ทะลุมิตินำความโชคดีมาสู่ตระกูลหยาง (จบแล้ว)

30.ย้ายเข้าบ้านใหม

สามวันตามนัดหมายที่ได้คุยไว้ทางร้านช่างเถียนก็เดินทางมาที่หมู่บ้านซานซี เพื่อเริ่มสร้างบ้านตามที่คุยกันไว้รถม้าห้าคันวิ่งตามถนนเข้าหมู่บ้านขนวัสดุอุปกรณ์และอิฐมาเต็มคันรถสร้างความอยากรู้อยากเห็นแก่ชาวบ้านเป็นยิ่งนักไม่นานก็รู้กันทั่วทั้งหมู่บ้านว่าเป็นรถม้าของช่างที่จะมาสร้างบ้านใหม่ของบ้านหยางนั้นเอง

หมิงฮุ่ยเดินออกมาเพื่อต้อนรับช่างเถียนแล้วพากันไปดูพื้นที่ก่อสร้างคนงานที่มามีทั้งหมด 50 คนถือว่าเยอะมากพอควร จึงแบ่งคนส่วนหนึ่งไปสร้างรั้วล้อมกำแพงและอีกส่วนไปสร้างเรือนพักคนงาน

ส่วนเรื่องอาหารกลางวันคนงานช่างเตรียมกันมาเองแล้วแต่ฟางจิงก็ยังคิดว่าควรทำอาหารเลี้ยงช่างบ้างเล็กๆน้อยๆไม่ได้ทำให้ทุกวันทำเพียงบางวันเท่านั้นโดยอาหารที่นำมาเลี้ยงช่างก็เป็นซาลาเปาไส้ต่างๆมีทั้งไส้หมูแดง ไส้หมูสับ ไส้ถั่วแดง ไส้ถั่วดำกินพร้อมกับเฉาก๊วยน้ำเต้าหู้สลับกันไป

เหล่าคนงานช่างที่มาทำบ้านเมื่อได้กินซาลาเปาที่ทั้งอร่อยและลูกใหญ่ต่างก็ดีใจกันมากมีแรงทำงานกันได้ดีเพราะอาหารที่เตรียมมาเองส่วนใหญ่เป็นเพียงอาหารธรรมดาไม่ค่อยมีเนื้อกินมากเท่าไหร่นักเท่านั้นบางคนไม่ได้กินซาลาเปาเองก็นำกลับบ้านไปให้คนที่บ้านได้กินก็มี

เวลาเพียงครึ่งเดือนเรือนพักคนงานที่แยกฝั่งชายหญิงสร้างเป็นเรือนนอนติดกันและกำแพงล้อมบ้านก็เสร็จเรียบร้อยส่วนบ้านหลักของสกุลหยางตอนนี้ก็เริ่มก่อสร้างได้สองส่วนแล้วคนงานที่ก่อนนี้แบ่งไปทำกำแพงรั้วก็กลับมารวมตัวกันและระดมช่วยกันทำบ้านของสกุลหยางต่อคาดว่าไม่เกินอีกครึ่งเดือนก็สร้างเสร็จตามแบบที่วางไว้

“ท่านแม่หากบ้านเสร็จแล้วข้าอยากให้ตรงนั้นเป็นสวนดอกไม้แล้วก็สร้างเป็นศาลานั่งรับลมหรือรับแขกที่มาเยือนนะเจ้าคะ”หมิงเยว่หมายตาไว้ว่าจะนำดอกไม้สายๆในช่องว่างมาปลูกตกแต่งบ้านจะได้มีสีสันสวยงามและมีกลิ่นหอมๆด้วย

“ได้สิจ๊ะ ปลูกดอกไม้ไว้ก็ดีแม่เห็นด้วย บ้านเราจะได้มีสีสันงดงาม”

ไม่นานชุนชุนก็วิ่งเข้ามาด้วยร่างที่เริ่มมีพุงกลมๆตอนนี้ชุนชุนตัวขาวอ้วนกลมเหมือนหัวไชเท้าขาวๆ อวบๆ น่าฟัดน่ากอดมากๆ

“ท่านแม่ ท่านแม่ชุนชุนหิวขอร้าบบบ” เสียงเรียกมาแต่ไกลก่อนเจ้าตัวกลมๆจะวิ่งตุ๊บ ตุ๊บ มากอดขาท่านแม่ไว้พร้อมเงยหน้ายิ้มจนแก้มกลม

