ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

"พวกท่านเป็นหมอรักษาคน แต่เห็นแก่ได้ พวกท่านเคยเห็นใจชาวบ้านยากจน หาเช้ากินค่ำไปวันๆบ้างหรือเปล่า ที่คนเหล่านี้มาพึ่งข้ามากกว่าพวกท่าน น่าจะรู้ดีนะว่าเพราะอะไร อย่าให้ข้าต้องบอกกล่าว"นี่เป็นครั้งแรกที่ชิงหลงรู้สึกรังเกลียดหมอพวกนี้เป็นอย่างมาก จึงได้พูดออกมาตรงๆไม่สนว่าพวกหมอเหล่านี้จะคิดยังไง ในเมื่อมากล่าววาจาว่าร้ายเขา ก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าเช่นกัน"จะไม่พูดอะไรหน่อยหรอ คนที่มันเป็น ปีศาจ นั้นไม่ใช่ข้า แต่เป็นพวกท่านต่างหาก ไม่เคยรักษาคนจนอย่างพวกเขา แล้วยังมีหน้ามากล่าวหาข้าอีก คิดว่าข้าจะยอมให้พวกท่านรังแกรึไง!"สายตาทั้งหลายตาจ้องมองไปยังเหล่าชายชราด้วยความรังเกลียด ไม่นึกว่า คนที่ได้ชื่อว่า หมอ จะมีนิสัยแบบนี้ ช่างเสื่อมเสียยิ่งนักความล้มเหลวครั้งนี้จะทำให้พวกเขาไม่มีที่ยืนในสังคม ถ้าข่าวนี้ถูกพูดคุยต่อๆกันไปย่อมสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงแก่พวกเขาเหล่าชายชรา จากนั้นพวกเขาจึงหันหลังกลับแล้วเดินจากไป ไม่กล้าแม้แต่จะมองชาวบ้านเหล่านั้น สิ่งเดียวที่พวกเขาคิดได้ก็คือ ยอมรับมัน และย้ายไปจากเมืองนี้นั่นเอง"เฮ้อ..ข้าไม่อยากให้คนเรียกข้าว่าหมอก็เพราะแบบนี้ล่ะ ถึงจะไม่ได้ชื่อว่าเป็นหมอ แต่ข้าก็ยังรักษา คนอื่นได้เหมือนกัน"เหล่าผู้คนที่ได้ยินต่างชื่นชมเด็กน้อยคนนี้ ทั้งความคิดที่เกินวัย ความสามารถที่ใครก็เทียบไม่ได้ ไม่ถือตัวเป็นกันเอง ย่อมเป็นที่รักของเหล่าผู้คนอย่างแน่นอนหลังจากเรื่องวุ่นวายผ่านไป การรักษาก็ราบรื่นจนทำการรักษาเสร็จสิ้น ยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อยก่อนจะถึงเวลานัดหมายกับตงเสี่ยวและฟงหมิง จึงได้เดินเข้าไปดื่มน้ำชากับของว่างเล็กน้อยในโรงเตี๊ยมใบหลิว ชิงหลงจิบน้ำชาและหยิบจับขนมขึ้นมากินพร้อมกับจิบชาสลับกันไปมา อย่างสบายใจ
ณ ตระกูลจ้าว เงาร่างปรากฎขึ้นฉับพลันที่ลานนั่งเล่นของตึกส่วนตัวของจ้าวหลินหลง พรึบ!!"เจ้ามาแล้วรึ เป็นยังไงบ้าง ""นายน้อยข้าเจอเจ้าเด็กนั่นอยู่ที่โรงเตี๊ยมใบหลิว ขอรับ" "ว่ายังไงนะ เจ้าพบมันแล้วอย่างนั้นรึ ฮ่าๆ ฮ่าๆ ดี ดี ดีมาก ข้าจะได้ล้างแค้นมันที่ทำให้ข้าอับอายในงานประลองครั้งนั้น" จ้าวหลินหลงโกรธจนตัวสั่น จิตสังหารและพลังปราณพวยพุ่งออกมา เพียงไม่นานก็หายไปก่อนจะก้าวเดินออกจากตึกพัก มุ่งไปยังโรงเตี๊ยมใบหลิว"ในที่สุดเจ้าก็โผล่หัวออกมา เจ้าต้องตาย โทษฐานที่ทำให้ข้าต้องนอนพักรักษาตัวนานหลายเดือน ถูกกักบริเวณห้ามออกไปไหน