันยอมจ่ายเงินสองร้อยหยวน
สำหรับซูช่านนี่ถือว่าดีมากแล้ว แม้ว่าเงินจำนวนนี้จะเทียบไม่ได้กับเงินที่ลู่จ้านตงส่งกลับมา แต่สองร้อยหยวนก็ช่วยแก้ปัญหาใหญ่ของเธอได้
หลังจากแยกครอบครัวเสร็จ หัวหน้าหมู่บ้านโจวก็ให้ชาวบ้านที่แข็งแรงช่วยลากรถเข็นกลับบ้านให้ซูช่าน
ตอนที่ซูช่านพาเด็กสองคนออกจากบ้านตระกูลลู่ ลู่หงอู่ก็ชี้นิ้วมาที่เธอด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว "นังอ้วน! อย่าให้ถึงทีพวกเราบ้างก็แล้วกัน!"
ซูช่านได้ยินก็หัวเราะ หันไปพูดกับชาวบ้านรอบข้าง "คุณลุงคุณป้า คุณตาคุณยาย ช่วยเป็พยานให้ฉันด้วยนพคพ ถ้าครอบครัวของฉันเกิดเื่อะไรขึ้นมาในหมู่บ้านเถาฮวา คนที่ทำก็คือพี่รองนี่แหละ"
เมื่อพูดจบ ภรรยาของลู่หงอู่ก็รีบดึงเขาเข้าบ้านไป
ระหว่างทางกลับบ้าน ลู่เหวินยวนถือไข่เป็โหล สวมหมวกฟาง ลู่เหวินเฮ่าอุ้มไก่ตัวเมียวิ่งหายไปอย่างรวดเร็ว
ซูช่านรู้ว่าเด็กสองคนนี้กำลังดีใจ
จริงๆ แล้วตอนนี้เธอก็รู้สึกดีใจยิ่งกว่า เด็กๆทั้งสามคนยังไม่เป็อะไร ขาของลู่จ้านตงก็จะหาย เธอเชื่อว่าด้วยความรู้ที่เธอมีจากชาติที่แล้ว เธอจะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างดีในยุคนี้
ไม่ตาย ก็ถือว่าเป็เื่ที่น่ายินดีที่สุดแล้ว
ชาวบ้านหลายคนช่วยลากรถเข็นไปส่งถึงหน้าบ้าน แล้วยังช่วยยกโอ่งเข้าบ้าน และวางหม้อไว้บนเตาอีกด้วย
ซูช่านรีบเข้าบ้านไปหยิบขนมลูกอมกระต่ายขาว ออกมาแจกให้ชาวบ้านคนละสองชิ้น ถึงแม้จะไม่ได้มากมายอะไร แต่ชาวบ้านที่ได้รับขนมก็กลับไปด้วยความยินดี
เพราะขนมแบบนี้ถือว่าเป็ของหายากในชนบท ถ้าเด็กๆ เห็นคงดีใจกันมาก
การเดินทางครั้งนี้ทำให้ซูช่านได้รับอะไรมากมาย อย่างน้อยก็มีของพวกนี้ ทำให้บ้านดูเหมือนบ้านมากขึ้น
หลังจากส่งชาวบ้านกลับไปแล้ว ซูช่านเข้ามาในบ้านก็เห็นลู่เหวินเฮ่ากำลังอุ้มแม่ไก่ทำหน้าทะเล้นอยู่ในบ้าน ทำเอาลู่เสี่ยวเถียนหัวเราะคิกคัก
พอซูช่านเข้ามาในบ้าน ทุกคนก็เงียบลงทันที
ลู่จ้านตงมองเธอด้วยความซาบซึ้ง "ซูช่าน ขอบคุณเธอมากนะ"
เมื่อได้ยินลูกชายเล่าว่าซูช่านไปที่บ้านตระกูลลู่เพื่อแยกครอบครัว และยังได้ของกลับมาเต็มรถเข็น ลู่จ้านตงก็รู้สึกขอบคุณผู้หญิงคนนี้จากใจจริง
ซูช่านมองเขา "ทำไมคุณต้องเกรงใจฉันตลอด พวกเราเป็ครอบครัวเดียวกัน คุณพูดขอบคุณฉันบ่อยๆ แบบนี้ ไม่ได้คิดว่าฉันเป็ภรรยาใช่ไหม?"
