เทพมังกรเหนือปฐพี

    “ปวยเอ๋อ!!  ข้าว่าแล้วเจ้าต้องทำอะไรเสี่ยงๆอีกเป็นแน่  จึงกังวลอย่างยิ่งที่เจ้าไม่เข้ามาสักที  แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร  ข้ามักจะเชื่อเสมอในทุกเรื่องว่าเจ้าจะต้องมันทำได้”      ยี่หลานรีบมาหาเขา  แล้วทั้งคู่ก็รอดูการทดสอบที่เร่ิมมีคนผ่านได้มากขึ้น  จนอีกครู่ใหญ่ๆต่อมาได้มีคนเข้ามาถามหาเขา
     “ผู้ใดเป็นเล้งปวย”   เมื่อเขาหันไปตามเเสียงก็พบศิษย์รุ่นพี่คนหนึ่งที่เรียกชื่อของเขา
“ข้าเอง  นาม เล้งปวยท่านมีอันใด”
“ท่านอาจารย์ให้ตามเจ้าไปพบ  เจ้าตามข้ามา”   เขาจึงให้จวงยี่หลานรออยู่ก่อน  แล้วเขาเร่งตามศิษย์พี่ไปอย่างสงสัย  ในใจเริ่มกังวลถึงเรื่องที่ถูกเรียกไปพบ   หรือเป็นเรื่องให้ชดใช้ค่าเสียหายที่ถ้ำพัง เพราะเขา ซึ่งเขาย่อมยินดีจ่ายให้
“ศิษย์พี่ ไม่ทราบพอจะบอกว่านี่เป็นเรื่องใดหรือไม่”  เขาอดถามไม่ได้
“เฮอะ !! เจ้าเพียงตามมาให้ทัน   ไม่ต้องถามอันใด”  มันกลับแสดงท่าทางอวดดีเย่อหยิ่งอย่างยิ่ง  เขาจึงเงียบลงและเพียงตามมันไป   ความจริงเขาต้ังใจจะถามมันอีกหลายเรื่อง   
      แล้วศิษย์พี่ผู้นั้นก็เร่งฝีท้าวขึ้นมาราวเหินบินบัดเดียวพุ่งวาบออกไปได้หลายสิบวาไปตามทางขึ้นไปทางเนินไหล่เขา
“เฮอะ  เจ้าจะอวดโอ่หรือเราจะย่อมไม่ยอมให้เจ้าสมปรารถนา”    มันรู้ว่าอีกฝ่ายเร่งฝีท้าด้วยคิดกลั่นแกล้งมัน   ดังนั้นจึงรีบตามติดมันไปอย่างไม่ลดละ   
      หลังวิ่งตะบึงไปได้ราวๆห้าลี้ก็ปรากฏเห็นหมู่ตึกที่ตั้งเรียงรายอยู่บนเชิงเขาด้วยบรรยากาศที่ร่มรื่น  โดยเฉพาะอย่างยิ่งนั้น  มีพลังปราณธรรมชาติที่เข้มข้นเหมาะแก่การเพาะบ่มพลังปราณเป็นที่สุด  
       ตอนนี้ศิษย์รุ่นพี่ผู้นั้นหยุดลง   แล้วหันกลับมาดูเล้งปวย  
“เหอะ อยากจะรู้นักว่าคนที่อาจารย์ถึงกับสนใจ จะมีปัญญาตามเรามาทันได้ยังไง  หากเจ้าตามมาไม่ได้เหอะ…”        แต่พอเห็นอีกฝ่ายถึงกับอยู่ที่ด้านหลังมัน ซ้ำยังไม่มีอาการหอบเหนื่อยอันใด  มันกลับเป็นฝ่ายงุนงงจนตื่นเต้นขึ้นมาบ้างแล้ว
“เจ้าตามมา” มันพูดแก้เขินที่เห็นอีกฝ่ายตามมันมาได้มันพาเขาเดินขึ้นเข้าไปในตึกใหญ่โตสวยงามหลังหนึ่ง  เข้าไปในมีห้องโถงใหญ่ที่ปูพื้นด้วยศิลาอย่างดี  แล้วทำท่าคารวะลงก่อนกล่าวรายงาน
      “เรียนท่านอาจารย์ข้าพามันมาแล้วขอรับ”   แล้วมันรีบถอยกลับออกไปยืนนิ่งอยู่ไกลๆ
    “ดี เจ้าออกไปได้”    เสียงเปล่งที่อัดแน่นด้วยพลังปราณระดับสูงอันพอจะทำให้คนบาดเจ็บล้มตายได้พลันกดกระแทกมาใส่เล้งปวยเต็มที่
