ตำนานผู้วิเศษ

หนึ่งวันก่อน หลังจากช่วงเวลาที่เซี่ยซีหานรู้ตัวว่าต้องไปสู้กับอมนุษย์ หรือช่วงเวลาหลังจากเซี่ยซีหานกลายเป็นผู้วิเศษที่แท้จริงแล้ว

...

"ท่านผู้วิเศษที่แสนยิ่งใหญ่เคอซวน ซีหานรู้สึกว่ายังไม่พร้อม ท้องก็หน่วงๆ ข้าน่าจะปวดขี้"

"เจ้าสามารถขี้ระหว่างทางได้" เคอซวนพูดอย่างไม่ไยดี และเซี่ยซีหานรู้สึกว่าอุบายเล็กน้อยของเขา จะดึงเวลาในการจะไปไฟท์กับอมนุษย์ใช่ไม่สำเร็จแน่

ในหัวของเซี่ยซีหานคิดไว และเขาก็พบข้ออ้างที่ดี

"ข้า... ข้ามีเรื่องที่สำคัญต้องทำ ใช่ ใช่แล้ว งานประมูลบ้านเร้นลับ ท่านพ่อเจียตัวขอข้า ข้าต้องหาวัตถุดิบในการกลั่นยาวิเศษเพื่อพ่อเจียตัวของข้า ท่านเคอซวน ตอนนี้ข้ายังไปกับท่านไม่ได้" เซี่ยซีหานยิ้มใบหน้าชื่นบาน เขารู้สึกว่าการอ้างเรื่องความกตัญญูของตัวเองเป็นข้ออ้างที่ดี ไม่มีใครกล้าปฏิเสธลูกกตัญญูที่ทำเพื่อพ่อได้จริงไหม

"แต่เจ้าไม่มีเงินบูลนี่ เงินทั้งหมดของเจ้าอยู่ที่ข้า"

ใบหน้าเซี่ยซีหานมืดมน เขาถูกไอ้แก่เคอซวนจับได้จริงๆ 'ข้าจะเอายังไงดี ข้าจะเอายังไงดี ข้าไม่อยากไปสู้กับอมนุษย์โดยไม่เตรียมตัวแบบนี้ แต่เงินของบิดาอยู่กับมันทั้งหมดจริงๆ ไอ้แก่เอ็งมันชั่วร้าย' เซี่ยซีหานมองเคอซวนอย่างมีเลศนัย เขาเจ็บแค้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

แต่อยู่ๆ เคอซวนก็หัวเราะ

"ไอ้เด็กน้อยเอาแบบนี้ก็แล้วกัน เห็นแก่ความเป็นลูกกตัญญูของเจ้าข้าจะช่วยเจ้าเอง เจ้าเคยพูดว่า เจ้าเคยหลอกพวกคนในเมืองรากไม้ในตัวตนของ 'โถงที่เก้า' และปลอมตัวโดยใช้ชื่อ 'ยุ่นอี้' งั้นจงใช้พลังวิเศษของเวทย์พันหน้า แสดงตัวเป็นยุ่นอี้ต่อหน้าข้าสิ"

เซี่ยซีหานไม่รู้ว่าเคอซวนจะทำอะไร แต่เขาก็ทำตาม

เคอซวนเดินวนรอบตัวเซี่ยซีหาน จากนั้นเขาก็ยิ้ม ก่อนจะพูดอะไรแปลกๆ ต่อ "เจ้าคงไม่ได้ใช้เสียงปกติของตัวเอง ตอนพูดกับคนพวกนั้นใช่ไหม ตอนที่เจ้าปลอมเป็นยุ่นอี้"

'แน่แหละใครจะทำแบบนั้น บิดาก็ต้องเปลี่ยนเสียงสิวะ บิดาไม่ใช่คนโง่' เซี่ยซีหานบ่นเคอซวนในใจ ก่อนจะตอบเคอซวนอย่างสุภาพว่าใช่ขอรับท่านผู้วิเศษเคอซวนผู้ยิ่งใหญ่ ท่านช่างรอบรู้เหลือเกิน เซี่ยซีหานพยายามประจบเคอซวน ทั้งๆ ที่ตัวเองนั้นกับเคอซวนตอนนี้เป็นผู้วิเศษแท้จริงในระดับเดียวกันแล้ว