ลู่จ้านตงจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง ไม่ได้พูดอะไร
ซูช่านหยิบขนมเปี๊ยะถั่วเขียว กับลูกอมกระต่ายขาว และนมผงมาห่อรวมกัน
มองไปที่ลู่เหวินยวน "นายไปเก็บฟืนแถวนี้กลับมา เดี๋ยวป้าจะทำของ อร่อยๆ ให้กิน"
เด็กชายไม่ค่อยพูด ได้แต่พยักหน้าให้เธอ
ซูช่านหันไปพูดกับลู่จ้านตง "คุณก่อนนะ ฉันจะไปบ้านลุงโจว เดี๋ยวก็กลับมา"
"ได้ ไม่ต้องรีบ"
เขารู้ว่าเธอจะไปขอบคุณหัวหน้าหมู่บ้านโจว
ซูช่านมองไปที่ลู่เหวินเฮ่า "เหวินเฮ่า เดี๋ยวอุ้มแม่ไก่ไปบ้านคุณปู่โจวกับป้านะ"
ลู่เหวินเฮ่าได้ยินก็กอดแม่ไก่แน่นทันที "นี่ของพวกเรา"
เขาคิดว่าแม่ใหม่จะเอาแม่ไก่ไปให้คนอื่น
ซูช่านเห็นท่าทางของเขาก็ยิ้ม "ตอนนี้บ้านเรายังไม่มีเล้าไก่ เราเอาแม่ไก่ไปฝากคุณปู่โจวเลี้ยงไว้ก่อน รอทำเล้าไก่เสร็จแล้วเราค่อยไปรับกลับมา"
ได้ยินซูช่านพูดแบบนี้ ลู่เหวินเฮ่าก็โล่งใจ แต่ก็ยังจ้องมองห่อของเล็กๆในมือของเธอ
"ของในกระป๋องนั้น เรายังมีอีกไหม?"
เขาเห็นนมผงแล้ว เคยเห็นที่บ้านย่า ตอนนั้นเขายังแอบเอานิ้วจิ้มกินด้วย รสชาติหวานอร่อยมาก
ซูช่านยิ้มและพยักหน้า "มีสิ! กระป๋องนี้เราจะเอาไปขอบคุณคุณปู่โจวที่ช่วยเหลือครอบครัวเรา คนเราต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ คนอื่นช่วยเหลือเรา เราต้องขอบคุณเขาอย่างจริงใจ ต่อไปถ้าเราลำบาก คนอื่นถึงจะยื่นมือมาช่วย ใช่ไหม?"
ลู่เหวินเฮ่าพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเธอ
ลู่จ้านตงมองเธอและลูกชายคนรองเดินออกจากบ้านไปด้วยแววตาที่ เขร่งขรึมลง
ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งเจอผู้หญิงคนนี้เป็วันแรก และยังไม่ค่อยรู้จักเธอดีนัก แต่แค่จากคำพูดไม่กี่คำที่เธอพูด ก็รู้สึกได้ว่าเธอเป็ผู้หญิงที่ดี
ตอนนี้เป็เวลาที่ทุกบ้านกำลังกินข้าวกลางวัน บนถนนแทบไม่มีคนเดินผ่านไปมา ลู่เหวินเฮ่ายืดอกเดินอย่างสง่าผ่าเผย ทำให้ซูช่านอดหัวเราะไม่ได้
เด็กคนนี้เป็คนที่มีนิสัยร่าเริงที่สุดในบรรดาพี่น้องทั้งสามคน แน่นอนว่าถ้าไม่สั่งสอนให้ดี คงจะกลายเป็คนเ้าเล่ห์
แต่ตอนนี้เขายังเด็กอยู่
ไม่นานทั้งสองก็มาถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านโจว พอเข้าไปใกล้ๆก็ได้กลิ่นหอมของอาหาร
พอเดินเข้าไปในห้องโถง เห็นโจวฉางถิงกับภรรยากำลังเตรียมกินข้าวกลางวันกับลูกชายและครอบครัว ทุกคนเชิญชวนให้ซูช่านนั่งลงอย่างอบอุ่น
"ลุงโจว วันนี้ต้องขอบคุณลุงที่ช่วยเหลือ พวกเราถึงแยกครอบครัวได้สำเร็จ ของพวกนี้ฉันเอามาจากในเมือง ไม่ได้มีอะไรมากมาย เป็น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากฉันและจ้านตง ลุงรับไว้เถอะค่ะ"
ซูช่านพูดพลางเปิดห่อของเล็กๆที่เธอนำมา
พอเห็นของข้างในหลี่ชูหลาน ภรรยาของโจวฉางถิง รีบพูดว่า "โอ้โห ของพวกนี้แพงมากเลยนะ ลุงเธอแค่ช่วยเล็กๆ น้อยๆ เอง รับไว้ไม่ได้หรอก"
"ใช่ๆ รับไว้ไม่ได้! ภรรยาจ้านตง ลุงก็ไม่ได้ทำอะไรมาก พูดตามตรงลุงรู้สึกละอายใจที่จ้านตงต้องมาเป็แบบนี้ จะรับของของเธอได้ยังไง"
"ใช่แล้ว พี่สะใภ้ นี่เป็สิ่งที่พ่อควรทำของพวกนี้พี่เอากลับไปเถอะครับ" โจวชิงซาน ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านโจว ซูช่านมารู้ทีหลังว่าเขาสนิทกับลู่จ้านตงั้แ่เด็กๆ
ซูช่านมองไปที่หัวหน้าหมู่บ้านโจวแล้วยิ้ม "ลุงคะ ถ้าลุงไม่รับของพวกนี้ ต่อไปฉันก็ไม่กล้าขอให้ลุงช่วยแล้ว"
45
