รถของพวกเธอขับมาจอดอยู่หน้าร้านอู่ซ่อมรถแห่งหนึ่ง “เป็อะไร ดูทำหน้าเข้าพี่แค่พูดเล่นจะใอะไรขนาดนั้น”
“พูดเล่น？”
“ใช่”
“เล่นแรงไปป่ะพี่”
“สงสัยเราคงไม่ชอบ งั้นขอโทษละกัน อย่าถือสาพี่เลยนะ อีกหน่อยเดี๋ยวเราก็ชิน”
เธอทำหน้าเวอร์ยังจะมีครั้งต่อไปอีกเหรอ “แล้วพี่จอดรถทำไม”
“ถึงอู่ซ่อมรถตั้งนานแล้ว พึ่งรู้ตัวเหรอ”
เธอใรอบสอง พึ่งขับรถออกมาจากปากซอยเมื่อกี้ใกล้แค่นี้ทำไมถึงไม่เดินมาเอง ไอ้เราก็นึกว่าไกลเป็กิโล
“ขอบใจนะที่มาส่ง รีบกลับบ้านเถอะ ขับรถดีๆแหละ เปรี้ยวจี๊ด”
“ค่ะ ” เด็กสาวตอบไปอย่างส่งๆ อุตส่าห์ดีใจว่าในชีวิตนี้จะเจอคนเพี้ยนๆแค่โมเมย์คนเดียว แต่ที่ไหนได้ตอนนี้เพิ่มมาอีกหนึ่ง
……
หลังเลิกเรียนพิเศษของเที่ยงวันอาทิตย์ พวกเธอมีปาร์ตี้เล็กๆจัดกันที่หน้าบ้านโมเมย์ ตรงกลางวงมีเตาหมูกระทะตั้งอยู่แต่นั้นกลับไม่เป็ที่น่าสนใจเท่ากับชายหนุ่มที่นั่งหัวโด่อยู่หน้าเตา
“ใครชวนพี่เขามาย่ะ”
“จริงด้วยเพิ่มตัวกินหมูมาอีกหนึ่งจนได้”
“พวกเธอจะมากระซิบถามฉันทำไมคนที่ควรจะถามคือเ้าของบ้านนู่น มันญาติเขาไม่ใช่ญาติฉันเว้ย”
“อะอายพูดถูก”
สิ้นเสียงสายตาของพวกเขาหันไปจ้องที่โมเมย์แทนทันทีโมเมย์เธอเริ่มรู้สึกกดดันเอาแต่ฉีกยิ้มให้ทุกคน และพูดเสียงหงอยๆ ออกมาว่า “พอดีเมื่อวานตอนเย็นพี่เขามาสอนการบ้านให้ฉันเลยเล่าเื่ปาร์ตี้หมูกระทะของพวกเราให้พี่เขาฟังแล้วมันก็อย่างที่พวกเธอเห็นอยู่ตอนนี้นั่นแหละ”
พวกเธอกัดฟันพูดพร้อมกันอย่างเสียงแข็ง “ยัยโมเมย์” ทำเอาเธอสยิวกิ้วไปทั้งตัว
ปังปังเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเขาเองก็อดขำไม่ได้ที่เห็นญาติผู้น้องโดนเพื่อนด่า เพราะตนเองเป็ต้นเหตุ “น้องๆ ทำไมไม่กินกันละ หมูสุกหมดแล้วหยิกเลยนะไม่ต้องเกรงใจพี่ กินเต็มทีไม่พอในตู้เย็นยังมีอีกเยอะพี่เอามาตุนให้แล้ว ” เขาคีบหมูสามชั้นเกรียมๆ หอมๆยั่วน้ำลายไหลส่งให้พวกเธอที่ละคน คนละชิ้นสองชิ้น
“พี่ชื่อปังปัง เปรี้ยวจี๊ดนะพี่รู้จักแล้วเหลือแค่พวกเราสามคน พี่ยังไม่รู้จักเลย”
ที่แรกบรรยากาศดูเหมือนจะตึงเครียดนึกว่าจะเปิดศึกเพราะแย่งหมูสามชั้นกันซะแล้วแต่ทำไมบรรยากาศถึงเปลี่ยนมาเป็ครึกครึ้นไปชะงั้น กลายเป็สนิทสนมกันง่ายๆเพราะหมูสามชั้นที่เขาส่งให้พวกเธอนะเหรอ เปล่าเลยคงเพราะนิสัยเข้าคนง่ายช่างพูดช่างจาของเขาต่างหาก ทามกลางความเอร็ดอร่อยของหมูกระทะมีเสียงบีบแตรพร้อมกับเสียงะโเรียกดังอยู่บ้านข้างๆ
“ไอ้ปังปัง มึงอยู่บ้านมั้ย กูมาเอาหนังสือ”
