เมื่อ จี้จิ่งเทียนคำราม ปะทุสภาวะพลังกล้าแกร่ง ออกจากร่างทั่วแผ่นดูไร้ช่องว่าง เริ่มก้าวเดินกดดันว่ายเปียว “ต่อให้เ้ามีกลอุบายมากมาย แล้วอย่างไร เ้าขอทานตัวเหม็น…”
“เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังของจริงขอบเขตที่7 ของขั้นพลังก่อกำเนิดของข้า เ้าก็เป็แค่เด็กอมมือแล้ว!”
ขณะเผยความมั่นใจ ส่งเสียงฝีเท้า ตึง! ตึง! กดดันให้ว่ายเปียว ถอยหลัง
พริบตายิ้มเย็นเหยียบขึ้นมา กระบี่ม่วงในมือ มีความประหลาด จี้จิ่งเทียน เผยออกมา พร้อมอายสังหารไม่เก็บออม
จะพุ่งตรงเข้าหาคนตรงหน้าทันใด “เ้า! ตาย!”
ว่ายเปียว ใพลังแรงกดดัน จี้จิ่งเทียนจริงๆ ที่ถอยตั้งหลัก ฉับพลันนั้น เขาจะหมุนท่าฝ่ามือหัตถ์ศูนย์ ป้องกัน
ก็ทำให้จี้จิ่งเทียน พุ่งกระบี่ม่วงออกไป ใไม่น้อย ที่รู้ขอทานอยู่ขอบเขตพลังที่5 “แบบนี้เองซินะ ถึงทำให้เ้า ใจกล้าห่อฟ้า มาเผชิญต่อหน้า…ข้า ว่ายเปียว!”
“แต่ก็เปล่าประโยชน์!” เมื่อกระบี่ ปลดปล่อยระลอกคลื่นเฉียบคม ควงสว่านเป็พลังบิดเบี้ยว ทะลวงเข้าหาว่ายเปียว วูม! “ตาย!” มันก็ฉีกยิ้ม
ซึ่งว่ายเปียว ที่คิดว่าหยุดกระบี่ได้ จากสภาวะพลังหยุดนิ่ง ก่อนจะเกิดแรงทะลวง กราดเกรี้ยวปะทุราวกับูเาไฟะเิ ออก
ปึง! ทำให้ท่าฝ่ามือหัตถ์ศูนย์รวมพลังของว่ายเปียว เผยความใ เกิดการพังทลาย เสียสมดุลทันที
แกรก! เปรี้ยง! เขายังต้องหดหรี่ดวงตาจนเล็กแคบ จากพลังทะลุทะลวงของจี้จิ่งเทียน “ซวยแล้วไง ตู!”
เมื่อเห็นกระบี่ม่วง มีพิษประหลาดหยดลงมาตามคมมีด ผ่านใบหน้าไปเสี้ยวขณะ แบบเฉียดฉิวที่ว่ายเปียวกระทืบเท้า ถอยหลังไปสุดตัว
“เล่นพิษกันซึ่งหน้า แบบนี้เลยหรือ?”
จี้จิ่งเทียน พลางหัวเราะเชิดจมูกขึ้น อย่างลำพองตน ที่พุ่งแทงกระบี่ทรงพลัง แหวกอากาศเข้าไปต่อ “เ้าโดนกระบี่ข้า ได้กลับบ้านเก่าแน่ ฮ่าๆ”
เมื่อเห็นสถานการณ์ว่ายเปียวยากลำบาก ถอยฝีเท้า รัวๆ ให้ต้องแค่นเสียง หึ! ในลำคออย่างไม่พอใจ
“เ้ามีเท้าไว้หนีจริงๆ ด้วยซินะ เ้าเด็กขอทานตัวเหม็น แค่เผชิญหน้าข้า ตรงๆ เ้ายังไม่กล้าด้วยซ้ำ” จี้จิ่งเทียนสบประหม่าขึ้นมา พร้อมสายตาคู่คม จ้องเขม็ง
ว่ายเปียวตั้งรับการโจมตีสุดแรง คลื่นบิดเบี้ยวอันตราย ถอยฝีเท้าต่อเนื่อง เปลี่ยนเป็ท่าฝ่ามือหัตถ์ศูนย์สองมือป้องกันแล้ว
เขาจะกล่าวเสียงขึ้นจมูกออกมาบ้าง “เ้ามันก็ดีแต่เห่าหอนเป็สุนัขผายลม แต่กัดใครไม่เป็มากกว่า อย่ามาพูดดีไปหน่อยเลย ไอ้คนที่จะใช้พิษสังหารคนอื่น”
“เ้า! ตาย!!” จี้จิ้งเทียน ได้ยินคำว่ายเปียว พลันเดือดดาล ฉุนเฉียวขึ้นมา มืออีกข้างแปลงเป็กรงเล็บพยัคฆ์ แหลมคม พุ่งตวัดเข้าใส่ร่างว่ายเปียว ตั้งใจหยุดกระบี่ทะลวงนั้นไว้ทันที
เสียง ฉัวะ! เืไหลกระฉูดว่ายเปียว ถูกกรงเล็บแสงสีขาว วาดออกเต็มแรง ร่างปลิวกระเด็น
อัก! กลางหน้าอก เสื้อผ้าเป็รอยขาดยาว ที่ร่างว่ายเปียวลอยละลิ่ว พร้อมเืพุ่งสาดกระจายเป็รอยทางยาว “ชิ! หมาบ้าข่วนใส่ข้าแล้วไง!”