        “นี่ !! เสียงกระแทกนี้ หากเป็นเมื่อตอนก่อนที่ร่างมังกรจะตื่น เราคงต้องไดรับบาดเจ็บแน่ๆ”   มันรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อย
        พลันมีชายชราหน้าเรียวยาวไว้เคราห้าแฉก บุคลิกมีสง่าราศีแววตามีประกายอันคมกริบ  พลังปราณกระจายรอบๆร่างอย่างเข้มข้น  จนคล้ายกับจะมองเห็นหน้ามันได้ไม่ค่อยชัดนัก มันเดินออกมาจากด้านในมองดูเขาด้วยสายตาวูบวาบชั่วครู่
“เด็กน้อยเจ้าหรือคือ เล้งปวย ที่พึ่งผ่านการสอบในรอบที่สองมา”
“คารวะท่านผู้อาวุโส  ผู้น้อยนาม เล้งปวย ขอรับ”  พลางคารวะลงกับพื้น “อือ เจ้าอยากเป็นศิษย์ของหมู่ตึกเทพอสูรหรือไม่”  เป็นคำถามที่เขาไม่ทราบจะตอบเยี่ยงไร  เพราะไม่ทราบข้อมูลใดๆเลยทั้งเวลาก็กระทันหัน  ได้แต่ตอบไปตามตรง
“เรียนท่านผู้อาวุโสผู้น้อยไม่ทราบควรจะตอบเยี่ยงไรดี  เพราะผู้น้อยยังไม่ทราบอันใด  อีกอย่างการทดสอบก็ยังไม่ได้สรุปลง”
“หือ…มีคนมากมายอยากเป็นศิษย์หมู่ตึกเรา  เจ้ากลับลังเล  ได้แต่โทษวาสนาของเจ้าแล้ว เจ้าไปได้”  แล้วมันก็หายวับไป
“ผู้น้อยขออำลา”  มันจึงจากมาด้วยความสับสนงุนงง  ที่มันถูกเรียกมาถามเท่านี้  ที่มันไม่ตัดสินใจไม่ทราบเพราะอันใด  อาจจะเป็การละทิ้งโอกาสดีๆก็เป็นได้  แต่สุดท้ายมันก็เลิกคิดไป 
“อยู่ที่โชคชะตาก็แล้วกัน”  มันได้แต่บอกกับตัวเองเช่นนั้น         เมื่อกลับมาถึงก็เห็นจวงยี่หลานรอเขาอยู่ที่เดิม และการสอบใกล้จะเสร็จสิ้นลง  เขาได้เล่าให้นางฟังคร่าวๆ
“เจ้าใยมิรีบตอบรับไปละ  เป็นโอกาสดีแท้ๆเลย”  นางพูดหลังจากฟังเขาเล่าจบลง
“อืม  ก็อาจจะจริงอย่างเจ้าว่านะ แต่ช่างเถอะ”  
      แล้วการสอบของกลุ่มสีเขียวก็สิ้นสุดลง  มีผู้สอบผ่าน 243 คน  แล้วผู้ควบคุมการสอบก็ได้ชี้แจงว่าวันนี้พอแค่นี้วันพรุ่งนี้เช้าให้นำป้ายหยกผู้สอบผ่านมารายงานตัวเลือกหมู่ตึก  พร้อมๆกับกลุ่มสีที่สอบยังไม่เสร็จ
      ขณะกำลังจะเดินแยกออกมาจากกลุ่มนั้นก็มีเสียงเรียกเขา
“เล้งปวย!!!  ข้าตามหาเจ้าตั้งนานแนะ”        มองไปเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งร่างอวบๆผิวขาวๆท่าทางแคล่วคล่อง นัยตาสุกใแฝงแววฉลาดรอบรู้ หน้ามันมีรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรตลอดเวลา  ป้ายที่หน้าอกบอกว่ามันนาม ลี้เพ้ง  มันรีบเดินมาหาเขาและยี่หลาน
  “เจ้ามีอันใดถึงได้ตามหาข้า  อ๋อ  !!   ข้าจำเจ้าได้แล้ว ลี้เพ้งนั่นเอง”
“ข้าย่อมต้องมีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกต่อเจ้าแน่นอน  อันดับแรก  ข้าต้องขอบคุณเจ้าอย่างยิ่งจริงๆ”      มันพลันโค้งให้เขาอย่างจริงจังขึ้นมา
