เสียงเตือนจากศูนย์วิจัยดังขึ้นก่อนที่ใครในหอจดหมายเหตุจะได้พูดชื่อธีรัตน์ซ้ำ
โทรศัพท์ของพฤกษ์สั่นแรงบนโต๊ะ หน้าจอขึ้นแจ้งเตือนสีแดงจากระบบรักษาความปลอดภัยของเรือนกระจก
ธามเห็นหน้าจอพร้อมกัน "สามตู้"
"ดอกไม้สามดอก" พฤกษ์พูด
โทรศัพท์ของอคิราห์ดังตามมา แต่ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนระบบ เป็สายเรียกเข้าจากเมษา
"เมษา อยู่ตรงไหน"
เสียงเมษาดังลอดออกมาบางคำ สั่นและขาดเป็่
"...ได้ยินค่ะ...เสียงใบไม้...มันเรียกชื่อหนู..."
ธามเก็บโทรศัพท์กับแฟ้มลงกระเป๋าเร็วมาก "ผมจะสั่งอายัดบัญชีธีรัตน์กับตามตัวศุภกรระหว่างทาง"
"อย่าใช้ช่องทางปกติ" อคิราห์พูด
"ผมรู้น่า" ธามตอบ "ถ้าศุภกรยังอยู่ในระบบ เขาจะเห็นก่อนเรา"
อรนุชเดินมาจากโต๊ะเ้าหน้าที่ "เกิดอะไรขึ้นคะ"
"ปิดแฟ้มนี้ไว้ก่อนครับ" เขาบอก "อย่าให้ใครแตะ โดยเฉพาะคนที่มาขอแฟ้มสวนวรพฤกษ์หลังจากนี้"
"ฉันจะล็อกเข้าตู้ในห้องเก็บพิเศษค่ะ"
"ขอบคุณครับ"
อคิราห์ยังถือสายเมษาอยู่ "อย่าพูดชื่อใครซ้ำ อยู่ให้ห่างจากตู้เพาะ ถ้าได้กลิ่นหวานให้ปิดจมูกด้วยผ้าเปียก"
"อย่าตอบมัน"
พฤกษ์คว้ากระเป๋า "ไป"
ธามขับเหมือนมีใบอนุญาตพิเศษจากความโกรธ เขาคุยโทรศัพท์สลับกับเปิดแอปติดตามบัญชีและระบบวิทยุภายในหน่วย เสียงสั่งการของเขาสั้น คม และไม่มีคำเกินจำเป็
"อายัดปลายทางก่อน ไม่ต้องรอเอกสารครบ...ใช่ ชื่อธีรัตน์ กฤตเมธ...ถ้าเจอศุภกร อย่าเข้าคนเดียว...ไม่ เขาอาจไม่ได้มีแค่คอมพิวเตอร์"
รถเลี้ยวแรงจนไหล่เขาชนไหล่อคิราห์ครั้งหนึ่ง อคิราห์ใช้มือข้างดีจับพนักพิงหน้าไว้ แต่ข้อมือข้างเจ็บที่วางบนตักมีเืซึมผ่านผ้าพันแผลอีกแล้ว
"แผลเปิด" พฤกษ์พูด
"ยังไม่มาก"
"คุณพูดแบบนี้ทุกครั้งก่อนมันมาก"
อคิราห์มองเขาแวบหนึ่ง "คุณสังเกตผมมากไป"
"คุณเืออกต่อหน้าผมบ่อยไป"
ธามทำเสียงในคอจากเบาะหน้า "ช่วยจีบกันหลังเรือนกระจกไม่ะเิได้ไหม"
"ไม่มีใครจีบ" พฤกษ์กับอคิราห์พูดพร้อมกัน
ธามเหลือบมองกระจกหลัง "โอเค ไม่จีบแบบชัดเจนมาก"
แล้วเสียงเมษาก็ดังจากโทรศัพท์ของอคิราห์อีกครั้ง
"มันเรียกชื่อพฤกษ์ค่ะ"
อคิราห์เปิดลำโพงทันที "เมษา ฟังผม ห้ามพูดชื่อนั้นตาม"
"ไม่ใช่ชื่อคุณพฤกษ์ที่หนูรู้จัก" เมษากระซิบ "มันเหมือนเริ่มด้วย...พฤ...แล้วไม่เหมือนเดิม"
"มองผม" อคิราห์พูด
"อย่าตอบ"
"ผมยังไม่ได้ยิน"
"คุณได้ยินก่อนตัวเองรู้เสมอ"