หากวัดกันด้วยพลังล้วนๆ เซี่ยซีหานต้องเหนือกว่า

แต่ไม่รู้ทำไม เซี่ยซีหานรู้สึกว่าไอ้แก่นี่ต้องมีลูกไม้อะไรซ่อนเอาไว้อีกมาก นิเซี่ยซีหานถึงกับคิดไปว่า ในอดีตที่เคอซวนเคยโม้เอาไว้นั้น หรือจริงๆ เคอซวนจะเป็นแบบนั้นจริงๆ อัจฉริยะที่ถูกเลือกให้เข้าไปใน 'มหาวิหารศักดิ์สิทธิ์หัตถ์แห่งพระเจ้า'

แต่ตอนนี้ช่างมันเถอะ เซี่ยซีหานรีบทำตามสิ่งที่เคอซวนสั่ง เขาให้เซี่ยซีหานพูดตามหลายประโยคด้วยซุ่มเสียงที่ดัดในลักษณะของ 'ยุ่นอี้'

"ข้าพูดแบบนี้เป็นยังไง เสียงของข้าเหมือนตอนเจ้าปลอมตัวเป็นยุ่นอี้หรือไม่" เซี่ยซีหานตกตะลึง ไอ้แก่เคอซวนนี่ นอกจากปลอมเหมือน แต่มันยังปลอมเร็วอีก

แต่พริบตาหลังจากตกใจที่เคอซวนปลอมเสียงเหมือนแบบแล้ว

เซี่ยซีหานก็ต้องตกใจซ้ำสองเข้าไปอีก เมื่อเคอซวนเอาสองมือวางขนาบไปใกล้ๆ กับใบหน้าของตัวเองและเปลี่ยนใบหน้าเป็นของ 'ยุ่นอี้' เซี่ยซีหานตัวปลอม

จากนั้นทั้งร่างและความสูงก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป เป็นเหมือนเซี่ยซีหานทุกประการ

แต่ที่แตกต่างมากที่สุดคือ เสื้อผ้าชุดผู้วิเศษ ที่ตอนนี้ที่ยุ่นอี้ปลอมตัวสวมใส่ มันดูอลังการเว่อร์วัง ราวกับเทพศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ปราณ

"ดูให้ดีว่าข้าจะหาของเหล่านั้นให้เจ้ายังไง"

สองมือของเคอซวนปรากฏนกกระดาษที่คุ้นตา แต่เดิมเคอซวนต้องหยิบมันจากกระเป๋าที่ดูพะรุงพะรัง แต่ตอนนี้เขาเรียกนกกระดาษออกมาคล้ายออกมาจากความว่างเปล่า มันเนียนตาราวกับดูนักมายากลแสดงอยู่

วงเวทย์ปรากฏบนมือเคอซวนหลังนกกระดาษบินวนรอบร่าง

บนวงเวทย์นั้น มวลพลังธรรมชาติกลั่นตัวก่อรูปเป็นแสงสีน้ำเงิน พวกมันค่อยๆ ลอยตัวและผสานกัน ก่อนจะค่อยๆ กลายเป็นผลึกอัญมณีสีไพลินอันสวยงามหลายสิบเม็ด

"แค่นี้น่าจะพอพอแล้ว"

เคอซวนพูดพร้อมโยนอัญมณีสีน้ำเงินที่เขาสร้างขึ้นให้นกกระดาษหลายตัว

เซี่ยซีหานรู้สึกคุ้นๆ กับวิธีการเหล่านี้ของเคอซวน เขารู้สึกว่าความสามารถของเคอซวนถูกยกระดับไปมาก

และอยู่ๆ เซี่ยซีหานก็ตกใจแผ่นหลังเย็นเฉียบ เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่ง

"ท่านผู้วิเศษ... ท่านผู้วิเศษผู้ยิ่งใหญ่เคอซวน ท่านอย่าบอกข้านะว่า ตอนนี้ท่าน... ท่าน ท่านจะทำแบบนั้นอีกแล้ว ทำเหมือนตอนที่ท่าน..."