พร้อมว่ายเปียวพ้นเืสดออกจากปาก คำโต ที่ฉีกยิ้มมุมปากออกมากว้าง
ซึ่งเสี้ยวฉับพลันก่อนเขาจะถอยกระเด็น ได้ดีดเม็ดยาออกไป “มาดูกัน กลอุบายข้า จะทำอะไรเ้าได้หรือไม่?”
จี้จิ่งเทียน กำลังฉีกยิ้มมุมปาก สะบัดเืว่ายเปียว รังเกียจ ออกจากฝ่ามือของเขา
จู่ๆ สายตามัน จะเห็นแสงบางอย่าง ‘จากเม็ดยาว่ายเปียว’ พลันหางตากระตุก ถี่ๆ แล้วที่สบถ
“ไม่ทันการณ์แล้ว ไง! ไอ้เด็กบ้าขอทานคิดว่าของเล่นแค่นี้ จะทำอะไรได้หรือ?” เสียง ตู้ม! ดังขึ้น
ร่างจี้จิ่งเทียนที่สง่างาม กัดฟันกรอดแน่น คิดว่าไม่เท่าใด เจอแรงะเิกระแทก อาภรณ์ศิษย์สายนอกฉีกขาด เป็รอยดำไหม้
ยังแทบไม่อยากเชื่อแรงะเิเม็ดยาหลายลูกนั้นของว่ายเปียว “อ๊ากกก! เ้าช่างรนหาที่ตายนัก เ้าขอทานสวะน่ารังเกียจ!”
รัดเกล้ามัดผมที่แตกเสียหาย ส่งให้เส้นผมจี้จิ่งเทียนแผ่สยาย เหมือนมารร้ายบ้าคลั่ง
ใบหน้าที่เดือดดาล บิดเบี้ยวอย่างมาก คำราม แผ่อายสังหาร ราวกับจะไร้สิ้นสุด พุ่งเข้าหาว่ายเปียว ประหนึ่งสัตว์ร้ายกระหายโลหิต “ข้าจะสับร่างเ้า ให้เป็หมื่นชิ้น!”
ว่ายเปียว ร่างสะบักสะบอมโชกเืเป็รอยทางกรงเล็บยาว ยิ้มทะเล้นขึ้น “ก็ไม่ได้หนังเหนียว อย่างที่คิด นี่หว่า!”
เมื่อหลบการปะทะถอยหลัง จากจี้จิ่งเทียน ที่บ้าคลั่ง ว่ายเปียวก็รีบกินเม็ดยาเพิ่มปราณ 3เท่า เข้าปาก กลืนลงท้อง พร้อมยารักษาไปทันที
วูม!
เนื่องด้วยพลังของ จี้จิ่งเทียน ตอนนี้เกินขอบเขตพลังของว่ายเปียวไปมากโขแล้ว
ขณะเศษปราณอีกฝ่าย ตีโดนพื้นหิน สะเก็ดปราณสาดกระจาย บาดแทงิัว่ายเปียว จนเืสาด ให้รับรู้ถึงความอันตราย การปะทะครั้งนี้
“ยังหรอกน่า ไอ้ขอทานตัวเหม็น ตาย!” พลังสภาวะที่ะเิออกจากกระบี่ม่วง อัดแน่นยิ่งดูน่าคร้ามเกรง ที่จี้จิ่งเทียน เข้าจู่โจม
แม้ว่ายเปียวจะกินเม็ดยา3เท่า ปะทุสภาวะ พลังออกมาอย่างน่าหวาดกลัว…ตามกัน ก็ยังไม่ได้สูสี พลังอีกฝ่าย
ตู้ม! ที่กระบี่แผ่ระลอกคลื่นในมือจี้จิ่งเทียน ฟาดฟันใส่ แผ่ขยายปราณกระบี่น่ากลัว แฝงอยู่ ขยายยืดยาวออกมา
แกรก! แขนข้างหนึ่งว่ายเปียวตั้งท่ารับท่าฝ่ามือหัตถ์ศูนย์ แขนถึงกับเนื้อะเิ ออก กระดูกด้านในแตกหัก บิดงอเืสาด อย่างน่าหวาดเสียว
ความเ็ป แล่นพล่านขึ้นมาบนใบหน้าว่ายเปียวทันที
“ตาย!”