และทำให้ข้าต้องมีรอยแผลเป็นตามร่างกาย ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ"จ้าวหลินหลงคิดในใจก่อนจะถามคนคุ้มกันว่า"นี่จ้าวซงเทียนได้ข่าวพวกนักฆ่านั่นบ้างรึเปล่า ทำไมมันเงียบหายไปเลย ไม่ส่งข่าวมา""ข้าไม่ได้ข่าวพวกมันเลย หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับพวกนั้น"จ้าวซงเทียนกล่าวออกมา"จะเป็นไปได้ยังไง พวกนั้นเป็นนักฆ่างานแค่นี้จะพลาดได้ยังไงกันเล่า"จ้าวหลินหลงกล่าวตอบด้วยความใั่นใจ"ไปกันเถอะ ก่อนที่ท่านพ่อของข้าจะกลับมา ไม่งั้นข้าซวยแน่ เพราะข้ายังถูกกักบริเวณอยู่"ทั้ง 2 รีบเดินทางไปยังโรงเตี๊ยมใบหลิว ด้วยความเร่งรีบ เมื่อมาถึงก็พบว่าชิงหลงไม่อยู่แล้ว ผู้คนที่มารักษาก็เช่นกัน "หืม..มันไปไหนแล้ว ข้ายังเห็นมันอยู่ตรงนี้อยู่เลย เมื่อไม่นานมานี้""ซงเทียนเจ้าแน่ใจนะว่ามันอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าเจ้าตาฝาดหรอกนะ""ไม่ใช่แน่นอน ข้าเห็นมันจริงๆ" ขณะที่ทั้ง2กำลังคุยกันอยู่ ก็ถึงเวลาที่ชิงหลงตกลงเอาไว้ จึงเดินออกมาด้านนอกเพื่อรอ"หืม..นั่นไงนายน้อยมันออกมาแล้ว ที่แท้มันก็เข้าไปในโรงเตี๊ยมนี่เอง มิน่าถึงหาไม่เจอ"จ้าวหลินหลงเห็นชิงหลงเดินออกมา ก็รีบเดินเข้าไปขวางหน้าทันที จนชิงหลงต้องหยุดแล้วหันมามอง"นึกว่าใครที่แท้ก็นายน้อยผู้เก่งกาจในด้านรังแกคนอ่อนแอกว่าตนนี่เอง""เจ้าจะปากดีได้ก็แค่ตอนนี้ล่ะ ตอนนั้นข้าประมาณไปหน่อยถึงได้แพ้ แต่วันนี้มันต่างกัน""โอ..นิสัยยังเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน อยากให้ข้าส่งเจ้าไปนอนติดเตียงอีกรึไง""เจ้าจะทำได้หรอ ข้าไม่ได้มาคนเดียวซะหน่อย ฮ่าๆ ฮ่าๆ""เจ้าคิดว่ามีคนคุ้มกันแล้วมันจะช่วยเจ้าได้รึไง เมื่อวานนี้ก็มีกลุ่มนักฆ่ามาลอบสังหารข้า ข้ายังรอดปลอดภัยดี นับประสาอะไรกับคนคุ้มภัยกิ๊กก๊อกแบบนี้"จ้าวหลินหลงได้ยินถึงกับเงียบกริบ เมื่อชิงหลงพูดถึงนักฆ่า ท่าทางร้อนรน แสดงออกมาทันที ชิงหลงเมื่อเห็นอาการแสดงออกของจ้าวหลินหลงก็ยิ้มออกมา พร้อมกับแสดงท่าท่างเย้ยหยันออกมาอย่างเห็นได้ชัด เอ๊ะ! หรือว่า นักฆ่าพวกนั้นจะมีคนจ้างกันน๊า หรือว่าจะเป็นเจ้ากันเฮือก!จ้าวหลินหลงถึงกับสะดุ้งเลยทีเดียว แต่ก้พยายามคมความตื่นตระหนกเอาไว้ แล้วรีบกล่าวออกมาทันทีเจ้าอย่ามาใส่ร้ายข้านะ เอ๋...ข้ายังไม่ได้บอกว่าเป็นเจ้าจริงๆซะหน่อย แค่สงสัยเท่านั้น จะร้อนตัวไปทำไมจ้าวหลินหลงส่งแรงกดดันออกมา พร้อมกับจิตสังหารพุ่งตรงไปยังชิงหลง แต่กลับไม่ส่งผลอะไรเลย ภาพความทรงจำเมื่อครั้งก่อนพลันผุดขึ้นมาอีกครั้งทำให้จ้าวหลินหลงขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปทางผู้คุ้มกันก่อนจะพยักหน้าให้ชิงหลงเข้าใจดีว่าจ้าวหลินหลงต้องสั่งให้ผู้คุ้มกันมาโจมตีตนเองแน่จึงร่ายเวทย์คุกน้ำแข็งใส่ผู้คุ้มกันทันที กว่าจะรู้สึกตัวเขาก้ถูกกักขังเอาไว้เสียแล้ว"อะ..