หลังจากที่เหล่ายักษาและขุนนางผู้บ้าเืทยอยถอยห่างออกจากท้องพระโรงไปจนหมด ความเงียบงันปนความกดดันก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง วายุในร่างทศกัณฐ์หนุ่มรูปงามยังคงประทับนิ่งอยู่บนแท่นบรรทมทองคำ ในมือของเขากำวัตถุสี่เหลี่ยมสีดำขลับที่เลี่ยมด้วยอาคมทองคำแวววาว—ศิลาเนตรทิพย์—หรือที่เขาเรียกติดปากว่าสมาร์ทโฟนอาคม
เขากดปลดล็อกหน้าจอด้วยนิ้วเรียวยาว แสงสีนวลตาจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาสีเพลิงที่คมกริบ วายุมองไอคอนแอปพลิเคชันที่คุ้นเคยด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งคิดถึงโลกเก่าและหวาดหวั่นกับสถานการณ์ในปัจจุบัน
"เฮ้อ... ถึงจะได้ระบบเทพมาช่วย แต่มันก็ยังแก้ปัญหาใหญ่ไม่ได้อยู่ดี" วายุพึมพำพลางทอดสายตาไปทางทิศของ สวนขวัญ ที่ตั้งของตำหนักที่คุมขังนางสีดาเอาไว้ "เพราะทศกัณฐ์ร่างเดิมดันไปลักพาตัวพระแม่สีดามาเนี่ยแหละ ามันถึงได้ติดพันไม่จบไม่สิ้นแบบนี้!"
เขารู้ดีว่าต้นเหตุที่แท้จริงที่ทำให้กองทัพพระรามยกพลข้ามมหาสมุทรมาปิดล้อมลงกา ก็เพราะ้าตัวนางสีดาคืน และพวกั์ลงกาเองก็รบกันไม่เลิกรา เพราะคนในโลกนี้ไม่มีอะไรทำนอกจากการฝึกวิชาอาคมและฆ่าฟันกันเอง โดยเฉพาะพวกแม่ทัพยักษาของเขา แต่ละตนมีพละกำลังมหาศาลเหมือนพวกชายหนุ่มที่ฮอร์โมนพลุ่งพล่าน เมื่อขาดสิ่งหย่อนใจ 'การฆ่า' จึงกลายเป็ความบันเทิงชั้นยอดของพวกมัน
ทางฝั่งพระรามก็ไม่ต่างกัน วันๆ เอาแต่บำเพ็ญตบะ เข้าฌาน รบแพ้ก็กลับไปภาวนาคาถา รบชนะก็เย่อหยิ่ง ทุกอย่างหมุนวนอยู่ในวัฏจักรแห่งความเครียดและความแค้นที่ฝังลึก
"ถ้าผมคืนนางสีดาตอนนี้ พวกั์ในปกครองต้องหาว่าผมอ่อนแอและลุกขึ้นมาขบถแน่ๆ แต่ถ้าไม่คืน ผมก็โดนศรพรหมาสตร์เป่ากระจุย..." วายุกุมขมับ "แผนเดียวที่นึกออกตอนนี้คือ ต้องหาอะไรที่ 'น่าดึงดูด' กว่านางสีดามาเบี่ยงเบนสายตาคนทั้งโลก! ทำให้ไอ้าแย่งเมียชาวบ้านกลายเป็เื่รองไปเลย!"
เขาแสยะยิ้มขณะมองหน้าจอที่หมุนติ้วอยู่นานก่อนจะขึ้นข้อความว่า 'ไม่มีเนื้อหาใหม่' เพราะในโลกใบนี้ตอนนี้มีเขาเพียงคนเดียวที่มีเครื่องมือสร้างคอนเทนต์
"ชัดเลย... ที่ไม่มีวิดีโอให้ดู เพราะมันไม่มีคนลง ไม่ใช่เพราะสัญญาณขัดข้อง" วายุถอนหายใจยาว "ในเมื่อพวกคุณชอบรบนัก ผมก็จะทำให้พวกคุณ 'ยุ่ง' กับการปั่นยอดไลก์จนลืมวิธีรบเลยคอยดู!"
วายุเปิดหน้าจอ 'ร้านค้ามนตรา' อีกครั้ง เขาตัดสินใจใช้ หนึ่งหมื่นแก้วมณีรัตน์ เพื่อกวาดซื้อ ศิลาเนตรทิพย์รุ่นพื้นฐาน จำนวนหนึ่งหมื่นเครื่องทันที! ศิลาเหล่านี้ถูกลงอาคมกำกับไว้ให้แข็งแกร่งระดับศาสตราเทวะ ตกไม่แตก กันน้ำ กันไฟ และที่สำคัญคือ "ประจุด้วยตบะบารมี" ของผู้ใช้ เพียงแค่ถือไว้ในมือ อิทธิคุณจากตัวผู้ใช้จะไหลเวียนเข้าสู่ศิลาเพื่อเป็พลังงานขับเคลื่อนอาคมภายในได้ตลอดเวลา
"ก้าวแรกคือต้องสร้าง 'ไอดอล' มาสะกดสายตาพวกั์และพวกลิงให้ได้ก่อน..." วายุรำพึงพลางกวาดเอาศิลาเนตรทิพย์ใส่ย่ามมิติ แล้วเสด็จออกไปยังลานหน้ามหาปราสาท
เหล่าพลั์รีบจัดเตรียม ราชรถศึกเวหา อันวิจิตรตระการตาที่เทียมด้วย พยัคฆ์ทมิฬ เสือั์สีดำสนิทผู้มีอิทธิฤทธิ์เหาะเหินเดินอากาศได้ วายุก้าวขึ้นประทับบนราชรถด้วยท่วงท่าที่สง่างามสยบทุกสายตา
"ไป... มุ่งหน้าสู่ พระราชฐานวิลาสินี!"
ราชรถศึกพุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงเวหา เสียงกงล้ออาคมแหวกอากาศดังสนั่นปานฟ้าเลื่อนลั่น มุ่งหน้าไปยังทิศปัจจิมของเกาะลงกา ใช้เวลาไม่ถึงอึดใจ เขาก็ร่อนลงที่เขตพระราชฐานอันวิจิตร ที่นี่เป็ที่พำนักของเหล่านางั์และเหล่านาง์จำแลงกว่าสามพันตน ทุกนางฝึกวิชา 'มนตรานารีรมย์' ที่ยิ่งตบะแก่กล้าก็ยิ่งงดงามเย้ายวน
ทันทีที่ััได้ถึงกลิ่นอายอันทรงพลังของจอมกษัตริย์ตรา พระนางรัศมี ผู้เป็แม่กองคุมเขตพระราชฐานแห่งนี้ ในชุดผ้ากรองสีนิลก็เยื้องย่างออกมาต้อนรับด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม
"ใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท... เสด็จโดยราชรถศึกมาถึงพระราชฐานวิลาสินี มีเื่ด่วนอันใดหรือเ้าคะ? หรือว่า... ทรงอยากจะมาฝึก 'วิชาคู่ร่วมประสาน' กับหม่อมฉันให้สมใจ?" นางกระซิบเสียงหวานพลางขยับเข้ามาชิดจนวายุได้กลิ่นหอมของแป้งร่ำน้ำปรุง
"อะ...แฮ่ม! ไม่ใช่เื่นั้น" วายุรีบดึงสติ "วันนี้ข้ามีธุระสำคัญเกี่ยวพันถึงความรอดของลงกา จงเรียกประชุมเหล่านางั์ในพระราชฐานที่มีฝีมือในการร่ายรำ การขับขาน และผู้ที่มีสิริโฉมโดดเด่นที่สุดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"
ไม่นานนัก ภายในลานพิธีอันกว้างขวางก็เนืองแน่นไปด้วยเหล่านางยักษาสาวสวยนับร้อยตน แต่ละนางสวยหยดย้อยประหนึ่งนางในวรรณคดีหลุดออกมาสู่โลกความจริง วายุเดินตรวจตราด้วยสายตาของ 'โปรดิวเซอร์มือทอง'
"ดี! ดีมาก! ทุกนางที่อยู่ที่นี่... ข้าจะรับไว้ทั้งหมด!" วายุกล่าวอย่างพึงพอใจ ทำเอาเหล่านางยักษาสาวๆ ถึงกับบิดเขินพลางคิดไปไกลว่าจอมกษัตริย์ตราจะรับพวกนางเข้าเป็นางสนมในพระราชวังชั้นใน
"พระองค์เ้าคะ... หม่อมฉันเกรงว่าวรกายของพระองค์จะ..." พระนางรัศมีแอบกระซิบอย่างเป็ห่วง
"คิดไปถึงไหนกันหมด!" วายุโบกมือขัดจังหวะ "ข้าไม่ได้จะเอาพวกนางไปทำเื่อย่างว่า แต่ข้าจะเปลี่ยนพวกนางให้กลายเป็ 'นงคราญเนตรทิพย์' ที่คนทั้งโลกต้องสยบต่างหาก!"
เขาสะบัดมือหนึ่งครั้ง ศิลาเนตรทิพย์นับร้อยเครื่องก็ลอยละลิ่วไปหยุดอยู่ตรงหน้าเหล่านางยักษาสาวแต่ละนางอย่างแม่นยำ
"สิ่งนี้เรียกว่า ศิลาเนตรทิพย์ ข้าจะสอนวิธีใช้ให้พวกเ้า... จำไว้ ภารกิจของพวกเ้าไม่ใช่การถือดาบออกไปรบ แต่คือการร่ายรำและแสดงความงามผ่านศิลานี้ เพื่อดึงดวงจิตของเหล่าบุรุษทั่วหิมพานต์ให้มาสยบแทบบาท!"
วายุคลี่ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ขณะมองไปยังหน้าจอติ๊กต็อกในมือของเหล่านางยักษาสาวสวย
"สำหรับพวกั์ที่บ้าเื หรือพวกลิงที่บ้าพลัง... ถ้าพวกมันได้เห็นพวกเ้าเต้นและร่ายรำผ่านหน้าจอสีดำเหลี่ยมๆ นี้ทุกวัน พวกมันจะเริ่มคลายความพยาบาท เริ่มไม่อยากออกไปตาย และที่สำคัญ... เมื่อพวกเ้ากลายเป็ 'ดาวเด่น' ขวัญใจมหาชน แม้แต่นางสีดาก็จะถูกลืมเลือนไปจากความสนใจของพวกมันในที่สุด!"
"าที่ใช้ดาบเป็อาวุธน่ะมันล้าสมัยไปแล้ว... ต่อไปนี้คือา 'ซอฟต์พาวเวอร์' ที่ข้าทศกัณฐ์คนนี้จะเป็ผู้กำกับเอง!" วายุรำพึงในใจพลางเริ่มต้นสอนวิธี 'โพสท่า' และ 'การใช้ฟิลเตอร์อาคม' ให้กับว่าที่ดาวเด่นดวงใหม่แห่งเขตพระราชฐานอย่างกระตือรือร้น
2K