"เมษา" ธามพูดแทรก "ตอนนี้อยู่ตรงไหน"
"หน้าห้องควบคุมเรือนกระจกค่ะ ระบบล็อกเอง หนูออกไม่ได้"
"อยู่กับใคร"
"ไม่มีค่ะ แต่กล้องในห้องควบคุมเปิดอยู่...มีคนมองหนูอยู่"
"ทุกคนออกจากชั้นเรือนกระจก" พฤกษ์สั่ง "ไปอยู่ลานหน้าอาคาร ห้ามพูดชื่อคนที่อยู่ข้างในถ้าได้ยินเสียงเรียก"
ธามชูบัตร "ผมรับผิดชอบเอง ออกไป"
อคิราห์หยิบผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำจากขวดที่ธามโยนมาให้ แล้วส่งให้พฤกษ์
"ปิดปากไว้"
"คุณล่ะ"
อคิราห์ถอนหายใจแล้วกดผ้าเปียกปิดจมูกตัวเองให้ดู "พอใจไหม"
"ยัง แต่ไปก่อน"
พูดชื่อ แล้วประตูจะเปิด
ธามสบถ "ไม่ละเอียดอ่อนเลย"
"ผู้รับฝากคนใหม่ กรุณายืนยันชื่อ"
เสียงนั้นถูกดัดแปลงจนไม่ชัดว่าเป็ชายหรือหญิง แต่มีจังหวะเดียวกับเสียงปลายสายที่เคยคุยกับภาคิน เย็น เรียบ และมีความเมตตาปลอม ๆ เคลือบอยู่
"กรุณายืนยันชื่อ เพื่อป้องกันผู้ไม่เกี่ยวข้องสูญหายเพิ่มเติม"
อคิราห์ก้าวมายืนข้างหน้าเขา "ธาม"
"กำลังทำ" ธามงัดฝาครอบช่องควบคุมด้วยไขควง "ถ้ามันไม่กัดผมก่อน"
รอยตราบนฝ่ามือร้อนวาบ
"เปิดทาง"
"ชื่อ"
อคิราห์จับข้อมือพฤกษ์ "มองผม"
"ผมสั่งมันไม่ได้"
"คุณสั่งได้ แต่อีกฝ่ายกำลังใช้เสียงคัดคำสั่ง"
"อีกฝ่ายคือใคร"
ข้างในมีหมอกสีขาวลอยต่ำเหนือพื้น ตู้เพาะเลี้ยงสามตู้ตั้งเรียงอยู่กลางห้องในตำแหน่งที่ไม่เคยตั้งมาก่อน ไฟในตู้เป็สีม่วงจาง แต่ละตู้มีดอกไม้สีขาวม่วงหนึ่งดอกบานอยู่ในถาดดินเล็ก ๆ รากถูกตรึงด้วยสายโลหะบางเหมือนเส้นเืปลอม
เมษานั่งอยู่หน้าประตูห้องควบคุมด้านใน มือกดผ้าเปียกไว้ที่ปาก หลังมือที่มีรอยตราก้านใบเข้มขึ้นจนเห็นชัด เธอกำลังพยายามไม่หายใจลึก
"คุณพฤกษ์..." เธอเรียกเสียงเบา
อคิราห์พูดเร็ว "อย่าเรียกชื่อ"
"ผู้ถูกทำเครื่องหมาย กรุณายืนยันตัวตน"
ธามยกปืนขึ้นเล็งกล่องควบคุมเหนือประตูห้อง แต่พฤกษ์ยกมือห้าม
"ถ้ายิงผิด ละอองออกหมด"
"ถ้าไม่ยิง เมษาจะหายใจไม่ออก"
ภาพกล้องวงจรปิดปรากฏใบหน้าศุภกร
"ผมไม่ได้อยากให้ใครตาย" ศุภกรพูดผ่านลำโพง "แต่ถ้าไม่ควบคุมรอบนี้ คนจะหายมากกว่าเดิม"
ธามเดินเข้าไปใกล้จอ "ศุภกร เปิดระบบเดี๋ยวนี้"
"เปิดไม่ได้ครับ ถ้าเปิดผิด มันจะออกไปพร้อมกันทั้งสามดอก"
"ใครบอกคุณ"
ศุภกรมองเลยธามมาที่พฤกษ์
"คนที่อยู่ในเสียง"
อคิราห์กดเสียงต่ำ "ธีรัตน์"
ศุภกรยิ้มจาง ๆ "เขาไม่ได้ตาย คุณอคิราห์ คุณน่าจะรู้ดีกว่าใคร"
