ตอนที่ 2 หาบ้านเช่า
พื้นที่ตรงส่วนของสิงหราชรีสอร์ตทั้งหมดเป็พื้นที่สี่เหลี่ยมจำนวนร้อยไร่ ถูกแบ่งทำรีสอร์ตสิบไร่ สวนผลไม้แปดสิบไร่ เป็สวนผสมปลูกหลายอย่างรวมกันเก็บเกี่ยวตามฤดูกาล พื้นที่ส่วนที่เหลือเป็บริเวณบ้านของเ้าของรีสอร์ต
ส่วนพื้นที่ตรงรีสอร์ตมีน้ำจากเขื่อนไหลผ่านตลอดปีนักท่องเที่ยวจึงนิยมพากันมาเที่ยวเพื่อชมบรรยากาศเนื่องจากเป็จังหวัดที่อยู่ไม่ได้ไกลจากกรุงเทพมากนัก
่วันหยุดนักท่องเที่ยวจะมากเป็พิเศษแต่ทางรีสอร์ตก็มีที่พักเพียงพอสำหรับต้อนรับนักท่องเที่ยวมีทั้งแบบบ้านพักและห้องเช่าแล้วแต่ลูกค้าจะเลือก ส่วนราคานั้นก็จะแตกต่างกันออกไป
รีสอร์ตแห่งนี้ยังมีร้านอาหารรสชาติถูกปากและร้านกาแฟเปิดบริการั้แ่เช้าเรียกได้ว่าตื่นเช้าขึ้นมาก็มีให้เลือกซื้อเลือกกินกันได้ตามใจชอบ บริการดีอาหารอร่อย ที่พักสะอาดและที่สำคัญเ้าของใจดีแถมยังหล่อสุดๆ
ทางด้านนิชนันท์ เนื่องจากว่าบ้านพักหมอที่ทางหน่วยงานจัดไว้ให้มันคับแคบสำหรับเธอแถมยังดูวุ่นวายไม่เป็ส่วนตัวเธอจึงตัดสินใจมาหาบ้านเช่าสักหลังซึ่งเธอก็ถูกแนะนำให้ลองมาถามที่สิงหราชรีสอร์ตดูเพื่อว่าจะมีบ้านพักให้เธอเช่า
“สิงหราชรีสอร์ต...เจอแล้ว” นิชนันท์เลี้ยวรถเข้าไปจอดเมื่อเจอป้ายบ่งบอกว่าเธอมาถูกทางแล้วจากโรงพยาบาลที่เธอกำลังจะเข้าไปทำงานกับที่รีสอร์ตแห่งนี้ระยะทางห่างกันแค่เพียงห้ากิโลเมตรเท่านั้นซึ่งถือว่าไม่ได้อยู่ห่างกันมากนักขับรถแป๊บเดียวก็ถึง
เธอจอดรถแล้วเดินเข้ามาด้านในก็เจอกับพนักงานของที่นี่เอ่ยต้อนรับเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“สวัสดีค่ะ คุณลูกค้า มาพักผ่อนใช่มั้ยคะ” เนตร...คนดูแลรีสอร์ตแห่งนี้ร่างกายเป็หญิงแต่แต่งตัวคล้ายกับผู้ชายตัดผมรองทรงสูงแต่งตัวเท่ๆกางเกงยีนส์เสื้อยืดนุ่งทับในดูสะอาดเรียบร้อย
“สวัสดีค่ะ ไม่ใช่ค่ะ คือดิฉันมาทำงานประจำอยู่แถวนี้้าจะขอเช่าบ้านพักเป็แบบรายเดือนค่ะ ไม่ทราบว่าที่นี่มีบริการมั้ยคะ”
“แบบรายเดือนเหรอคะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าอยากจะได้ราคาแบบไหนบรรยากาศยังไงมีคิดไว้มั้ยคะ”
“มีแบบเป็บ้านมั้ยคะ กว้างๆหน่อย ขอแบบเงียบๆ ไม่เจี๊ยวจ๊าวเลยจะดีมากไม่ทราบว่าความ้าของดิฉันเยอะเกินไปหรือเปล่าคะ”ตอบแบบยิ้มๆแต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็ไร ขอแค่บ้านกว้างๆสักหลังก่อนก็ยังดี