"ใช่แล้วข้ากำลังจะทำสิ่งนั้นเหมือนกับตอนที่พวกเราอยู่ในโลกแห่งสายหมอกของดวงวิญญาณนางเงือกขาว เจ้าเด็กน้อยเซี่ยซีหาน เจ้ายังต้องเรียกรู้โลกอีกมาก" พูดจบเคอซวนส่ายหน้า ราวกับว่าคุยกับคนโง่อยู่ "ในโลกแห่งผู้วิเศษ พลังวิเศษของเราไม่ได้มีเอาไว้แต่เพื่อการเข่นฆ่า เจ้าสามารถประยุกต์ใช้มันได้หลากหลาย เช่นข้า... ข้าที่กำลังจะช่วยเจ้าหาส่วนผสมยาวิเศษ 'คืนชีวิต' คิกคิก"

พูดจบประโยคนี้ เคอซวนก็หัวเราะก่อนจะไม่พูดไม่จาอีก เขาเอาแต่สร้างวงจรเวทมนตร์รอบตัว

เวลาค่อยๆ ก้าวผ่าน

...

พระราชวังของจ้าวอาณาจักรไม้หมื่นกิ่ง วังที่สวยงามถูกสร้างบนยอดต้นไม้ยักษ์อันเก่าแก่และยิ่งใหญ่ มันสวยงามและดูเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ

โดยที่ไม่มีคนสังเกต ในความมืดใต้แสงดารา นกกระดาษหลายสิบบินไปมา จนมันสังเกตเห็นใครคนหนึ่งในห้องพักริมระเบียง เหล่านกกระดาษต่างโยนอัญมณีสีไพลินไว้ตามจุดต่างๆ

ถ้าเซี่ยซีหานอยู่ที่นี่เขาจะคุ้นเคยวิธีการนี้ของเคอซวนมาก เมื่อโยนอัญมณีเหล่านี้เสร็จ กลุ่มนกกระดาษก็บินจากไป

ในห้องนอน ท่านชายเหวินชู เขายกสุรารินอยู่เพียงคนเดียว จากนั้นเขาก็เปิดหนังสืออ่าน ในหนังสือที่ท่านชายเปิดอ่านมีหลายชื่อของบุคคลสำคัญของอาณาจักรจำนวนมาก

ใต้ชื่อของคนเหล่านี้มีข้อมูลสำคัญๆ ของคนเหล่านี้เขียนเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะไปทำอะไรที่ไหน มีนิสัยอย่างไร จุดอ่อนจุดแข็ง และวิธีใช้ประโยชน์ ซึ่งแต่ละคนมีข้อมูลแต่ละหัวข้อมากน้อยต่างกัน

หน้าใหม่ล่าสุดที่ยังมีข้อมูลไม่มากนัก มีชื่อของคนสองคน

-[ถางเทียนเจี๋ยผู้มีศักยภาพเทียบเท่านักรบแปดดาบ]-

-[เซี่ยซีหาน ชายหนุ่มผู้มีพรสวรรค์อย่างประหลาดในการหลอมสร้าง มีแววว่าจะเป็น 'ผู้สร้าง' เขาปกปิดความสามารถด้านศักยภาพแห่งนักรบของตัวเอง เขาน่าจะแข็งแกร่งมาก]-

ในชื่อของเซี่ยซีหาน ท่านชายเหวินชูขีดเขียนข้อมูลใหม่ๆ เพิ่มด้วยตัวเอง

"ท่านชายเหวินชูพบกันอีกแล้วนะขอรับ" เสียงบุรุษที่สุภาพดังมาจากมุมไกลๆ แต่ท่านชายเหวินชูก็ต้องรีบหันเหลียว นั่นเพราะห้องพักของท่านชายผู้นี้ อยู่บนยอดสุดฝั่งหนึ่งของต้นไม้ยักษ์โบราณ ซึ่งถ้าไม่เดินขึ้นมาจากเส้นทางที่เหมาะสม นั่นก็แสดงว่าเสียงที่ดังมาจากทิศทางอื่นนั้น ต้องเป็นผู้ปีนป่ายมา ซึ่งทักษะการปีนป่านนี้ต้องไม่ธรรมดา นั่นเพราะยอดต้นไม้โบราณนั้นสูงมาก

มันสูงจนแทบจะไปแตะสัมผัสแผ่นท้องฟ้าและหมู่มวลเมฆเลยด้วยซ้ำ

"ทะ... ท่านทูตแห่งโถงที่เก้า" ท่านชายเหวินชูพูดพร้อมหายใจลึกไปทางระเบียง ที่ราวกับว่าลอยอยู่บนท้องฟ้าของตัวเอง