ดอกไม้ในตู้ขวาหันเข้าหาอคิราห์เต็มที่
พฤกษ์จับแขนอคิราห์ไว้ "อย่า"
"ถ้าไม่หยุดมัน เมษาจะเป็คนแรก"
"เราหาทางอื่นได้"
"เวลาไม่มี"
"อคิราห์!" พฤกษ์เรียก
เขากดนิ้วลงบนรอยแผลตราฝากรากที่ข้อมือ เืซึมออกมาอย่างรวดเร็วเกินธรรมชาติ แล้วแตะเืนั้นลงบนขอบตู้เพาะเลี้ยง
"ภาชนะ"
อคิราห์อายุน้อยกว่านี้ หน้าซีดจนเกือบโปร่ง ยืนอยู่กลางวงรากในคืนฝน บนมือสวมแหวนดำครบวง ไม่ใช่ครึ่งวงเหมือนที่พฤกษ์เคยเห็น แหวนกดรอยลึกลงในนิ้วจนเืไหล
เขากลับมาที่เรือนกระจกพร้อมรสเืในปาก ทั้งที่ไม่ได้กัดลิ้น
"พาเมษาออกไป" เขาพูด
"ไม่"
"พฤกษ์"
"ผมไม่ทิ้งคุณ"
"ทุกคนก้ม"
"ธาม อย่าโดนท่อหลัก!" พฤกษ์ะโ
ะุเจาะกล่องควบคุมระบบน้ำเหนือเพดาน เสียงโลหะแตกดังสนั่น ก่อนละอองน้ำเย็นจะพุ่งลงมาทั่วเรือนกระจก หมอกสีขาวถูกน้ำกดให้ต่ำลง กลิ่นดอกไม้จางไปเพียงชั่วครู่ แต่พืชทดลองในห้องเหี่ยวเป็วงกว้าง ใบไม้ห่อเข้าหาตัวเองเหมือนถูกเผาด้วยน้ำ
ดอกไม้ที่หันหาพฤกษ์ส่งเกสรออกมาเป็เส้นบาง ๆ ตรงเข้าหาใบหน้าเขา
"หยุด"
เสียงพวกมันเ็ป สับสน และพร่า แต่ความเจ็บทำให้เสียงอื่นบางลง พฤกษ์จับประโยคหนึ่งที่ไหลซ้ำอยู่ใต้รากได้
พฤกษ์คว้าเก้าอี้เหล็กใกล้มือฟาดใส่ถาดดินหน้าตู้กลาง ไม่โดนดอกโดยตรง แต่ทำให้สายโลหะที่ตรึงรากหลุดหนึ่งเส้น เกสรเบี่ยงทิศไปชนกระจกตู้แทน
ธามวิ่งไปถึงห้องควบคุม เตะประตูที่ล็อกค้างจากระบบเสีย เมษาคลานออกมาโดยมีพฤกษ์ประคอง
หน้าจอในห้องควบคุมกระพริบ ภาพศุภกรยังอยู่ แต่พื้นหลังเปลี่ยน เขาไม่ได้อยู่ในห้องควบคุมของศูนย์วิจัย
"คุณคิดว่าผมเป็คนเริ่มเหรอ" ศุภกรถาม
"คุณเป็คนโอนเงินเข้าบัญชีธีรัตน์"
"ผมจ่ายค่าชื่อ" ศุภกรตอบ "ชื่อที่ระบบต้องใช้เพื่อเปิดรอบให้ถูก ไม่อย่างนั้นมันจะเลือกเอง"
"มันเลือกใคร" พฤกษ์ถาม
"คุณยังไม่อยากรู้"
"ผมอยากรู้ั้แ่สวนเริ่มฆ่าคน"
"สวนไม่ได้ฆ่าคนก่อน" ศุภกรพูด "คนต่างหากที่สอนให้มันใช้ชื่อ"
อคิราห์เดินเซมาข้างพฤกษ์ รอยแผลบนข้อมือเขาเปิดกว้างกว่าเดิม เืไหลตามปลายนิ้วหยดลงพื้น
"คุณคิดว่าอคิราห์รอดเพราะหนีได้หรือ"
ศุภกรมองท่าทางนั้นแล้วรอยยิ้มจางหาย
"เขารอดเพราะเขาถูกเลือกไว้"
ไม่ใช่ะเิเสียงดัง แต่แตกเป็ละอองเกสรสีขาวม่วงที่พุ่งขึ้นเหมือนควันย้อนแสง อคิราห์ทรุดลงทันที พฤกษ์รับเขาไว้ทันก่อนศีรษะจะกระแทกพื้น
"อคิราห์!"