“แป๊บนึงนะคะ อือ...เอาแบบนี้มั้ยคะพี่พาไปดูจะได้ดูด้วยว่าห้องขนาดนี้ราคาเท่านี้คุณลูกค้าจะโอเคหรือเปล่า”บ้านพักมีหลายขนาดหลายราคาแต่สำหรับอาชีพเงินเดือนคุณหมอแบบเธอเท่าไหร่เธอก็จ่ายได้
“ได้ค่ะ”
“เชิญค่ะ พี่พานั่งมอเตอร์ไซค์นะคะ ที่มันกว้างพี่ี้เีเดินมันช้า”
“ได้ค่ะ”ทั้งสองสาวพากันขึ้นมอเตอร์ไซค์โดยมีเนตรเป็คนขับพาชมบ้านพักภายในรีสอร์ตในระหว่างขับรถดูบ้านพักแต่ละหลัง เนตรก็อธิบายรายละเอียดคร่าวๆไปด้วยจนขับมาถึงบ้านพักหลังสุดท้าย
“บริเวณตรงนี้บรรยากาศดีสุด มีน้ำจากเขื่อนไหลผ่านตลอด อากาศก็เย็นสบายบ้านพักตรงบริเวณนี้มีขนาดใหญ่สุดแล้วค่ะ คุณลูกค้าสนใจหลังไหนดีคะ”
“สุดทางแล้วใช่มั้ยคะ”เธอมองตามทางเข้าไปเห็นมีถนนเล็กๆตรงเข้าไปที่ด้านในอีก
“ใช่ค่ะมีแค่นี้”นิชนันท์มองไปรอบๆเกิดสะดุดตาเข้ากับบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ถัดออกไปอีกหน่อยรู้สึกเหมือนจะเป็หลังสุดท้ายที่อยู่ด้านในสุด น่าจะเงียบสงบดี
“แล้วบ้านหลังนั้นล่ะคะ”
“อ่อบ้านหลังนั้นไม่ได้เปิดให้คนเช่าหรอกค่ะเป็บ้านพักของเ้าของที่นี่ค่ะ แต่นายก็ไม่ค่อยได้มาอยู่หรอกนานๆจะมานั่งมานอนสักครั้ง”
“ขอฉันเช่าบ้านหลังนั้นได้มั้ยคะ น่าจะเงียบดี” นิชนันท์รู้สึกถูกใจบ้านหลังสุดท้ายปลูกอยู่ต่างหากไม่ติดกับบ้านพักหลังอื่นด้วย
“อือ...ขอพี่โทรถามนายสิงห์สักครู่นะคะ"เนตรหยิบมือถือขึ้นมาโทรออกหาเ้านาย แต่โทรไปสองสายแล้วก็ไม่มีคนรับเนตรจึงจำเป็ต้องตัดสินใจเอง
"ตกลงพี่ให้เช่าค่ะ...เดินไปดูกัน ด้านหลังของบ้านหลังนี้เป็สวนผลไม้ของนายสิงห์เ้าของที่นี่เหมือนกันค่ะมีถนนเล็กๆขับตรงไปเรื่อยๆจะเป็ทางออกหน้าสวนค่ะ”
เนตรจัดการตัดสินใจให้ลูกค้าคนนี้เช่าโดยที่ยังไม่ได้ขออนุญาตเ้าของบ้านก่อนเนื่องจากโทรไม่ติด กุญแจห้องทั้งหมดอยู่ที่เนตรพอดีเธอเห็นว่าบ้านหลังนี้ปิดทิ้งไว้เฉยๆก็เลยตอบตกลงให้เช่า
เนตรพานิชนันท์เดินเข้าไปดูด้านในภายในตกแต่งทุกอย่างเหมือนกับบ้านพักหลังอื่นๆ แต่แค่มีขนาดใหญ่กว่าเป็บ้านพักหลังสุดท้ายที่น่าจะเงียบและเป็ส่วนตัวดี
“กว้างมากเลยนะคะเนี่ย”
“ตกลงคุณลูกค้าสนใจบ้านหลังนี้นะคะ”
“ค่ะ”
“โอเคค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าชื่ออะไรคะ ส่วนพี่ชื่อพี่เนตรนะคะ”
