ระบบสุ่มทักษะพลิกชะตา ย้อนเวลามาสร้างตัวยยุค90

    ตอนที่ 5 การคำนวณ


             

            เสิ่นเมิ่งเฟยถือแพนเค้กที่เหลืออยู่ครึ่งแผ่นไว้ในมืออย่างทะนุถนอมราวกับถือทองคำแท่งความรู้สึกอิ่มเอมใจจากความสำเร็จระลอกแรกค่อยๆ จางลงถูกแทนที่ด้วยความคิดที่เป็๲เหตุเป็๲ผล

            แม้ว่าเธอจะไม่เคยเป็๞ผู้ประกอบการมาก่อนแต่การได้เห็นธุรกิจสตาร์ทอัพที่เติบโตและล่มสลายมานับไม่ถ้วนในยุคของเธอทำให้เธอเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าหัวใจของธุรกิจไม่ใช่แค่ผลิตภัณฑ์ที่ดีแต่คือการบริหารจัดการต้นทุนและกำไรอย่างมีประสิทธิภาพ

            เธอกินแพนเค้กที่เหลือจนหมดในคำเดียวก่อนจะเดินไปหยิบสมุดบันทึกเก่าๆ กับดินสอทู่ๆ หนึ่งแท่งมาจากกระเป๋าใบเล็กๆ เก่าๆที่พกติดตัวมา

            “เอาล่ะลองมาคำนวณดูก่อนเถอะ” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนจะเริ่มขีดเขียนลงบนหน้ากระดาษที่เหลืองกรอบ

            เธอเริ่มจากการวิเคราะห์วัตถุดิบที่ซื้อมาอย่างละเอียด

            แป้งสาลี:5 กิโลกรัม ราคา 5 หยวนจากประสบการณ์ที่ระบบมอบให้ เธอประเมินว่าแป้ง 1 กิโลกรัมสามารถทำแพนเค้กขนาดพอดีมือได้ประมาณ20-25 แผ่น ดังนั้นแป้ง 5 กิโลกรัมจะทำได้ราวๆ100 ถึง 125 แผ่น เธอจึงใช้ตัวเลข 100เป็๞ฐานในการคำนวณเพื่อความง่ายและเผื่อเหลือเผื่อขาด

            น้ำมันหมู:ครึ่งกิโลกรัม ราคา 2 หยวนสำหรับการทอดแพนเค้ก 100 แผ่นน่าจะเพียงพอและอาจจะเหลือด้วยซ้ำ

            ต้นหอม:2 กำใหญ่ ราคา 5 เหมา (0.5หยวน) ปริมาณนี้น่าจะใช้ได้กับแพนเค้กประมาณ 50-60 แผ่น ดังนั้นสำหรับ 100 แผ่นเธอจะต้องใช้ต้นหอมประมาณ 4 กำ ซึ่งคิดเป็๞เงิน 1 หยวน

            เกลือ:1 ห่อ ราคา 2 เหมา (0.2 หยวน) ใช้เพียงเล็กน้อยต่อครั้ง ห่อหนึ่งน่าจะใช้ได้นานมากต้นทุนต่อแผ่นจึงน้อยจนแทบไม่ต้องคิด

            กระดาษไข:1 ม้วนใหญ่ ราคา 2 หยวนสำหรับห่อให้ลูกค้าน่าจะใช้ได้ประมาณ 100 แผ่นพอดี

            ถ่าน:เธอเหลือบไปมองเตาถ่านเล็กๆ ที่มุมห้องถ่านหนึ่งถุงที่เธอซื้อมาพร้อมเตาราคาประมาณ 2 หยวน น่าจะใช้ทอดได้สักสองสามครั้งเธอจึงประมาณการต้นทุนค่าเชื้อเพลิงไว้ที่ประมาณ 1 หยวนสำหรับ100 แผ่นแรก

            เสิ่นเมิ่งเฟยบวกรวมตัวเลขทั้งหมดลงในสมุด“ต้นทุนทั้งหมดสำหรับแพนเค้ก 100 แผ่น คือ 11.2 หยวน...”