“กูอยู่นี้” เขาลุกไปหาเพื่อนที่นั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซค์อยู่หน้าบ้านเขา
“ไหนละหนังสือที่จะคืนกู”
“เอ่อๆ เดี๋ยวค่อยคืนมึงมาจอยหมูกระทะกับกูและน้องๆ ก่อน กินเสร็จแล้ว เดี๋ยวกูขึ้นไปเอาให้”
ปังปังลากแขนเขาลงมาจากรถ แล้วกลับมานั่งในวงหมูกระทะ “มึงนั่งข้างกูนี้โมเมย์ขยับให้เพื่อนพี่หน่อย”
“โมเมย์เข้าไปเอาถ้วยและตะเกียบในบ้านให้นะคะ”
“ฉันไปด้วยสิ”
“ไม่ต้อง เธอนั่งอยู่ตรงนี้แหละ…” โมเมย์ใช้มือกดบ่าเธอเอาไว้ แล้วก้มกระซิบเบาๆอยู่ข้างหู “…เธอไม่ต้องไปไหนนั่งอยู่ข้างๆ พี่หมอนดอยนั่นแหละดีแล้ว” จู่ๆแก้มสองข้างค่อยๆ เริ่มแดงดั่งลูกเชอร์รี่
เด็กหนุ่มแนะนำน้องๆ ในวงหมูกระทะให้เพื่อนตัวเองรู้จักจนกระทั่งถึงเด็กสาวที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ เขา“ส่วนนั้นน้อง…”
“เปรี้ยวจี๊ด ฉันรู้จักแล้วไม่ต้องแนะนำก็ได้”
“รู้จักกันแล้ว？ดีจัง ถ้วยกับตะเกียบมานู่นแล้ว งั้นพวกเรามากินต่อกันเถอะ”
“ยัยโมเมย์จะมานั่งเบียดพวกฉันทำไมที่ของเธออยู่โน้น”
“ตรงนั้นมันมีควันี้เีสระผมขอนั่งกับพวกเธอตรงนี้แทนนะ”
พวกเขาเริ่มกินหมูกระทะต่อ และคุยกันอย่างสนุกสนานแต่จะมีอยู่คนหนึ่งที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่กินไม่คุยกับใคร
“ฉันขอตัวกลับบ้านก่อน ต้องไปรอรับพี่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านนะ”
“อ้าวไม่กินหมูกระทะแล้วเหรอเปรี้ยวจี๊ด”
“ไม่ละ พวกเธอกินกันเลย”
“ตามใจ ขับรถกลับบ้านดีๆ แหละ”
“อืม”
“ที่จริงพี่เองก็ต้องรีบกลับบ้านเหมือนกันอยู่นานๆ ไม่ได้ ไอ้ปังปังมึงรีบไปเอาหนังสือมาคืนให้กูได้แล้ว”
“ว้าหมดสนุกเลย พากันกลับหมดซะละ เอ่อๆ มึงตามกูมา”
เมื่อคนทั้งสองขับรถออกไปแล้ว คนที่เหลือก็นั่งกินหมูกระทะต่อเปรี้ยวจี๊ดขับรถออกไปได้ไม่นาน จู่ๆ รถก็ดับลงเฉย
“เซี่ยตอนเช้าลืมแวะเติมน้ำมันทำไงดีเนี่ยปั๊มอยู่อีกตั้งไกล”
“เปรี้ยวจี๊ดรถน้ำมันรถหมดเหรอ”
“ใช่ค่ะ พี่หมอนดอย” เด็กหนุ่มนั่งครุ่นคิดอยู่สักครู่ก็ขับรถออกไปอย่างน่าตาเฉย
“้อ้าวพี่เขาไปซะแล้ว แล้วเราจะทำไงต่อ”
สักพักเขาก็ขับรถกลับมาใหม่พร้อมกับขวดน้ำมันในตะกร้า
“เรียบร้อย คราวนี้กลับบ้านได้ละนะ”
“ขอบคุณนะคะ แล้วค่าน้ำมันเท่าไหร่เดี๋ยววันจันทร์เปรี้ยวจี๊ดเอาไปให้ที่โรงเรียน”
“ห้าสิบบาท หมดเื่แล้วพี่กลับก่อนนะ”
“ค่ะ”
เปรี้ยวจี๊ดเอาแต่ยิ้มไม่หยุด ั้แ่เขาขับรถออกไปเธอเองก็ไม่คิดว่าเขาจะวงรถกลับมาหาเธอพร้อมกับน้ำมันในตะกร้านี้เป็ครั้งที่สองแล้วที่เขาได้ช่วยเธอเอาไว้ จากที่ปลื้มก็ยิ่งปลื้มมากขึ้นไปอีก
1K