“ชื่อแก้มค่ะ เป็คุณหมอมาใหม่ของตำบลนี้ เพิ่งย้ายมาค่ะบ้านพักหมอที่โรงพยาบาลมีให้มันคับแคบ แก้มก็เลยมาหาเช่าเอาดีกว่า”
“เป็คุณหมอเหรอคะเนี่ย ถ้างั้นพี่เรียกหมอแก้มแล้วกันนะคะ”
“ได้สิคะ...ไม่ทราบว่าแก้มสามารถเข้ามาอยู่ได้วันนี้เลยมั้ยคะ"
"ได้เลยค่ะ ทางรีสอร์ตของเรามีร้านอาหารตามสั่ง ร้านกาแฟเปิดแต่เช้าลองไปแวะชิมได้นะคะ"
"โอเคค่ะ"
@ทางด้านสิงหราช
บ้านหลังใหญ่สองชั้นเป็บ้านไม้สักทั้งหลังอยู่ตรงทางเข้ารีสอร์ตพอดี ใครผ่านไปผ่านมาก็จะเห็นหมด
"คุณย่าขา นิดคิดถึงมี๊ค่ะ”เสียงเล็กๆของหนูนิดเอ่ยขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยทำเอาคุณอาหนุ่มกับคุณย่ามองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"เพิ่งจะมาเองจะรีบคิดถึงไปไหนล่ะลูก ย่าก็อยู่ คุณอาก็อยู่"คุณย่าเอ่ยบอกหลานสาวที่ทำท่าเหมือนจะร้องกลับกรุงเทพฯ
"ใครอยากกินขนมเค้กบ้างน้า...อาจะพาไปกิน"คุณอาหนุ่มเริ่มทำหน้าที่หลอกล่อหลานสาวไปหาขนมกิน
"นิดค่า..." เสียงใสๆตอบรับเมื่อพูดถึงของกินเค้กที่คุณอาพูดถึงทำให้หนูนิดหยุดคิดถึงหม่ามี๊ไปได้ชั่วครู่
"ป่ะ อุ้มมั้ย"
"อุ้มค่ะ" คุณอาสิงห์อุ้มหนูนิดไว้บนแขนแล้วพากันเดินออกจากบ้านตรงไปที่ร้านกาแฟใกล้ๆขนมเค้กหน้าส้มชิ้นใหญ่ถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะตรงหน้าหนูนิดพร้อมกับนมปั่นรสชาติหวานมันส่วนของคุณอาเป็กาแฟปั่นเข้มๆแต่ก็เน้นหวานมันเช่นกัน
"เค้กส้มอร่อยมั้ยคะ"
"อร่อยค่ะ นิดขอมากินทุกวันเลยได้มั้ยคะ"
"ได้สิคะ"
"คุณอาใจดีจังเลยค่ะ"
"อาใจดี ก็อยู่ที่นี่กับอานานๆนะคะ อย่าเพิ่งร้องกลับ"
"คิดถึงป๊ากับมี๊น่ะสิคะ"
"มี๊ไม่สบายยังไม่หาย หนูนิดอยู่กับอากับคุณย่าที่นี่ก่อนนะคะเดี๋ยวอาจะพาไปเที่ยวเล่นน้ำตก อยากไปมั้ยคะ"
"อยากค่า..."
"แต่วันนี้เย็นแล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่เนอะ"
"ค่ะ"
"เอ้ากินเยอะๆจะได้อ้วนๆ"
"มี๊บอกว่าอ้วนแล้วไม่สวย"
"ถ้างั้นมาค่ะ อาช่วยกิน"
"ไม่ให้ค่ะ นิดกลัวอ้วนแต่นิดอยากกินมากกว่า"
"ถ้างั้นก็เอาที่นิดสบายใจเลยลูก" คุณอาหนุ่มกับหลานสาวพากันนั่งคุยกว่าเค้กจะหมดอันก็กินเวลาไปพักใหญ่เพราะเ้าหลานตัวแสบเอาแต่พูดจ๋อยๆไม่ค่อยจะตักเข้าปากสักเท่าไหร่
297
