บทที่ 15 ตระกูลฟางคุกเข่าขอร้อง
ฉู่เจียงชวนรีบนำผ้าขนหนูมาห่มให้ทั้งสองคน "ทำไมถึงตกน้ำได้ล่ะ ?"
น่าน่าน้ำตาคลอด้วยความน้อยใจ "ไม่รู้ว่าใครผลักหนู ทั้งยังบอกอีกด้วยว่า ให้ไปตายซะ..."
สวี่กว่างเฟินกอดน่าน่าไว้แน่น ด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย หายใจไม่ทั่วท้อง
สายตาของฉู่เจียงหรงเปลี่ยนเป็ดุร้าย
แม้เธอจะขี้ขลาด แต่เธอก็หย่าแล้วตอนนี้ลูกคือความหวังเดียวของเธอ ใครก็ตามที่ทำร้ายลูก เธอจะสู้กับคนคนนั้นให้ถึงที่สุด !
ถังซีเหมียนพูดด้วยสีหน้าเ็า "เป็ฟางเจวียน ฉันเห็นเธอวิ่งหนีไป คงเป็เพราะเจียงชวนเคยตบเธอ หากพูดจริง ๆ แล้วก็เป็เพราะ ฉัน !"
เธอจับมือเย็นเฉียบของน่าน่าด้วยความเป็ห่วง
เด็กคนนี้ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็หวัดหรือเปล่า !
"เป็เธอเหรอ ?" สวี่กว่างเฟินเตรียมจะไปเอาเื่คน
"แม่คะ อย่าเพิ่งใจร้อน ถึงแม่ไปตอนนี้เธอก็คงไม่ยอมรับหรอก !"
ถังซีเหมียนดึงแม่สามีไว้ แล้วมองไปที่ฉู่เจียงชวน
"เจียงชวน คุณคิดว่าเื่นี้ควรทำยังไง ?"
"แจ้งความก่อน เรียกเ้าหน้าที่ตำรวจมา !" ฉู่เจียงชวนนึกถึงการแจ้งความเป็อย่างแรก
"ฟางเจวียนคนนี้มีเจตนาฆ่าชัด ๆ "
"ดี" ถังซีเหมียนก็เห็นด้วย
ใครจะรู้ว่าพวกเขายังไม่ทันออกไป ครอบครัวของฟางเจวียนก็มาถึงแล้ว
ฟางเจวียนเข้ามาก็คุกเข่าทันที
"ขอโทษจริง ๆ ครับ ! ลูกของผมไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ทำเื่ผิดพลาด คุณอย่าได้โกรธเธอเลยนะครับ !"
แม้แต่แม่ของฟางเจวียนก็ขอโทษซ้ำ ๆ "เด็กคนนี้แค่คิดผิดไปชั่วครู่จริง ๆ หลังจากกลับบ้านมาเล่าเื่นี้ให้พวกเราฟัง พวกเราใแทบตาย ! เด็กไม่เป็อะไรใช่ไหม ?"
เธอหยิบเงินที่เก็บเงินห้าหยวนมาให้
"พวกเราขอโทษ พวกคุณอย่าแจ้งความเลยนะ ! พวกเราจะให้เงินชดใช้ ! ขอแค่ไม่แจ้งความจะให้พวกเราทำอะไรก็ได้ !"
ทุกคนในบ้านตระกูลฉู่ต่างตกตะลึง
รอยยิ้มของถังซีเหมียนกลับเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง
ฟางเจวียนคุกเข่าลง "พี่หรง ฉันรู้ตัวว่าทำผิด ! ฉันโดนเจียงชวนตบก็เลยโกรธ ตอนนั้นแค่คิดจะขู่น่าน่าแต่ไม่คิดว่าจะลื่นไถลจนห้ามไม่อยู่ ! ตอนนั้น ตอนนั้นฉัน... ขอโทษ ฮือ ๆ ๆ ฉันตั้งใจจะช่วยคนนะ แต่ถังซีเหมียนออกมาพอดี ตอนนั้นฉันใก็เลยวิ่งหนีไปโดยไม่ทันคิด..."
ฉู่เจียงชวนเอียงหัวมองไปที่ฟางเจวียนแล้วหัวเราะเยาะ
"งั้นเหรอ ?"
ฟางเจวียนคลานเข้าไปหาฉู่เจียงหรง แล้วร้องไห้ฟูมฟาย
"ฉันสำนึกผิดแล้ว ! ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว ! ครั้งนี้ฉันใจร้อน พี่อย่าแจ้งความเลยนะ ! ฉัน...ไม่งั้นชีวิตฉันจบเห่แน่ !!"
