โลกใบนี้นั้นโหดร้าย......... นั้นเป็เื่ที่ทุกสิ่งมีชีวิตต่างรู้กันดี หากไร้ซึ่งอำนาจ พลัง เงินทอง ความสามารถ ก็ไม่อาจทำตามสิ่งที่ใจปรารถนาได้แม้แต่สิ่งเดียว นั้นคือความเป็จริงของชีวิต
แต่จะหากมีแค่เพียงอย่างเดียวจากทั้งสามปัจจัย ก็อาจไม่มากเพียงพอ
ยกตัวอย่างเช่นหากมีเเค่เงินตรา
มนุษย์ใช้เงินในการแลกเปลี่ยนสิ้นค้าเพราะเงินคือสิ่งสำคัญของมนุษย์ ขณะที่หากคุณลองนำเงินไปใช้ขอซื้อกล้วยจากลิงต่อให้จะขอซื้อด้วยเวินนับกมื่นล้านมันก็จะไม่นำกล้วยมาแลกกับเงิน เพราะสิ่งสำคัญสำหรับลิงคือกล้วยไม่ใช่เศษกระดาษ
ด้วยเหตุนี้มนุษย์จึงจำเป็ต้องมีพลังและอำนาจ พลังที่จะใช้ปกป้องตัวเองจากทุกสิ่ง อำนาจที่มีไว้เพื่อควบคุมทุกสิ่งให้ไปเป็ดั่งใจที่ตัวเอง้า
ผู้ที่มีเงิน พลัง อำนาจ มากที่สุดคือผู้โลกใบนี้คือสิ่งที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเป็เื่จริง
ควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจ
ครื้น เสียงของเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ไปทั่วบ้านเรือนรอบ ๆ เปลี่ยนหมู่บ้านเล็กแห่งหนึ่งเป็เธ้าธุลี ควันไฟปกคลุมไปทั่วท้องฟ้ารอบ ๆ บดบังแม้แต่แสงของอัสดง
ซากศพเกลื่อนกราด ในสภาพเละเทะ เืสาดกระเซ็น อวัยวะเรียกราดบนพื้นขาดออกจากกัน ทั้ง ๆ ที่ย้อนไปเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ยังเป็หมู่บ้านที่ดูปรกติสุข ผู้คนออกมาใช้ชีวิตอย่างปรกติแท้ ๆ
ตึก เสียงของคันธนูที่ร่วงหล่นจากมือคู่บาง อาเรียทรุดลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า ณ พื้นไร่ที่ใช้ในการทำนาของหมู่บ้าน ขณะที่มือเล็ก ๆ กำลังโอวบางของนางด้วยความกลัว
“ พี่....ครับ? “ เด็กน้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
“ ไม่ต้องกลัวพี่จะอยู่เคียงข้างเธอเอง...ไม่ต้องห่วงนะถ้าพี่ยังไม่ตายพวกมันไม่มีทางได้ทำอะไรเธอแน่...... อึก” สาวชาวบ้านสำลักเืออกมา เืไหลออกมาจากาแตรงเอว จนทำให้ร่างกายเริ่มตกอยู่ในภาวะขาดเื จนพร้อมจะหมดสติได้ทุกเมื่อ
“ ไปต่อกันเถอะ...เราต้องรีบหนี “
กี่ กี๊ กร๊าก ๆ เสียงอันน่ารังเกลียดของเหบ่าอสูรตัวจ๋อย ดังตามมา อาเรียหันไปมองจนพบเข้ากับเหล่ามอนสเตอร์ที่เรียกว่า ‘ ก็อบลิน ‘ กำลังมุ่งตรงมาทางนี้ ใบหน้าแสดงให้เห็นถึงราคะที่ไม่อาจซ่อนได้
หหน้าของบิดเบี้ยวเมื่อเห็นภาพนั้น พยายามเก็บงำความกลัวไว้สุดฤทธิ์ แม้จะรู้สึกสิ้นหวังและรู้ดีแก่ใจว่าสภาพร่างกายไม่อาจไปต่อได้แล้ว
ฮี่ ฮี้~~ บัดนั้น เมื่อความหวังเริ่มจางออกไป เสียงของอาชาสีขาวก็วิ่งตรงเข้ามาสุดฝีเท้า สายตาสองพี่น้องหันไปมองที่เ้าของเสียง ก่อนที่รอยยิ้มจะผุดออกมาบนหน้าของพี่สาว
“ โท.....มะ !? “
เ้าของชื่อวิ่งมาหยุดตรงหน้า ค่อยย่อ ๆ ตัวลงราวกับจะบอกว่าให้ขึ้นหลังตนหนีไป
กี่ กี้ เ้าตัวเขียว รีบวิ่งเข้ามา ด้วยความเร็วมากกว่าเดิม เมื่อเห็นการมาถึงของ พาหนะมีชีวิตที่จะพาเหยื่อของพวกมันหนีไป
อึก อาเรียเอนสายตามามองที่พวกมอนสเตอร์ ก่อนจะหันมามองที่น้องชายด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเอ่ยคำสั่งลา
“ ฟรีเอล.... พี่ขอโทษนะ “ พรึบ เธออุ้มน้องชายวางไว้บนเ้าม้าสีนิล
“พี่!?”
“ ไม่เป็ไรหรอกพี่สาวไม่ตายหรอกนะจ๊ะ...สัญญาเลยละ “
อาเรียลูบหัวสมาชิกในครอบครัวคนสุดท้ายเพียงหนึ่งเดียว ก่อนจะกันมาเอ่ยกับเ้าม้าหนุ่ม
“ โทมะ ฝากฟรีเองด้วยล่ะตรงไปต่อจะมีเมืองอยู่...ที่นั้นต้องขอความช่วยเลหือได้แน่นอนฝากด้วยล่ะ “
“ พี่ เดียวก่อน โทมะ- “ ยังไม่ทันที่เด็กน้อยพูดจบ โทมะก็ออกวิ่งดูท่าทางเศร้าหมอง ที่ตัวเองไม่สามารถทำอะไรได้อีกนอกจากพาคนตัวเล็กบนหลังนี้ไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุด
“ ฟรีเอล “
อาเรียมองที่น้องชาย นี้คงจะเป็ครั้งสุดท้ายแล้วที่ทั้งคู่จะได้เจอหน้ากัน
“ จงมีชีวิต “
อาเรียเอ่ยลาเป็ครั้งสุดท้าย รวมทั้งยังเป็คำสั่งเสีย เธอหยิบคันธนูหันหน้าเล็งปลายศรไปที่ศัตรูอย่างกล้าหาญ
“ พี่คร้าบบบบบบ !! “ ดวงตาของฟรีเอลเบิกกว้างน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือแผ่นหลังของพี่สาวที่ยืนหยัดรับวาระสุดท้ายอย่างกล้าหาญ
ศรที่ยิงออกไปหลบได้ง่าย มากสำหรับพวกตัวเขียว พวกมันะโหลบสบาย ๆ เข้าถึงตัวเหยื่อ แล้วรุมขย่ำฉีกกระฉากเสื้อผ้า หัวเราะอย่างรื่นรมย์ กับสิ่งที่พวกมันกำลังจะทำ
“ อ้ากกกกกกกก “ เด็กน้อยกรีดร้องสุดเสียงให้กับภาพที่เห็น ก่อนสติจะค่อย ๆ หมดไป
632
![ผมเป็นแวมไพร์ อยากดูดเลือดไม่ใช่อย่างอื่น [PWP] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748922125_58182781.webp)
