“ความจริง ไอ้เ้าบิ้กไบท์ของย้ยน้อยนี่ก็ดีเหมือนกันนะ ทุ่นเวลารถติดได้เยอะเลย” วีรพัฒน์ เดินวนรอบรถจักรยานยนต์คันใหญ่ นาริสาไม่กล้าออกความเห็นก็ขับไวเสียขนาดนั้น จะไม่ทุ้นได้อย่างไรเล่า
ดึงหมวกกันน็อก มาใส่ หันมาหานาริสาโยนหมวกกันน็อกให้ นาริสาเผลอทำให้หมวกร่วงลงพื้น เสียงดังลั่นอีกคนส่ายหน้าไปมา
“” ไม่ได้เื่ เก็บมาใส่ซี้ ยืนบื้ออยู่ได้ฉันรีบ” นาริสาเงอะงะไปใหญ่เมื่อโดนดุ ปีนขึ้นไปซ้อน ไหนว่าจะให้ขับให้แล้วอย่างนี้จะเอาไปด้วยทำไมตัวเองขับเองตลอด
เร่งเครื่องออกไปอย่างรวดเร็วพี่ผวนมองตามแทบไม่ทัน ส่ายหน้าช้าๆ นาริสากอดเอวแน่น อีกคนยังทำเช่นเดิมปล่อยมือเหมือนจะ แกะมือออกทว่าเปลี่ยนใจ
“ขากลับตานายขับให้ฉันนั่งบ้างแล้ว” พูดเบาๆ เหมือนปล่อยให้ความคิดล่องลอย
รถมาถึงงาน ที่วีรพัฒน์เป็ฟรีเซนเตอร์โฆษณาสินค้าชิ้นนั้น ในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง นักข่าวสายบันเทิงรออยู่ก่อนแล้ว แสงแฟลซวูบวาบ วีรพัฒน์ถอดหมวกกันน็อกออกใน ท่าทีที่เท่ะเิเถิดเทิงทำเอาแฟนคลับที่ชูป้ายไฟอยู่รอบนอกกรี๊ดกันเสียสนั่น นาริสาเดินอ้อมออกมาข้างนอก ถอดหมวกกันน็อก ออกเช่นกัน แสงแฟลซวูบเข้าตา หันไปเจอช่างภาพคนหนึ่งกำลังกดซัตเตอร์ถ่ายรูปเธอรัวเร็ว
“เฮ้ยอย่านะ ยกมือปิดหน้า” ช่างภาพวิ่งออกไปจากตรงนั้น นาริสาใจเสียจะมีปัญหาอะไรไหมกลัวแต่จะมีผลกับคุณกลางขาไหมแต่คงไม่หรอกอย่างดีเขาก็คงจะบอกทุกคนไปว่าแค่คนขับรถ
รออยู่ข้างๆ รถคันใหญ่ ไม่นานคนที่รอก็กลับมากบัเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ ทำให้เขาดูหน้าใสอย่างกับคนละคน เหมือนกับหนุ่มเกาหลีในซีรีส์ก็ไม่ปาน ข้างกายมีสาวน้อยหน้าใสเดินควงกันออกมาด้วย ถ้านาริสาจำไม่ผิดสาวน้อยคนนี้กำลังโด่งดังและเป็ที่กล่าวขวัญถึง นาริสาใจไหววูบพยายามปรับสีหน้าให้เป็ปกติ
“ลักษ์นายกลับไปก่อนเลย นี่ค่าแท็กซี่ฉัน ชวนน้องเขา.. ไปบางแสน” วางแบงก์ห้าร้อยใส่มือนาริสา
“ครับผม” ดึงเอาหมวกกันน็อคในมือนาริสา บรรจงใส่ให้ อีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น จนใบหน้าแทบจะชนกัน สาวน้อย ยิ้ม เอียงอายนาริสาเบือนหน้าหนี แม้จะขัดตาเพียงใดนาริสาไม่อาจปฏิเสธได้ว่าคุณกลางขา ช่างเป็ผู้ชายที่ดูดีและดึงดูดอย่างไม่น่าเชื่อ