ฟางเจวียนตอนนี้แม้จะลุกขึ้นยืนแล้ว แต่ยังคงก้มหน้าสำนึกผิด
"ผมขอโทษจริง ๆ ถ้าคุณโกรธก็ตีเด็กคนนี้เถอะ ! พวกเราขอแค่อย่าแจ้งความ ขอแค่ให้โอกาสเธอสักครั้ง !"
น้ำเสียงเย็นเหยียบของถังซีเหมียนดังขึ้น "เธอกำลังจะบอกว่า ฉันที่เป็น้าสะใภ้ขัดขวางเธอไม่ให้ช่วยคนงั้นเหรอ ?"
"ไม่ใช่นะ !" แม่ของฟางเจวียนรีบยิ้มประจบ "เหมียนเหมียน ดูสิ ก่อนหน้านี้พวกคุณก็ทุบตีเธอไปแล้วคราวนี้ก็สั่งสอนเธออีกสักทีเถอะ! พวกเราก็ไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว ขอแค่อย่าแจ้งความก็พอ! ลูกสาวเราไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าคนจริง ๆ พวกคุณให้อภัยเธอสักครั้งเถอะ !"
ฉู่เจียงหรงไม่ได้เกรงใจพวกเขาเลย " 5 หยวนไม่พอ เอามา 10 หยวน! ใครจะรู้ว่า ลูกหลานของเราจะป่วยหรือเปล่า พวกคุณก็รู้ว่าลูกฉันร่างกายไม่แข็งแรง !"
ฟางเจวียนรีบล้วงธนบัตร 5 หยวนอีกใบส่งให้ "นี่เป็เงินก้อนสุดท้ายแล้ว..."
ฉู่เจียงชวนรู้ว่าพี่สาวใจอ่อนแล้วจึงพูดอย่างจนใจ "พี่ครับ..."
ฉู่เจียงหรงมองน้องชายอย่างขอโทษ "ตอนฉันเด็ก ๆ เจอหมูป่าบนูเา คุณตาตระกูลฟางช่วยชีวิตฉันไว้..."
คุณตาตระกูลฟางเสียชีวิตไปสิบกว่าปีแล้ว แต่เธอไม่เคยลืมบุญคุณของเขาเลย
ถังซีเหมียนไม่พูดอะไร น่าน่าเป็ลูกของฉู่เจียงหรง เธอจะเลือกยังไงก็เื่ของเธอ ส่วนตนเองเป็แค่น้าสะใภ้ ไม่ใช่แม่แท้ ๆ
การดูแลเด็กเป็เื่ดี แต่เมื่อเจอเื่ใหญ่ตัวเองก็ไม่ควรก้าวก่ายตัดสินใจแทนแม่เด็กอย่างไม่รอบคอบ เดี๋ยวเธอจะรู้สึกไม่สบายใจ
ฉู่เจียงชวนหันมาจูงมือถังซีเหมียนเดินออกไป
"ฉันไม่เป็ไร" พอกลับถึงห้อง ถังซีเหมียนก็ถูกฉู่เจียงชวนห่อตัวด้วยผ้าห่มแน่น ๆ
ฉู่เจียงชวนไม่ยอมปล่อยเธอ และพูดเบา ๆ "พี่เป็คนรักษาน้ำใจ เื่นี้คงไม่สามารถแจ้งตำรวจได้แล้ว พวกเราคอยดูแลน่าน่ากันเองเถอะ !"
ถังซีเหมียนพยักหน้า "ฉันเข้าใจ และไม่โทษพี่คุณหรอก คุณวางใจได้ค่ะ"
"ผมกลัวคุณจะน้อยใจ" ฉู่เจียงชวนไม่อยากให้เธอเข้าใจผิด จึงไปต้มน้ำขิงใส่น้ำตาลทรายแดงมาให้ จากนั้นป้อนให้เธอทีละช้อน
"มีแค่คุณคนเดียวที่แบกรับครอบครัวนี้ไว้ คุณคงเหนื่อยมากสินะ"
ไม่นานครอบครัวฟางก็จากไป
หลังจากฟางเจวียนทำเื่นี้แล้วก็รู้สึกเสียใจ เธอรู้สึกเสียใจอย่างที่พูดจริง ๆ ตอนนั้นถังซีเหมียนออกมาพอดี เธอยังไม่ทันช่วยคนก็รีบวิ่งหนีออกไปแล้ว
ฟางต้าจวินรู้เื่ก็รีบพาเธอมาขอโทษทันที ความจริงก็เพื่อปกป้องลูกสาว ถ้าถูกจับเข้าคุกจริง ๆ ถึงไม่ถูกปะา แต่ชีวิตของฟางเจวียนก็พังแล้ว !