เขามองออกไป และเห็นชายที่คุ้นเคย ใบหน้ายิ้มแย้มมือไพล่หลัง เส้นผมที่ปลิวไสวอย่างพอดี และสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ทำให้ท่านชายเหวินชูสั่นสะท้าน

ท่ายชายเหวินชูเขาเคยคิดว่า 'ยุ่นอี้' ท่านทูตแห่งโถงที่เก้าคือตัวตนลึกลับที่แข็งแกร่งมาก

แต่พอคิดถึงความแข็งแกร่งของยุ่นอี้ท่านทูตแห่งโถงที่เก้า ท่านเหวินชู เขายังไม่ได้ประเมินว่าท่านทูตผู้นี้จะแข็งแกร่งจนถึงขอบเขตแห่งปราชญ์เช่นนี้

แต่พอพบว่ายุ่นอี้นั้นบินได้ และบินได้อย่างอิสระบนท้องฟ้า

ท่านเหวินชูตอนนี้เขารู้สึกราวกับว่า พบตัวตนในตำนานจริงๆ ที่ตัวเขาไม่อาจจะเสียมารยาทได้แม้แต่น้อย

เขาไม่รู้ว่าท่านทูตแห่งโถงที่เก้ายุ่นอี้มาหาตัวเขาทำไม

"ข้าจะไม่พูดมาก แต่นี่อาจจะเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ของท่านชาย ไม่นานมานี้ข้าพบเรื่องไม่คาดฝัน และคนของข้าพบเจออุบัติเหตุเล็กน้อยจากเหล่าอมนุษย์ ข้าต้องการกลั่นยาวิเศษอย่างยาวิเศษ 'คืนชีวิต' ปัญหาเล็กน้อยของข้าตอนนี้คือ ข้าไม่มีเวลารวบรวมวัสดุต่างๆ เองมากนัก ดังนั้น ข้าจึงต้องการพึ่งพาท่านชาย โดยข้าจะมอบโอกาสอันยิ่งใหญ่ให้ท่าน"

ยุ่นอี้ผู้นี้ยิ้มอย่างเบาสบาย ราวกับไม่เป็นทุกข์เป็นร้อนในเรื่องใด

ส่วนในหัวของท่านชายตอนนี้ กลับวุ่นวายและเต็มไปด้วยความคิดมากมาย

ด้านหน้ายุ่นอี้แสงสว่างก่อตัวอย่างเจิดจรัส มันดูราวกับว่ามีอำนาจวิเศษเหนือกฎเกณฑ์ทำให้เกิดปาฏิหาริย์ จากแสงก่อรูปเป็นสารหนังที่ดูคล้ายกระดาษแผ่นหนึ่ง

ไม่นานกระดาษแผ่นนั้นก็ลอยไปอยู่ในมือท่านชาย

"ข้าจะรับปากเจ้าสองเรื่อง หากเจ้ารวบรวมทุกอย่างให้ข้าได้ แต่หากเจ้ารวบรวมได้เพียงครึ่งเดียว ข้าจะช่วยเหลือเจ้าหนึ่งอย่าง จงเลือกเอา หนึ่ง.ข้าจะช่วยเหลือปกป้องอาณาจักรของเจ้าหนึ่งครั้ง หรือ ข้อสอง.ข้าจะรับปากคำข้อร้องใดๆ ของเจ้าหนึ่งเรื่องที่อยู่ในอำนาจของข้า"

ยุ่นอี้ตัวปลอมแสยะยิ้ม ราวกับว่าข้อเสนอที่เขามอบให้ท่ายชายเหวินชู คือข้อเสนอที่ดีที่สุดอย่างหาใดเปรียบ

หากแต่ในอีกด้านหนึ่ง

...

เซี่ยซีหานยืนมองชายคนหนึ่ง ยืนเขย่งเท้าทำราวกับโบยบิน พร้อมมีวงเวทย์เรียกสายลม ทำเส้นผมตัวเองโบกสะบัด

เป็นอีกครั้งที่ตัวเซี่ยซีหานเห็นลูกเล่นนี้ของเคอซวน

เซี่ยซีหานได้แต่พูดในใจตัวเอง หลังจากได้ยินบทสนทนาของเคอซวนและท่านชายเหวินชู

'เคอซวนเอ็งมันร้ายจริงๆ บิดาฝึกวิธีเล่นแสงบ้างจะดีไหมนะ'