ตอนที่ 4
สินค้าเติมอัตโนมัติ
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงกระแทกจากด้านนอกร้านยังคงดังต่อเนื่องราวกับฝูงสัตว์คลุ้มคลั่งกำลังพยายามพังทุกอย่างให้แหลกละเอียด ประตูเหล็กนิรภัยเริ่มสั่นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนฝุ่นจากขอบเพดานร่วงลงมาเป็ระยะ ขณะที่ภายในร้าน 7-ELEVEN เต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง
นนท์ยืนมองหน้าต่างระบบตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรัว ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังเมนู “ระบบเติมสินค้าอัตโนมัติ” อย่างไม่กะพริบ เพราะในสถานการณ์ที่โลกภายนอกกำลังล่มสลาย อาหาร น้ำ และยา อาจกลายเป็สิ่งที่มีค่ามากกว่าชีวิตของคนบางคนเสียอีก
“พี่นนท์… น้ำในตู้เริ่มหมดแล้ว”
เมย์พูดด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย หลังจากลูกค้าหลายคนเริ่มหยิบน้ำดื่มและอาหารมากองไว้ข้างตัวเหมือนกลัวว่าพรุ่งนี้ทุกอย่างจะหายไปจากโลกนี้ นนท์หันมองชั้นวางสินค้าแล้วขมวดคิ้วทันที เพราะข้าวกล่องเหลือไม่ถึงสิบกล่อง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหายไปเกือบครึ่ง และแม้แต่ขนมธรรมดาก็แทบไม่เหลือ
“ทุกคนหยุดหยิบของก่อน!”
เสียงของนนท์ดังขึ้นจนหลายคนสะดุ้ง เขากวาดตามองผู้รอดชีวิตภายในร้านทีละคน ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังมากกว่าที่เคย
“ถ้ายังแย่งกันแบบนี้ ของจะหมดก่อนเช้าแน่ จากนี้ทุกอย่างต้องแบ่งกันใช้ เข้าใจไหม”
ชายวัยรุ่นคนหนึ่งทำหน้าไม่พอใจทันที “ใครจะไปรู้ว่าพรุ่งนี้จะมีอะไรกินอีก! ตอนนี้ใครหยิบได้ก็ควรเป็ของคนนั้นสิวะ!”
“แล้วถ้าของหมดคืนนี้ล่ะ?”
นนท์สวนกลับทันที ดวงตาของเขาคมกริบจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ เพราะในโลกที่กำลังพังทลายแบบนี้ ความเห็นแก่ตัวเพียงเล็กน้อย อาจทำให้ทุกคนตายหมดทั้งร้านได้
ทันใดนั้นเอง—
ติ๊ง!
[ระบบเติมสินค้าอัตโนมัติเริ่มทำงาน]
[กำลังเติมสินค้า…]
วูบ!
แสงสีฟ้าจางๆ ส่องผ่านชั้นวางสินค้าภายในร้านอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะทำให้ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ขวดน้ำที่เคยว่างเปล่าค่อยๆ ปรากฏขึ้นใหม่บนชั้นวาง ข้าวกล่องที่หายไปก่อนหน้านี้ถูกเติมกลับมาเต็มเหมือนไม่เคยถูกหยิบออกไป แม้แต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็เรียงแน่นเหมือนเพิ่งลงสินค้าใหม่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน
ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบทันที
“...เชี่ย”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเผลออุทานออกมาเบาๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ขณะที่คนอื่นๆ เริ่มถอยหลังช้าๆ ราวกับกำลังมองเห็นปาฏิหาริย์ที่เป็ไปไม่ได้
“พี่นนท์… เมื่อกี้มัน…”
เมย์พูดไม่จบประโยค เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายสิ่งที่เห็นยังไง
นนท์สูดลมหายใจลึกก่อนจะรีบเปิดหน้าต่างระบบอีกครั้ง ข้อมูลใหม่จำนวนมากเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที พร้อมตัวเลขที่ทำให้หัวใจเต้นแรงกว่าเดิม
[ระบบเติมสินค้าอัตโนมัติ ระดับ 1]
[เติมสินค้าได้ทุก 30 นาที]
[จำนวนสินค้าที่เติมขึ้นอยู่กับระดับร้าน]
[คำเตือน : สินค้าระดับสูงยังไม่สามารถปลดล็อกได้]
ดวงตาของนนท์สั่นไหวเล็กน้อย
นี่หมายความว่า…
ตราบใดที่ร้านยังไม่ถูกทำลาย พวกเขาจะมีอาหาร น้ำ และยาพื้นฐานใช้อย่างต่อเนื่อง
ในโลกที่กำลังล่มสลายแบบนี้ ความสามารถนี้ไม่ต่างอะไรจากสมบัติระดับชาติ
ปัง!!!
เสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังขึ้นจากหน้าร้านอีกครั้ง จนบางคนสะดุ้งเฮือก เสียงคำรามของพวก Walker ดังลอดเข้ามาจากด้านนอกมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจำนวนของพวกมันกำลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตามเวลา
ติ๊ง!
[คำเตือน]
[ตรวจพบ Walker จำนวน 23 ตัว รอบพื้นที่ร้าน]
[ค่าความปลอดภัยลดลงเหลือ 18%]
สีหน้าของนนท์เปลี่ยนทันที
“ยี่สิบสามตัวงั้นเหรอ…”
เขากำกระบองไฟฟ้าแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เพราะแค่ตัวเดียวก่อนหน้านี้ก็แทบทำให้ทุกคนแตกตื่นแล้ว แต่ตอนนี้ ด้านนอกร้านกลับเต็มไปด้วยฝูงซอมบี้จำนวนมากที่พร้อมจะฉีกพวกเขาเป็ชิ้นๆ ทันทีที่ประตูพัง
ขณะนั้นเอง ชายวัยกลางคนที่เงียบมาตลอดก็เดินเข้ามาหานนท์ช้าๆ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ก่อนจะพูดเสียงต่ำ
“นาย… รู้เื่พวกนี้ใช่ไหม”
บรรยากาศภายในร้านเงียบลงทันที
ทุกสายตาหันมามองนนท์พร้อมกัน
เพราะั้แ่ระบบประหลาดเริ่มทำงาน ทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในร้านแห่งนี้ ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับเขาเพียงคนเดียว
433
