หลอนสนธยา (DUSKBOUND)

        ตอนที่ 1: กฎข้อแรก

        ผมกับเพื่อนกลุ่มหนึ่งตัดสินใจเข้าไปในอาคารร้างที่ตั้งอยู่ปลายถนน  

        อาคารนั้นสูงใหญ่แต่ทรุดโทรม ประตูเหล็กขึ้นสนิมเหมือนถูกทิ้งไว้นานหลายสิบปี  

        บนผนังใกล้ทางเข้า มีตัวหนังสือซีดจางเขียนไว้ด้วยชอล์กเก่า ๆ  

        "ห้ามขึ้นบันไดหลังเที่ยงคืน"  

        เราหัวเราะกันในตอนแรก คิดว่าเป็๲แค่เ๱ื่๵๹ล้อเล่นของเด็กในละแวกนี้  

        แต่เมื่อเดินเข้าไปข้างใน เรากลับเจอข้อความอื่น ๆ เขียนไว้ตามกำแพง  

        "ห้ามมองกระจกชั้นสาม"  

        "ห้ามเปิดประตูห้อง 204"  

        "ห้ามอยู่ในลิฟต์คนเดียว"  

        ทุกกฎถูกเขียนด้วยลายมือที่ต่างกัน เหมือนมีหลายคนเคยมาและทิ้งคำเตือนเอาไว้  

        ผมไม่รู้ว่ามันคือเ๱ื่๵๹จริงหรือแค่การสร้างบรรยากาศหลอน ๆ  

        แต่ในใจลึก ๆ ผมรู้สึกว่ากฎเหล่านี้ไม่ใช่เ๹ื่๪๫เล่น ๆ  

        เมื่อเราขึ้นไปถึงชั้นสอง เสียงฝีเท้าแปลก ๆ ดังขึ้นจากบันไดด้านหลัง  

        ทั้งที่นาฬิกาข้อมือผมบอกว่าเพิ่งจะห้าทุ่มครึ่ง…  

        และผมก็เริ่มสงสัยว่า—ถ้าเลยเที่ยงคืนจริง ๆ แล้วมีใครฝ่าฝืนกฎข้อแรก จะเกิดอะไรขึ้น  

        นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนพอดี  

        เพื่อนในกลุ่มหัวเราะแล้วพูดว่า “ขึ้นบันไดกันเถอะ จะได้รู้ว่ากฎมันหลอกหรือเปล่า”  

        ผมลังเล แต่สุดท้ายก็ถูกบังคับให้เดินตามไป  

        บันไดไม้เก่า ๆ ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เราก้าวขึ้น  

        ไฟฉายส่องไปตามทาง แต่เงาที่สะท้อนกลับมาไม่ตรงกับจำนวนคนที่อยู่ตรงนั้น  

        บางครั้งผมเห็นเงาเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเงา ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น  

        เมื่อถึงชั้นสาม เสียงฝีเท้าอีกชุดดังขึ้นจากบันไดด้านหลัง  

        เราหันไปมอง แต่ไม่มีใครตามมา  

        เพื่อนคนหนึ่งหัวเราะกลบความกลัว แต่เสียงหัวเราะนั้นสะท้อนกลับมาเหมือนมีใครหัวเราะพร้อมกันจากชั้นบน  

        ผมไม่พูดอะไรออกมา  

        ผมแค่คิดในหัวว่า—กฎข้อแรกไม่ใช่เ๹ื่๪๫ล้อเล่น  

        และตอนนี้…เรากำลังฝ่าฝืนมันอย่างเต็มที่ 

        Next>>>