“เพราะหากไม่มีโชคช่วย  ได้เจอเจ้าอย่างคำทำนาย  แล้วข้าคงได้เผชิญกับการสอบในถ้ำที่แสนโหดเหมือนสองปีก่อนที่ข้าเคยสอบตกเป็นแน่  และข้าคงได้ตกอีกเป็นปีที่สามอย่างไม่ต้องสงสัย  ดังนั้นข้าจึงติดค้างบุญคุณของเจ้า”  ท่าทางของมันถึงกับจริงจังเป็นที่สุด
“ก็ได้ๆ ถือว่าเจ้าติดค้างข้าก็ได้  แล้วคำทำนายอันใดของเจ้าอีกหละ…”   เขาอดขำไม่ได้ที่เห็นมันจริงเอาปานนั้น เล้งปวยพูดพลางเดินออกมาเพื่อจะกลับไปที่พัก  มันรีบเดินตามมา
      “ก็ ซินแส  ตาบอดในตลาดทำนายบอกว่า ปีนี้ข้ามีโชคอย่างยิ่ง จะได้พบเพื่อนซึ่งจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต  เขาจะช่วยให้ข้าสอบผ่านในครั้งนี้อย่างแน่นอน           ดังนั้นพอมาถึงข้าจึงต้องคอยสังเกตตั้งแต่เช้ามาตลอดว่าใครบ้างที่มีแววจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตได้  ซึ่งข้าได้พยายามติดตามดูคนที่เข้าท่าถึงหลายคน   แต่สุดท้ายบางคนสอบตกก่อนข้าก็มี            ส่วนเจ้านั้น  แม้ว่ามีแววอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้สดุดตาข้าในตอนแรกนัก  ไม่ได้ดูใหญ่โตโอ่อ่าเช่นพวกนั้น  ข้าจึงมองข้ามไปแหะๆ   พูดมาแล้วน่าเจ็บใจที่ไปมองผิดคน”      มันพูดไม่หยุดจนเริ่มหายใจแรงขึ้นมา
   “กระทั่งพอเห็นเจ้าชี้แนะเด็กผู้หญิงคนนั้น  เท่านั้นเองข้าถึงได้รู้ว่า  เจ้าคือคนที่ข้าตามหา”  มันหยุดหายใจ
   “นี่แล้วพรุ่งนี้เจ้าคิดจะเลือกหมู่ตึกใด บอกข้าได้ไหม”    ที่มันพูดมาทั้งหมดก็มีคราวนี้แหละที่เล้งปวย มีท่าทีสนใจขึ้นมาจริงจัง
“เจ้าพูดราวกับว่าเจ้ารู้รายละเอียดเกี่ยวกับพรุ่งนี้บ้างแล้ว”
“ฮ้า!!! แน่นอน เจ้ารูไหมทำไมเพื่อนให้ฉายาข้าว่า      สัพพัญญูลี้น้อย”     หันมามองอีกฝ่ายก่อนยึดอกขึ้นมา แล้วค่อยพูดต่อ  
“อย่าว่าแต่ข้าที่สอบตกมาตั้งสองครั้งเลย  แม้แต่ก่อนหน้านั้นข้าก็รู้เกี่ยวสำนักนี้มากยิ่งกว่าใครอยู่แล้ว”

“เช่นนั้นเจ้าพอจะบอกข้าทั้งหมดที่เจ้ารู้เกี่ยวกับเรื่องราวของสำนักหมื่นบรรพตได้ไหม  โดยเฉพาะอันใดเรียกว่าตึกเทพอสูร”  
“ได้…แต่ตอนนี้ข้าชักหิวขึ้นมาละสิ  เอาเยี่ยงนี้ ข้าจะพาไปทานอาหารที่อร่อยที่สุดของเมืองนี้รับรองพวกเจ้าต้องถูกใจ ตามข้ามา
     ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เกินไปนัก หากจะเรียกมันว่า  สัพพัญญูลี้นอย  เพราะร้านอาหารที่มันพาไปทานนั้น นอกจากจะมีทิวทัศน์ ภูเขา แม่น้ำ มวลพฤกษาชาตินานาพันธุ์ ราวกับอยู่ในภาพวาดแล้ว  เรื่องอาหารยิ่งเลอเลิศเลยทีเดียว                 คนที่มีความปิติสุดๆแม้จะมิได้ลิ้มรสอาหารนั้นก็คือหลินซี  นางส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่ภายในตลอดเวลา