การเจรจาล้มเหลว ฝ่ายเวอร์รากีอุสแม้เป็รองด้วยข้อเจจรจา
แต่ดยุกโอเอนอาศัยว่าทหารของตนพร้อมรบกว่าฝั่งอาร์นาโทสที่บอบช้ำ ประกอบกับหน้าด้านเข้าไว้จึงเลี่ยงการตกลงเจรจามาได้
แต่เพื่อรักษาน้ำใจและมิตรไมตรีของ 2 อาณาจักร จึงจบที่ยังตกลงกันไม่ได้ และให้เวอร์รากีอุสถอนกำลังออกจากลุ่มน้ำจนกว่าจะเจรจาตกลงตัดสินกันได้ ว่าใครจะได้ครองพื้นที่ ซึ่งเวอร์รากีอุสก็ตอบตกลง เพราะพวกเขาใช้พื้นที่ในการเพาะปลูกและประมงกับชลประทานตุนสำหรับฤดูหนาวปีหน้าไว้แล้วด้วยซ้ำจากแม่น้ำชรายด์
แหวนนี้เรเอมซุกมาในกระเป่าของแตงโมพร้อมข้อความพับแนบมา
<ข้ารู้ว่าเ้าไม่พร้อม ข้าไม่บังคับ แต่แหวนนี้มีแค่เ้าที่คู่ควรนะแตงโม จงเก็บมันไว้ วันหนึ่งถ้าเ้าพร้อม จงสวมมันแล้วมาอยู่เคียงข้างข้าบนบัลลังก์ ข้าจะไม่บังคับเ้า แต่จะรอเสมอไป......เรเอม>
ขากลับเซรมี่ไม่พูดกับแตงโมตลอดทาง จนแตงโมชวนคุย ก็ไม่มีผล
“ทำไมเป็แบบนี้?....เซรมี่ เ้าควรจะเป็เพื่อนและที่ปรึกษาที่ดีที่สุดของข้าสิ”...แตงโมดึงแขนเสื้อเซรมี่ไว้ แล้วลากมาคุยที่ที่ไม่มีคนเป็การส่วนตัว
“ข้าเคยบอกเหรอว่าอยากเป็เพื่อนเ้า?”...เซรมี่ถาม
“ห๊ะ!?...อะไรนะ ...เ้าจะเลิกเป็เพื่อนกับข้าเหรอ?”
“ข้าไม่เคยบอกว่าข้าเป็เพื่อนกับเ้า!!”....เซรมี่ตวาดใส่
แตงโมสะดุ้งใ นางไม่เคยเจอใครตลาดใส่ั้แ่มาที่โลกนี้ โดยเฉพาะกับเซรมี่ผู้เงียบขรึมเ็ากับทุกคน ยกเว้นกับแตงโมที่โดนเซรมี่บ่นใส่เป็พิเศษ
“ข้า....ชอบเ้า....ข้าจึงไม่เคยอยากได้เ้าเป็เพื่อน ข้า...อยากได้เ้ามาเป็ของข้า...”...เซรมี่กล่าว
“หา...เซ..ร.....มี่...นี่เ้าก็.....”...แตงโมใมาก
“แต่ดูท่ามันคงไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว...เมื่อเ้ากลับไป เ้าก็จะเป้นราชินีของอาณาจักรอาร์นาโทสเคียงคู่กับเรเอม”...เซนมีกล่าวมาพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมา แล้วเดินไป
“เซรมี่!!! เดี๋ยว!!”...แตงโมดึงมือเซรมี่ไว้...
“เ้าจะรั้งข้าไว้ทำไม?”
“ไม่รู้!..แต่ข้าไม่ให้เ้าไปไหน”
“วางใจเถอะ ข้าแค่เตรียมตัวเดินทางต่อ เราพักกันนานแล้ว”
“เ้าจะไม่ไปจากข้าใช่มั้ย?”
“ข้าไม่เคยไปจากเ้า มีแต่เ้ากำลังจะไปจากข้า”
“ข้า....”
