แสงแดดสอดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงในยามเช้า ทำให้เห็นเงาสะท้อนชายหญิง นอนหลับตาเคลิ้ม อย่างมีความสุข ช่างเป็ภาพที่สวยงามและอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน
พิมฐา รู้สึกเหมือนมีท่อนไม้ขนาดใหญ่มาทับกลางลำตัวของเ้าหล่อนจะผลักออกอย่างไง ท่อนไม้แข็งแรงนั้นก็ไม่มีท่าที ขยับเขยื้อนจากเอวบางของเธอเลย
พิมฐา กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่อาการปวดหัวและหนักหัวออกไปแล้วเมื่ออาการปวดต่าง ๆ เริ่มบรรเทาลง เธอก็เริ่มลืมตาเข้ามา แล้วมองไปรอบ ๆ ห้องห้องนอนโทนสีขาวครีม ตัดขอบสีทอง ดูหรูหรา และนี่ไม่น่าใช่หอพักของเธออย่างแน่นอนและไม่น่าใช้บ้านของเธอ เพราะห้องนอนของเธอเป็สีขาว นี่มันคือโรงแรมระดับ 5 ดาวแล้วฉันมานอนที่ นี้ได้อย่างไง
เธอมองท่อนไม้ที่ทับร่างเธออยู่ …. นี่มันไม่ใช่ท่อนไม้แต่มันเป็แขนผู้ชายตัวโตและเธอก็มองไปที่ผ้าห่มที่ห่มร่างเธอและเปิดผ้าออกอย่างช้า ๆเธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยสักชิ้น….อะไรกันนี่ แล้วผู้ชายที่นอนหลับสบายอยู่ข้างๆเธอเป็ใคร…
……….
ศุกลวัฒน์ รู้สึกแปลกใจ ทำไมหล่อนไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ แต่กับนิ่งสงบไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งเงียบมาเป็ชั่วโมงจนเขาอาบน้ำเสร็จและออกมาหล่อนก็ยังนั่งเงียบไม่พูดอะไร
ศุกลวัฒน์ยืมผ้าเช็ดตัวให้ เพื่อให้เธอไปอาบน้ำก่อนจะได้มีสติและมานั่งคุยกัน
แต่เธอกับ ส่ายหน้า….
พิมฐา เธอกำลังนั่งทบทวนเื่เมื่อวานอย่างช้า ๆแต่คิดอย่างไงเธอก็คิดไม่ออก เธอได้ไปเจอแฟนของเธอที่คบกันมา 7 ปีหันหลังไปคบกับน้องสาวลูกติดแม่เลี้ยง แล้วฉันก็ไปผับกับรัชวินแล้วดื่มอย่างหนักแล้วว ฉันก็ไม่มีความทรงจำอะไรอีกเลย
พิมฐาพึ่งได้หลุดออกจากความคิดของตัวเอง เธอได้มองไปที่ศุกลวัฒน์เขาใส่แค่ผ้าเช็ดตัว ตัวเดียวและปกปิดแค่่ล่างเท่านั้นเผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องที่เรียงตัวสวยได้รูปบ่งบอกว่าเขาเป็ผู้ชายที่ออกกำลังกายหนักทีเดียว และเธอก็ได้มองลงมาที่ใกล้สะดือของเขาและมองต่ำ ลงมาเรื่อย ๆ
“อะแฮ่ม” ศุกลวัฒน์ได้เห็นสาวเ้าจ้องมองเขาอย่างพวกโรคจิตทำให้เขาเกิดอย่างแกล้งเ้าหล่อน ทำให้พิมฐาส่ายหน้าไล่ความคิดชั่วร้ายออกจากตัวและตั้งสติ ศุกลวัฒน์ก็ขำกับท่าทางของเธอ
“ดีขึ้นยัง … ้าดื่มน้ำไหม”ศุกลวัฒน์บอกพลอยเดินไปริมน้ำใส่แก้วสีสวย และยืมแก้วน้ำให้กับพิมฐาแต่เธอกับส่ายหน้า เขาเห็นดังนั้น ก็ไม่ได้ว่าอะไรหล่อน แค่ยักไหล่และดื่มน้ำเองจนหมดแก้ว
“คือออ… ฉันนน …. มานอนที่นี่ได้ไง” พิมฐาเริ่มบทสทนาก่อนถึงเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้
“เธอจำอะไรไม่ได้เลย” ศุกลวัฒน์ถามพิมฐา เธอไม่ได้ตอบอะไรได้แต่ส่ายหน้า
“เมื่อคืน…. เธอ…. ปล้ำ…. ฉัน” ศุกลวัฒน์ พูดทีละคำ และทำท่ากอดตัวเองพลอยร้องไห้ปลอม ๆ
พิมฐาได้ยินคำนั้นที่หลุดออกมาจากชายแปลกหน้าเธอกับช็อกกับคำพูดได้ยินเมื่อกี้เธอฟังไม่ผิดแน่ เพราะเขาเน้นทีละคำอย่างชัดเจน นี้ฉันปล้ำผู้ชายแปลกหน้าหรอฉันไม่มีสติขนาดนั้นเลย
หล่อนจำผ้าห่มแน่นและเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบเขาเห็นหล่อนร้องไห้ก็รู้สึกผิดที่พูดไปแบบนั้น
“ฉันจะรับผิดชอบเธอเอง”
“อื่อออออออ” หล่อนเริ่มร้องไห้หนักกว่าเดิม
เมื่อศุกลวัฒน์เห็นพิมฐาร้องไห้หนักกว่าเดิมก็ได้เดินไปจนเดินมาหยุดที่ปล่อยเตียง และก้มตัวลงเพื่อจะปลอบใจเธอ แต่เหมือนหล่อนยังไม่รู้ตัวว่าเขาเดินมาประชิดตัว และเมื่อหล่อนหงายหน้าขึ้นมาทำให้หน้าของเธอกับเขาใกล้กันแค่ลมหายใจ….