ชิบหายแล้ว คลาดสายตาเพียงครู่เดียวข้าก็ถูกจับขัง นี่มันทักษะอะไรกันเนี้ย" จ้าวซงเทียนกล่าวออกมาด้วยความตกใจ แม้แต่จ้าวหลินหลงก็ยังอ้าปากค้างยืนนิ่งเหมือนกับท่อนไม้ที่รอเวลาถูกผ่าออกเป็นสองซีกเคร้ง! เคร้ง! เคร้ง! จ้าวซงเทียนโจมตีสุดกำลังอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ยังไม่สามารถทำลายกรงน้ำแข็งนี่ได้เลย เหมือนกับว่ากำลังปะทะกับเหล็กหนาก็มิปาน พร้อมกับร้องตะโกนไม่หยุด"ปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไอ้เด็กบ้า อย่าให้ข้าออกไปได้ละกัน เจ้าตายแน่!""ฮ่าๆ ฮ่าๆ ออกมาให้ได้ก่อนเถอะ ค่อยมาบอกข้า" เจ้า..!!"ต่อไปก็ถึงทีของเจ้าแล้ว ข้าจะทำอะไรกับเจ้าดีนะ" ชิงหลงค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาจ้าวหลินหลงพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก"อย่าเข้ามานะ ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายข้า บิดาข้าจะตามสังหารเจ้า" "อิอิ นายน้อยผู้เก่งกล้าร้องหาพ่อซะแล้ว ตอนที่เจ้ามาหาเรื่องข้าไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลยนิ แล้วตอนนี้มันอะไรกันความอวดดี อวดเก่งเมื่อกี้มันหายไปไหนซะล่ะ"จ้าวหลินลงก้าวถอยหลังทุกครั้งที่ชิงหลงก้าวเข้าไปหา ใบหน้าซีดขาวด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นเทิ้มไม่หยุด ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาก็เริ่มหยุดยืนดูว่ามีเรื่องอะไรกัน แต่เมื่อเห็นก็ถึงกับตกตะลึง ไม่คิดว่าเด็กน้อยที่มารักษาพวกเขานั้น ไม่ได้เก่งแค่วิชาแพทย์เพียงอย่างเดียว แต่ทักษะการต่อสู้ก็เก่งไม่แพ้กัน "ไม่นึกเลยว่าเด็กน้อยนั่นจะเก่งถึงเพียงนี้ ถ้าจะเรียกว่าอัจฉริยะที่เหนือกว่าอัจฉริยะก็คงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย""ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า อายุไม่น่าเกิน15ปี แต่กลับมีความสามารถเกินจินตนาการแบบนี้ คงไม่มีใครเทียบได้แล้วล่ะ""เฮ้อ...หาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ"ชิงหลงไม่สนใจคนรอบข้างซักนิด ว่าจะคิดยังไง และเริ่มทำการโจมตีออกมาทันที ชิงหลงเอ่อยเสียงแผ่วเบา โคลนดูด จากนั้นที่ใต้ฝ่าเท้าของจ้าวหลินหลงก็กลายเป็นบ่อโคลน พร้อมกับค่อยๆดูดร่างเท้าลงไปในบ่อโคลนเรื่อยๆ จ้าวหลินหลงตกใจร้องแหกปากโวยวายดังลั่นเจ้าทำอะไรข้า ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ข้าบอกให้ปล่อย จ้าวซงเทียนเห็นนายน้อยของตนกำลังถูกดูดลงไปในบ่อโคลนก็ตะโกนออกมาเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ ปล่อยนายน้อยข้าเดี๋ยวนี้ ความเดือดดาลพุ่งสูง แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ข้าก็อยู่ของข้าดีๆไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายกับพวกเจ้าแม้แต่น้อย เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะพวกเจ้าเองไม่ใช่รึไง งั้นก็โทษตัวพวกเจ้าเองเถอะ ชิงหลงคิดว่าแหล่งเก็บพลังปราณก็น่าจะคล้ายกันกับของเขา จึงร่ายเวทย์หอกน้ำแข็งขึ้นมา ก่อนจะสะบัดมือไปทางจ้าวซงเทียน หอกน้ำแข็งพุ่งทะลุท้องน้อยของจ้าวเทียนไป พลังปราณเริ่มรั่วไหลออกมา ฉึก!! อ๊ากกก!! เสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดที่ไหลออกมาจับตัวกันเป็นน้ำแข็งทันที "เจ้ากล้าทำลายการบ่มเพาะพลังปราณของข้าอย่างนั้นรึ เจ้ามันปีศาจ!!""ทีใกล้ตาย เพราะคนอื่นทำร้ายกลับบอกว่า เขาเป็นปีศาจ น่าขำสิ้นดี เวลาที่เจ้าทำกับคนอื่น เขาก็พูดออกมาแบบเดี๋ยวกับเจ้านั่นล่ะ ลองใช้ชีวิตแบบขยะไร้ค่าดูซักหน่อยจะเป็นไรไป""ส่วนเจ้าวันๆก็สร้างแต่ปัญหา คิดว่าตระกูลจะช่วยเจ้าได้รึไง ข้าไม่เคยลืมซักครั้งที่พวกเจ้าทำอะไรไว้กับข้า ข้าจะทำให้พวกเจ้าทั้งตระกูลได้พบกับความอับอาย จะอยู่ก็ไม่ได้จะตายก็ไม่ได้ จำคำของข้าเอาไว้"ชิงหลงสร้างหอกน้ำแข็งขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะสบัดมือไปทางจ้าวหลินหลง ฉึก!! อ๊ากกก! พลังปราณรั่วไหลออกมา ตอนนี้ทั้งจ้าวหลินหลงกับจ้าวซงเทียนกลายเป็นขยะไร้ค่าไปแล้ว ที่ไม่สามารถบ่มเพาะพลังปราณได้อีก กลายเป็นคนธรรมดา และจะถูกตราหน้าด้วยคำว่า ขยะไร้ค่า ไปตลอดชีวิต"นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำที่ข้าไม่ตัดแขน ตัดขาพวกเจ้าทิ้ง" พรึบ! ตงเสี่ยว ปรากฎตัวออกมา ตรงหน้าชิงหลง ก่อนจะกล่าวว่า "นายน้อย พวกข้าเตรียมการเสร็จเรียบร้อยแล้ว"ชิงหลงพยักหน้ารับ พร้อมกับร่ายเวทย์ลมเสริมที่เท้าตัวเองก่อนจะลอยขึ้นไปบนฟ้ามุ่งตรงไปยังป่าด้านนอกเมืองหมอกนภา ตงเสี่ยวตกตะลึงเพียงครู่ ก่อนจะได้สติกลับมาพร้อมกับพุ่งทะยานไปทางป่าด้านนอกที่ฟงหมิงกับครอบครัวของทั้งสองอยู่

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 ขยะไร้ค่า

นิยายแนะนำ

ราชันย์จอมเวทย์ชิงหลง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 11 ขยะไร้ค่า

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้