            เธอคำนวณต่ออย่างรวดเร็ว“เท่ากับว่าต้นทุนต่อแผ่นอยู่ที่ประมาณ 0.112 หยวน หรือประมาณ 1 เหมา 1 เฟิน”

            เมื่อได้ตัวเลขต้นทุนที่ชัดเจนแล้วขั้นต่อไปคือการกำหนดราคาขาย

            เธอนึกย้อนไปถึงบะหมี่ชามละ8 เหมาที่เธอกินไปเมื่อตอนกลางวัน และราคาสินค้าอื่นๆที่เห็นในตลาด หมั่นโถวลูกเล็กๆ อาจจะราคา 1-2 เหมาแพนเค้กของเธอมีขนาดใหญ่กว่า อิ่มท้องกว่า และที่สำคัญคืออร่อยกว่ามาก

            ‘ถ้าตั้งราคา2 เหมา กำไรจะอยู่ที่ประมาณ 1 เหมาต่อแผ่นขาย 100 แผ่นจะได้กำไร 10 หยวน...น้อยไปหน่อย’

            ‘ถ้าตั้งราคา4 เหมาล่ะ? กำไร 3 เหมาต่อแผ่น ขาย 100 แผ่นจะได้กำไร 30 หยวน! แต่ราคานี้อาจจะสูงเกินไปสำหรับคนทั่วไปพวกเขาอาจจะเลือกกินอย่างอื่นที่ถูกกว่า’

            แถมแพนเค้กของเธอก็เป็๞แบบที่ธรรมดาที่สุดและยังไม่มีชื่อเสียงแม้แต่น้อย ต่อให้สินค้าจะดีแค่ไหนแต่ถ้าเป็๞ราคาที่คนเอื้อมไม่ถึง มันก็คงจะขายไม่ได้หรอก

            เธอขบคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเลือกราคาที่อยู่ตรงกลาง

            “3 เหมา ต่อแผ่นเถอะ!” เพิ่มปริมาณและส่วนผสมเข้าไปอีกหน่อย ด้วยราคานี้มันคงจะไม่ถูกหรือแพงจนเกินไป ค่อนข้างสมเหตุสมผลทีเดียว

            เดิมทีเสิ่นเมิ่งเฟยกังวลว่าหากตรอกลึกเกินไปเหล้าของเธออาจจะขายไม่ได้เธอเป็๲คนรุ่นใหม่ที่ไม่อยากจะมั่นใจกับสิ่งไหนแบบสุดโต่ง จึงค่อนข้างระมัดระวัง

            แต่หลังจากเปิดกิจการไปสักพักเธอก็จะได้เข้าใจว่าความกังวลนั้นไม่จำเป็๞เลยแม้แต่น้อย

            เพราะไม่ว่าตรอกจะลึกแค่ไหนลูกค้าที่หิวโหยก็ยังจะตามกลิ่นเตาของเธอมาเสมอ…

            เมื่อได้ราคาขายแล้วเธอก็เริ่มคำนวณกำไรที่เป็๞ไปได้อีกครั้งและครั้งนี้...หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

            -กำไรต่อแผ่น:0.3 หยวน (ราคาขาย) - 0.112 หยวน(ต้นทุน) = 0.188 หยวน (ประมาณ 1 เหมา 9เฟิน)

            -กำไรต่อวัน(หากขายได้ 100 แผ่น) : 100 แผ่น x0.188 หยวน = 18.8 หยวน

            “18 หยวน 8 เหมา!” เธออุทานออกมาเบาๆ

            นี่มันบ้าไปแล้ว!

            ในยุค1990 ที่เงินเดือนเฉลี่ยของคนงานในโรงงานอาจจะอยู่ที่ประมาณ300-400 หยวนต่อเดือน การทำเงินได้เกือบ 19 หยวนต่อวันนั้นถือเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง

            หากเธอสามารถทำได้ตามเป้าหมายนี้จริงๆเดือนหนึ่งเธอจะมีรายได้เกือบ 600 หยวน! มากกว่าเงินเดือนของพนักงานประจำเสียอีก!

            นี่ไม่ใช่แค่หนทางรอดอีกต่อไปแล้วแต่มันคือเส้นทางสู่ความมั่งคั่ง!

            แต่แล้วความจริงจังก็เข้ามาแทนที่ความตื่นเต้นอีกครั้ง100 แผ่นเป็๞แค่การประเมินคร่าวๆ เท่านั้นบางทีเมื่อถึงสถานการณ์จริง มันก็อาจจะไม่เป็๞ไปตามที่คิดเสียทั้งหมดหรอก

            “ต้องค่อยเป็๲ค่อยไป”เธอเตือนตัวเอง “พรุ่งนี้ลองทำไปขายสัก 30 แผ่นก่อน”

            เพื่อเป็๞การลองตลาดนั่นคือปริมาณที่เธอคิดว่าสมเหตุสมผล หากขายไม่หมด ก็ยังไม่ขาดทุนมากนัก อีกอย่างเธอยังมีไข้อยู่ ร่างกายก็ทั้งเหนื่อยและอ่อนแอ ด้วยปริมาณเท่านี้เธอจะได้ไม่ต้องฝืนตัวเองมากเกินไป

            เมื่อวางแผนทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเธอก็ลุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอเต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้จากนั้นก็เตรียมแป้งสำหรับวันพรุ่งนี้ทันที