พิมฐาได้สติก็รีบถอยห่างจนไม่ระหว่าง ว่าเธอถอยห่างมาจนถึงขอบเตียงทำให้หล่อนจะหงายหลังตกเตียง แต่ศุกลวัฒน์ไว้กว่า คว้าตัวเธอได้ทันพอดีทำให้พิมฐาอยู่ในอ้อนกอดของศุกลวัฒน์
“แต่งงานกันเถอะ”
“หา”
พูดจบเขาก็ได้มอบจูบอันหอมหวานแกเธอพิมฐาได้ใช้มือขัดขืนและทุบไปที่อกกว้างของตามตื๊อกลวัฒน์แต่เขากับไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว จนเธอรู้ว่าสู้เขาไม่ได้ก็ได้แค่อยู่นิ่งในอ้อมกอดเขาอย่างว่าง่าย
“หน้าแดงเชียว… น่ารักดี” เมื่อจูบอันยาวนานได้จบลงเขาก็มองหน้าหล่อนที่หลับตาปรี่ และพูดแซวเธอ
“คนบ้า… ปล่อยได้แล้ว” เขาก็ได้ปล่อยหล่อนอย่างว่าง่าย
“ฉันอย่างรู้เื่เมื่อวาน … ว่ามันเกิดอะไรขึ้น .. แล้วฉันมานอนที่นี้กับคุณได้ไง”
“ได้สิ” ศุกลวัฒน์บอก และได้หยุดเงียบไปและได้เริ่มเล่าเื่ราวทั้งหมดให้เธอฟัง ว่าเขาทั้งคู่โดนยาปลุกอารมณ์เหมือนกันทำให้เขาและเธอไม่สามารถควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ จนเลยเถิดมาถึงตอนนี้
พิมฐาฟังและเธอก็คิดได้ว่า ใช่ เมื่อคืนเธอโดนป้ายยาตอนไปห้องน้ำไอ้ชั่วว ถึงว่ามาตามตื๊อเธอไม่เลิกสักที
“แต่เราไม่ได้รักกัน หรือรู้จักกันมาก่อนเลยนะ เราจะแต่งงานกันได้ไงคุณไม่จำเป็ต้องรับผิดชอบ ฉันเลย เพราะฉันเป็คน… กระทำคุณ… ก่อน”พิมฐาพูดแล้วหน้าแดงขึ้นมา นี้ฉันปล้ำผู้ชายจริง ๆ หรอนั้นทำให้เธอรู้สึกอายการกระทำของตัวเอง
ศุกลวัฒน์ เขาได้มองพิมฐา และคิดว่า ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปเหมือนเมื่อ 7 ปีก่อนอย่างแน่นอน
“ฉันก็เป็ลูกผู้ชายมากพอ ฉันต้องรับผิดชอบในการกระทำนี้ถึงคุณจะปล้ำผม แต่ถ้าผมไม่ขัดขืนคุณคงทำไม่สำเร็จ” นั้นยิ่งทำให้พิมฐาอายเข้าไปใหญ่
“ถ้าเธอไม่สบายใจ กลัวฉันหรอกเราไปจดทะเบียนสมรสกัน”
พิมฐารู้สึกใกับคำพูดของชายแปลกหน้าที่มาขอเธอแต่งงานและจดทะเบียนสมรส….แต่มันกับเป็ของเสนอที่ดี เพราะเธอ้าประชดพ่อเธอ ที่พาแม่เลี้ยงและอลินลูกติดแม่เลี้ยงมาทำลายครวบครัวที่แสนอบอุ่นของเธอและที่สำคัญเธอ้าแก้แค้น ธนภพ ที่กล้าหักหลังเธอ
ศุกลวัฒน์เห็นพิมฐาครุ่นคิดสักพักหนึ่งและหล่อนก็ได้ตอบเขาว่า…
“ตกลง ฉันจะแต่งงานกับคุณ…..แต่”
369