แต่ไม่รู้ว่าต่อไปฟางเจวียนจะยอมเลิกราไหม
ฉู่เจียงหรงเปิดประตูเข้ามาใบหน้าเต็มไปด้วยความเก้อเขิน และขอโทษ
"เหมียนเหมียน ฉัน...ขอโทษนะรู้ว่าควรแจ้งตำรวจ แต่ว่า..."
"ไม่เป็ไรค่ะ แต่พวกพี่ต้องดูแลน่าน่าให้ดีนะ ต่อไปอย่าให้เธอออกไปไหนคนเดียว เดี๋ยวจะเกิดเื่ !"
ถังซีเหมียนส่ายหน้าแสดงว่าไม่เป็ไร
เธอไม่กลัวฟางเจวียนมาหาเื่หรอกเพราะยังไงส่วนใหญ่อีกฝ่ายก็มาหาเื่ตน ขอแค่ไม่ไปทำร้ายคนอื่น นอกนั้นเธอจัดการได้ไม่มีปัญหา !
"พี่ครับ เหมียนเหมียนเหนื่อยแล้ว พี่ไปดูแลน่าน่าเถอะระวังหลานจะมีไข้ ถ้ามีอะไรผิดปกติพวกเราไปก็โรงพยาบาลก่อน !"
ฉู่เจียงหรงได้แต่พยักหน้า "ได้ !"
น่าน่าไข้ขึ้นหลังจากที่เฝ้าดูอาการมาครึ่งค่อนคืน
เมื่อเห็นใบหน้าของเด็กแดงก่ำด้วยพิษไข้ ถังซีเหมียนจึงเดินไปที่ครัวเพื่อหาเหล้าขาว
"เจียงชวน รินน้ำร้อนหน่อย แม่คะ ไปดูหน่อยว่าบ้านไหนมีรถสามล้อบ้าง เดี๋ยวต้องพาน่าน่าไปโรงพยาบาล !"
"ได้!" สวี่กว่างเฟินไม่กล้าประมาท รีบทำตามคำสั่งของลูกสะใภ้ทันที
ฉู่เจียงหรงอุ้มลูกไว้ใต้ผ้าห่ม ดวงตาแดงก่ำเพราะอดนอน
"น่าน่า..."
"ฮือ !"
น่าน่าร้องไห้โฮแม้จะยังหลับตา
ถังซีเหมียนขมวดคิ้วเมื่อััได้ว่าน่าน่าตัวร้อนจัด เธอลองจับอุณหภูมิน้ำแล้วพูดว่า "พี่คะ ถอดเสื้อผ้าน่าน่าออกหน่อย ฉันจะช่วยเช็ดตัวให้ !"
"จะได้ผลเหรอ ?" ฉู่เจียงหรงถามพลางถอดเสื้อผ้าให้ลูก
"ตอนนี้เราต้องลดไข้ให้เด็กก่อน เื่อื่นค่อยว่ากันทีหลัง!" ถังซีเหมียนรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้พาหลานไปหาหมอั้แ่แรก "พรุ่งนี้ไปกับฉันนะ เข้าอำเภอพาหลานไปหาหมอ !"
ลำคอ รักแร้ ขาหนีบ...
น่าน่าร้องไห้พลางดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาน ถังซีเหมียนปลอบใจซ้ำ ๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
"เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว น่าน่านอนให้เยอะ ๆ นะ..."
ฉู่เจียงชวนก็เข้ามาช่วย ทั้งสามคนช่วยกันเช็ดตัว เปลี่ยนน้ำ เติมเหล้าขาว...
ระหว่างนั้นสวี่กว่างเฟินก็ขี่รถสามล้อกลับมา เป็รถที่ยืมมาจากบ้านชายชราทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน
"เจียงชวน ลูกลุกขึ้นก่อน ให้แม่ทำเอง"
สวี่กว่างเฟินพูดพลางถอนหายใจ "เหมียนเหมียน ถ้าคราวนี้เด็กหายดีแม่จะเชื่อฟังที่เธอพูดทุกอย่าง !"
3K