แต่ไม่มีเวลาให้ว่ายเปียว มานั่งโอดครวญความเ็ป ที่กระบวนท่าสังหารต่อไป จี้จิ่งเทียนพุ่งเข้ามา ด้วยรอยยิ้มเยาะดูแคลน
แต่ว่ายเปียวที่ถูกจู่โจม่อันตรายนั้น เขาได้แอบปล่อยเม็ดยาะเิปราณไว้ ตู้ม! คลื่นกระแทกนั้นแรงพอ ให้เขา ดีด ตัวออกไปได้ไกล
ที่ว่ายเปียวกระอักเื สด ออกมาคำโต อัก! มองฝุ่นควันเบื้องหน้า ปลิวว่อนจากแรงะเิที่รุนแรง
หลายคนลอบเฝ้ามองการต่อสู้ พวกจี้จิ่งเทียนกับว่ายเปียว อึกทึกครึกโครมอย่างมาก ยังพากันบ่นออกมา น้อยๆ “ขอทาน เ้าหาเื่ตายแล้ว ไปมีเื่กับคุณชายจี้จิ่งเทียน ตอนนี้”
“อืมๆ ไม่รู้หรือไงว่าสถานะจี้จิ่งเทียน ตอนนี้เขาเป็คนระดับไหนแล้ว” ชายอีกด้านเฝ้ามอง อดไม่ได้ลอบกลืนน้ำลายลงคอดัง อึก!
ด้านของจี้จิ่งเทียน เจอแรงะเิเข้าไป เต็มๆ เกือบสติหลุดลอย อัก!
ก่อนจะพุ่งเคลื่อนที่ด้วยเคล็ดวิชาร่างเงาประหลาด ฟึบ! แหวกฝุ่นควันปราณพลังหนาแน่นวุ่นวาย
เข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว ฆ่า!
ว่ายเปียวร้อง อ๊าก! ด้วยความเ็ปทันที ที่ร่างรวดเร็วจี้จิ่งเทียน ทะลวงกรงเล็บพยัคฆ์ สีขาวสว่าง ปะทะท่าฝ่ามือหัตถ์ศูนย์ ของว่ายเปียวเข้ามา
เปรี้ยง! จนแตกพังกระจาย มือทะลุ ลามไปถึง หน้าอก เกือบถึงหัวใจเต้น ตุบๆ ของเขา
ก่อนว่ายเปียวจะผลักปราณพลัง ย๊าก! ในร่างทั้งหมดออกไป ปะทะเบื้องหน้า
ปึง!
แขนเืสาดกระจาย เกิดการห้อยผิดรูป ที่ถอยกระเด็นออกมา ว่ายเปียวจะคลี่ยิ้มที่ปล่อยเม็ดยาะเิปราณ ออกไป
เสียง ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม จะดังขึ้นมาติดๆ กันอีกครั้ง ที่เห็นเม็ดยาะเิปราณ ว่ายเปียวปล่อยทิ้งไว้ ให้มันกลิ้ง หลุนๆ
“อ๊าก เ้า! ไอ้ขอทานตัวเหม็น เ้ายังเหลือเม็ดยาะเิอีกเท่าใด กันแน่?” จี้จิ่งเทียน ที่ลุกขึ้นมาจากหลุมะเิ สติเกือบหลุดลอยร่างอีกครั้ง
ต้องรีบตบเรียกสติตนเองกลับมา…ไม่อาจโดนการโจมตีว่ายเปียวได้อีกแล้ว ที่ทอสายตาน่ากลัวขึ้นมา
ซึ่งตอนนี้สภาพจี้จิ่งเทียน ไม่หลงเหลือความสง่า น่าเลื่อมใส ศรัทธาของผู้คนอีกต่อไป
คนเฝ้าดูต่างก็รู้ดี น่าจะเป็่เวลาที่จี้จิ่งเทียน าเ็หนัก เสียหน้าที่สุดของเขาตอนนี้เลย ก็เป็ได้
แต่สภาพ ว่ายเปียวแขนข้างหนึ่งห้อย ใช้การไม่ได้ ส่วนอีกข้างก็นิ้วมือหักงอผิดรูป ดูท่าจะน่าอดสู กว่าด้วยซ้ำ
ที่เืว่ายเปียวไหลเซอะ เปรอะเปื้อนเต็มตัว จนในแววตา ยังกลายเป็สีเืแดงก่ำ ที่อาภรณ์พัดโบก โยกหยอกล้อสายลมเย็น เล่น อย่างยุ่งวุ่นวาย