ร่างในอ้อมแขนหนักและร้อนเกินไป ผ้าพันแผลหลุดจากข้อมือ เผยรอยแผลตราฝากรากที่กำลังเปลี่ยนรูป
พฤกษ์กดมือบนแผลโดยไม่สนเื "มองผม"
"อย่า..." เขากระซิบ
"อย่าอะไร"
"อย่าให้ผมตอบ"
"งั้นฟังผม"
อคิราห์หายใจแรง กลิ่นดอกไม้ยังวนอยู่รอบตัวพวกเขา เมษานั่งไออยู่ด้านหลัง ธามกำลังพยายามตัดระบบประกาศ แต่ในวินาทีนั้นโลกของพฤกษ์แคบเหลือแค่คนที่เืเต็มมือเขา
"คุณชื่ออคิราห์" พฤกษ์พูด "ได้ยินไหม คุณอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ในเสียง ไม่ใช่ในวงพิธี ตรงนี้"
เครื่องวัดเสียงบนโต๊ะควบคุมกระตุกขึ้นหนึ่งขีดพร้อมคำเรียกนั้น เกสรในตู้ขวาหมุนกลับมาหาพวกเขาราวกับได้ยินชื่อผ่านิั พฤกษ์ยังไม่รู้ว่าชื่อไหนอันตรายแค่ไหน เขารู้เพียงว่าถ้าไม่เรียกอะไรเลย คนตรงหน้าจะหลุดมือ
พฤกษ์ก้มลงใกล้ขึ้น ไม่สนว่าธามจะเห็น ไม่สนว่าเมษาจะเห็น ไม่สนว่าเรือนกระจกกำลังพังรอบตัว
"กลับมา"
พฤกษ์แตะหน้าผากตัวเองกับหน้าผากเขาเพียงครู่เดียว สั้นมาก แต่แน่นพอจะบอกทุกอย่างที่ยังพูดไม่ได้
"ผมยังไม่ได้ให้คุณไปไหน"
อคิราห์หลับตา
แล้วมือข้างดีของเขาก็จับข้อมือพฤกษ์ไว้
เบา
แต่เป็การตอบ
พฤกษ์เกือบกอดเขาแน่นขึ้น
เกือบลืมว่าความโล่งใจในที่แบบนี้ไม่มีวันอยู่ได้นาน
ธามะโจากห้องควบคุม "พฤกษ์!"
หน้าจอที่เคยมีภาพศุภกรดับไปแล้ว แต่เครื่องพิมพ์เล็กใต้โต๊ะควบคุมเริ่มทำงานเอง กระดาษภาพถ่ายไหลออกมาทีละแผ่น ทั้งที่ไม่มีใครสั่งพิมพ์
ธามดึงแผ่นแรกออกมา
ภาพซีดจางเหมือนถูกถ่ายในคืนฝน
ปกรณ์ วรากุลยืนอยู่หน้าวงพิธี สีหน้าแข็งเหมือนคนที่กำลังพยายามไม่แตกสลาย ข้างเขามีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนตัวตรงเกินวัย มือทั้งสองข้างสวมแหวนดำครบวง
ใบหน้านั้นอ่อนเยาว์กว่าปัจจุบัน
แต่เป็อคิราห์
ใต้ภาพมีคำบรรยายที่ถูกพิมพ์ด้วยตัวอักษรจากแฟ้มเก่า
ภาชนะที่รอด
พฤกษ์มองภาพ
แล้วมองคนในอ้อมแขนตัวเอง
อคิราห์ลืมตาขึ้นทันเห็นคำเดียวกัน
สีหน้าของเขาไม่ได้ใ
เหมือนคนที่หวังมาตลอดว่าจะไม่มีใครพบมัน
เสียงลำโพงที่ธามตัดไปแล้วกลับดังขึ้นอีกครั้ง เบาจนเกือบเป็กระซิบ
"ภาชนะยังใช้ได้"
326