“แล้ว...?....จะให้ข้าดูเ้าครองคู่กับเรเอม ... ให้ข้าซึ่งชอบเ้ามองดูเ้ากอดหอมเรเอม จูบกันกับเรเอม?? หัวใจเ้าทำด้วยอะไร?”...เซรมี่แกะมือแตงโมออกแล้วเดินไปที่ขบวนเดินทาง
“ข้า..........”....แตงโมไม่รู้จะพูดอะไรต่อ หัวใจนางตอนนี้มันแน่น สั่น อึดอัดและทรมานกระอักกระอ่วมที่สุด
...........
“เราใกล้ถึงโยฮันตัน รึยัง?”...อลันถาม
“ท่านถามทุกวันเลย มีอะไรให้ท่านหยุดถามได้มั่งเนี่ย?”...มอร์ดัสถามกลับ
“เราเดินทางมานับเดือนแล้ว เป็เดือนๆเลยนะ ข้าอยากเจอหน้าผู้คนอื่นๆบ้างแล้วนอกจากเ้าพวกนี้”...อลันชี้นิ้วไปยังทหารและองครักษ์ของเอียนน์ แล้วถอนหายใจกล่าวต่อ
“และไอ้พวกมือสังหารด้วย....โอ้ยยย หนาว..”
“อืม ทนอีกหน่อย ข้างหน้าเป็เมืองที่เราจะพักแล้ว”...เอียนน์บอก
เมื่อทุกคนเข้าที่พัก ต่างหาน้ำอุ่นแช่เท้า ขัดเนื้อขัดตัว ทำแผลหิมะกัด แผลาเ็จากการต่อสู้ และหาอะไรร้อนๆ เติมท้อง
พวกทหารแวะเข้าซ่องสถานบริการของเมือง ทุกคนชวนอลัน แต่อลันพยามห้ามตัวเอง
[แตงโม พ้น่หิมะ ฉันจะไปหาเธอ แล้วจากนั้นค่อยว่ากัน นางเอกของฉัน]…อลันไม่รอตั้งตัวตามที่วางแผนไว้แล้ว เขาคิดถึงแตงโมมากขึ้นเรื่อย ยิ่งนานวันที่ไม่ได้ปลดเปลื้อง เขายิ่งคิดถึงอกกลมโตของแตงโมแล้วใบหน้าที่น่ารักสดใสแฝงด้วยความมั่นใจในตัวเอง ถ้ายังไม่ถึงเวลาที่จะกลับไป เขาจะสานต่อทริปทะเลของพวกเขา 2คนโดยจะหาทะเลที่นี่เที่ยวแทน
อลันเดินผ่านสมาคมนักผจญภัยในเมือง นโยบายของสมาคมนักผจญภัยก็คือไม่เข้าฝ่ายการเมืองทั้งในและระหว่างอาณาจักร สมาคมจะเป็กลางในการรับงานว่าจ้างปราบมอนสเตอร์ดุร้ายหรือเข้าสำรวจตรวจค้นดันเจี้ยนต่างๆ และไม่รับงานฆ่าคน รวมทั้งรับจ้างรบ ยกเว้นกับอาชญากรมีหมายจับจึงจะสามารถจับเป้นหรือจับตาย ตามแต่ใบประกาศจะแจ้ง
นักผจญภัยแต่ละระดับนั้นประกอบด้วย
-เหรียญตราไม้สลัก
-เหรียญตราเหล็กทองแดง
-เหรียญตราเงินคราม
-เหรียญตราทองคำ
-เหรียญตราแพลตินั่ม
-เหรียญตราเพชร
-เหรียญตรามงกุฎเพชร
อลันยืนอ่านระดับป้ายข้าหน้าสมาคมที่เป็ตัวอาคารคล้ายวิหารหลังใหญ่ที่มีโถงกว้างขวางใหญ่โต
[ทำไมระดับอันท้ายๆ มันดูคุ้นๆ นะ]…อลันคิด
ลานประลองบางที่ก็จัดขึ้นเพื่อให้นักผจญภัยคิดตัวเพื่อทดสอบว่าเหมาะที่จะรับเควสภารกิจนั้นมั้ย ซึ่งโดยส่วนมากการประลองจะไม่เกิดข้ามระดับเหรียญตรากัน แต่จะเป็ระดับเดียวกันประลองเพื่อแย่งงานกันมากกว่า
![[จบบริบูรณ์]ฉันมีระบบไลฟ์สตรีมจักรวาล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1765398603_25410050.webp)
22K