“นั่งคิดอะไรอยู่ลักษ์” คุณน้อยขาเดินมายืนข้างๆ เก้าอี้สนามสีขาวสะอาด มีโต๊ะตัวกลางสีเดียวกัน มองแล้วสบายตาวางแก้วน้ำส้มลงตรงหน้า
“เปล่าครับ” ขยับตัวลุกขึ้นจน คุณน้อยขานั่งลงเรียบร้อยจึงทรุดกายลงนั่งตาม
“น้อยว่า ลักษ์เหมือนมีอะไรในใจ หรือเป็เพราะลักษ์อายุเยอะกว่าน้อยกันนะเลยเหมือนคนเ้าความคิด”
“คงเป็อย่างนั้นครับ”
“ปกติคุณแม่จะหาคนรถที่ค่อนข้างมีอายุ30-40ปีคุณแม่บอกจะได้ใจเย็น ทนพี่กลางได้ แต่เอาเข้าจริงพี่กลางวีนใส่ไม่กี่ที หายลิบไม่เหลือสักคน ว่าแต่พี่กลางเขาแผลงฤิทธิ์ใส่ลักษ์บ้างหรือเปล่า” ยิ้มในตาพราว
“ไม่ครับ”
“อือ ... ไม่น่าเชื่อ ปกติพี่กลางร้ายสุดๆ ตรงข้ามกับพี่ใหญ่ที่ใจดีที่สุดหรือว่ามีอะไร ว่าแต่อะไรละที่ทำให้พี่กลางไม่ แผลงฤทธิ์” ทำท่าทางครุ่นคิด
“เขาคง เชื่อคุณใหญ่มั่งครับ เห็นเขาบอกว่าคุณใหญ่ขอร้องเขาไม่ให้ออกฤทธิ์ออกเดชกับผม” คุณน้อยขาหัวเราะคิกคัก
“สมน้ำหน้า..พี่ใหญ่ตามใจพี่กลางพอๆ กับคุณแม่ขาแต่คุณแม่ขาไม่กล้าดุ พี่ใหญ่เขาเป็นักจิตวิทยา ไม่ดุแต่ปรามจนอยู่หมัด” นาริสายิ้มบางๆ
“แต่น้อยอยู่ข้างลักษ์นะ วันไหนพี่กลางแผลงฤทธิ์บอกน้อย น้อยจะฟ้องพี่ใหญ่เพราะพี่กลางคนเดียวปีนี้คุณแม่ขาเปลี่ยนคนรถไปแล้วห้าคน นี่ก็เหลืออีกตั้งเดือนกว่าจะปีใหม่ หวังว่าลักษ์จะอยู่กับเราไปนานๆ นะ” นาริสายิ้มให้กับความเป็มิตรของคุณน้อยขา
ตะวันลับขอบฟ้าทิ้งไว้เพียงขอบฟ้าสีทองตรงด้านนั้น บนหาดทรายสีทอง วีรพัฒน์ก้มลงบดขยี้ริมฝีปากกับปากบางของ ดาราสวยที่เขาพาซ้อนบิ้กไบรท์มาจากงานอีเว้นท์บรรยากาศเป็ใจอย่างไม่น่าเชื่อ ใบหน้าใสหลับตาพริ้มตอบสนองการกระทำของเขาในหัวตอนี้กลับมีใบหน้าของ นาริสาผุดขึ้นมา ริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อหยดน้ำเกาะพราวใบหน้าใสปราศจากเครื่องสำอางกับมือเล็กที่กอดเอวเขาแน่นตอนซ้อนท้าย ถอนริมฝีปากออกเดินไปหยุดมองแสงตะวันที่เหลือน้อยเต็มที ดาราสาวเข้ามาสวมกอดจากด้านหลัง วีรพัฒน์คว้าข้อมือบาง พาเดินหายเข้าไปในที่พักหรู สักพักก็เดินลงมาคร่อมมอเตอร์ไชค์บิดคันเร่งแรงและเร็ว เหมือนกับจะให้มันไปยังที่ใจ้าทันที
1K
