เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่เก้าสิบเจ็ด ข้อจำกัดของสายธรรมคุณ

พุทธคุณนั้นหรือสายศาสนาอย่างพระเยซูคริสต์มีข้อดีคือไม่ต้องมีค่าตอบแทนอะไรมากมายแต่ก็ไม่ได้ปกป้องอะไรมากมายเช่นกัน

ตามตำนานของคนที่โดนจับกักขังให้อดอาหารตายทั้งเป็นจากนั้นนั่งสมาธิทำให้รอดชีวิตมาได้ จากนั้นก็โดนกรีดเท้าจนทำให้ไม่สามารถเดินทำสมาธิได้จนเสียชีวิตในที่สุด

อาจจะสรุปได้ว่าสายธรรมคุณในสายตาของทางโลกไม่นับหลังความตายนั้น

มีผลเพียงแค่ทำให้ตายช้าลงและทรมานมากกว่าเดิมเท่านั้นเอง

ว่าดักทำร้ายคนที่มีธรรมคุณหลายครั้งต่อให้แคล้วคลาดมาหลายครั้ง

ขอเพียงแรงกรรมตามทันเพียงครั้งเดียวก็จะโดนทำร้ายจนตาย

นั่นล่ะคือธรรมคุณ                                             

มันคือการยืดเวลาตายของเราตายไปแบบทรมานเท่านั้น

สายตะวันตกที่เชื่อเรื่องปืนทำให้คนเท่าเทียมกันคงคิดว่า

พวกยูทำอาราย ทำมายไม่ใช้ปืนยิงมานตามสิทธิที่พระเจ้าให้มา God’s givenright

ว่าหากคนที่โดนทรมานขังอดอาหารทั้งเป็นต้มทั้งเป็นเขานับถือพระเจ้าที่มอบสิทธิในการใช้ปืนมาให้กับเขาคงเลือกที่จะเอาปืนมายิงคนที่ทำร้ายเขามากกว่าการที่จะโดนทรมานจนตายเช่นนั้น

หากพระพุทธเจ้ายังมีชีวิตอยู่คงสามารถที่จะแสดงธรรม

ทำให้สามีที่มีชู้กลับใจหรือทำให้ภริยาที่บกพร่องหน้าที่ของภริยาวาจาส่อเสียดสามีนั้นกลายเป็นคนที่รักษาวจีกรรมมากขึ้น

ทั้งสองฝ่ายปรับปรุงตนเองมีคุณธรรมรักษาศีลธรรม สร้างชีวิตครอบครัวที่มีความสุข กลายเป็นคู่สร้างคู่สมที่สามีภริยาหนุนส่งซึ่งกันและกันจะทำให้ชีวิตครอบครัวรุ่งเรืองมากกว่าเดิม

แต่อนิจจา

อาจารย์คงไม่ได้แก้ปัญหาเช่นนั้น

เขาแก้ปัญหาที่ทำให้ประชาชนรู้สึกเดือดร้อนแบบเรียบง่ายมากที่สุดเท่านั้น

สามีหายก็ตามหาให้

สามีไม่หลงก็ทำเสน่ห์ให้กลับมาหลงอีกครั้ง

คือการแก้ปัญหาแบบตรงไปตรงมาที่ตอบโจทย์ในจิตใจของผู้คนมากกว่า

ว่าเราไม่อยากเปลี่ยนตนเอง

เราต้องการเปลี่ยนคนรอบข้าง

โดยการแลกเปลี่ยนค่าตอบแทนแบบตรงไปตรงมา

“อะฮั้นขอตอบแทนท่าน”

คุณนายคนนั้นวางตุ๊กตาสามตัวไว้บนพาน

ด้วยระบบปาจิงโกะของญี่ปุ่นหรือ “สามร้านค้าเลี่ยงกฎหมาย”

การแลกเงินการแลกตุ๊กตาและการบริการด้านคาถาอาคมของอาจารย์คงนั้นอยู่คนละส่วนกัน

เอาเงินมาซื้อตุ๊กตาเอาตุ๊กตามาให้อาจารย์คงอาจารย์คงเอาตุ๊กตามาเทียบกับรายได้ที่เข้าร้านค้าของอาศรมฯลฯ

ปาจิงโกะของญี่ปุ่นตอบโจทย์อย่างดีมากในการแก้ปัญหาเรื่องค่ายกครูนั้นเงินเฟ้อไม่เหมาะสมกับสภาวะเศรษฐกิจปัจจุบันที่ทำให้ผู้มีวิทยาอาคมต้องอดมื้อกินมื้อหากรับแค่สลึงหรือเฟื้องตามอัตราค่าเงินเก่าที่บูรพาจารย์ท่านกำหนดไว้โดยไม่คำนึงถึงการลดค่าเงินแลกเปลี่ยนDevalue of Currency ที่เป็นนโยบายของรัฐบาลปัจจุบัน

บูรพาจารย์ท่านผูกข้อกำหนดราคาค่ายกครูค่าวิชาในสมัยก่อนที่พอให้ชาวบ้านสามารถจ่ายได้และคนที่ใช้วิชาอาคมนั้นไม่โลภเกินไปด้วยกุศโลบายของท่านบูรพาจารย์

แต่ท่านบูรพาจารย์ไม่คิดว่ารัฐบาลสมัยต่อมาจะทำเรื่องบ้าๆในการขโมยเงินของชาวบ้านโดยการทำให้เงินที่ชาวบ้านครอบครองอยู่มีค่าน้อยลง

สมัยก่อนแก้ปัญหาให้ชาวบ้านหนึ่งเรื่องอาจจะพอเท่ากับก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามแต่ปัจจุบันอาจจะต้องแก้อาคมให้กับชาวบ้านสิบเรื่องถึงจำซื้อก๋วยเตี๋ยวได้หนึ่งชาม

การทำระบบปาจิงโกะทำให้อาจารย์คงสามารถทำงานได้อย่างสบายใจมากขึ้น

ผมในฐานะลูกศิษย์ที่ดีจึงสามารถแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ให้กับอาจารย์คงได้ในที่สุด

“คราวนี้อะฮั้นล่ะจะตีหัวมันให้แตกแน่ๆ ตบหน้านังนั่นให้เสียโฉมไปเลย”

คุณนายได้กราบไหว้อาจารย์และเดินจากไปหมายมั่นที่จะจัดการสามีตัวดี

โดยไม่ได้คิดจะปรับปรุงตนเองตามหลักศีลธรรมเลยแม้แต่น้อย