“จ้า จ้าเดียวแม่ดูของกินให้เยว่เยว่เจ้าหิวหรือยังกินพร้อมน้องเจ้าเสียเลยดีหรือไม่”

“ก็ได้เจ้าค่ะท่านแม่เช่นนั้นข้าจะไปตามพี่ใหญ่มากินด้วยนะเจ้าคะ”

“ได้เช่นนั้นก็ตามพ่อเจ้ามาพร้อมกันเลยเถิด” จากนั้นหมิงเยว่ก็วิ่งไปนอกบ้านทันทีซึ่งตอนนี้หมิงเฟิงช่วยท่านพ่อดูคนงานเก็บงานอยู่นั้นเอง…..

ผ่านมาได้ครึ่งเดือนบ้านก็เสร็จตามกำหนดพอดีตัวบ้านมีห้องโถงใหญ่ไว้รับรองแขกอยู่ด้านหน้ามีเตาผิงที่ทำเป็นปล่องควันลอยออกไปนอกบ้านด้วยเวลาหน้าหนาวจะได้สามารถผิงไฟกันได้และด้านข้างเป็นห้องน้ำแขกสำหรับรับแขกที่มาเยือนมีห้องนอนห้าห้องตอนแรกจะทำเพียงสี่ห้องนอนแต่หมิงเยว่คิดว่าอนาคตต้องได้น้องเพิ่มแน่นอนดังนั้นตอนเขียนแบบจึงขอให้ทำห้องเพิ่มซึ่งห้องนอนแต่ละห้องมีห้องน้ำในตัว มีห้องครัว ห้องเก็บของส่วนด้านหลังก็เป็นเรือนคนงาน

“ท่านพ่อตอนนี้บ้านเราก็สร้างเสร็จหมดแล้วแล้วเราจะไปซื้อทาสมาช่วยงานเมื่อไหร่ดีเจ้าคะ” หมิงเยว่แหงนหน้าถามท่านพ่อ เฮ้อเยว่เยว่เมื่อยคอจังเลยเจ้าค่ะ เมื่อไหร่เยว่เยว่จะโตเร็วๆ กันนะ เจ้าตัวเล็กยู่ปากคิดอย่างน่ารัก

“พรุ่งนี้แล้วกันพ่อจะเข้าไปในเมือง”

“เยว่เยว่ขอไปด้วยนะเจ้าคะท่านพ่อ นะเจ้าคะ” มือน้อยๆจับมือท่านพ่อแกว่งไปมาอย่างออดอ้อน

“ได้ ได้พ่อตามใจเจ้า แต่เจ้าต้องเชื่อฟังเข้าใจหรือไม่”หมิงฮุ่ยผู้ไม่เคยต้านความน่ารักออดอ้อนของบุตรสาวไปเลยเอ่ยตามใจทันที จนฟางจิงที่ก็ได้แต่ฟังพ่อลูกเจรจากันนั้นส่ายหัวทันที

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อใจดีที่สุดเลย”

คืนนี้เป็นคืนแรกที่บ้างหยางเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหม่เครื่องเรือนต่างๆล้วนเป็นของใหม่ทั้งหมดส่วนบ้านเดิมนั้นไม่ได้รื้อออกปรับปรุงเป็นโรงเรือนไว้เก็บผักผลไม้ที่เก็บยามเช้าแล้วเตรียมนำไปขาย

ภายในห้องนอน..

“จิงจิง” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกแววออดอ้อนภรรยาเสียงหวาน

“ท่านพี่นอนเถิดเจ้าค่ะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้วหรือเพราะบ้านใหม่เลยนอนไม่หลับ”ฟางจิงเอ่ยทั้งเอื้อมมือมาห่มผ้าให้สามีแล้วเอนกายลงนอนเคียงข้างพร้อมทั้งวางมือลงบนอกแกร่งลูบเบาๆเหมือนจะกล่อมนอน

“จิงจิงตอนนี้มีบ้านใหม่แล้วนะ ห้องหับก็กว้างใหญ่ อีกทั้งมิดชิดยิ่งนักนะ”ฟางจิงนิ่งฟังพร้อมทั้งคิดตามคำพูดสามีว่าต้องการสื่ออันใดกันแน่สักพักตากลมโตก็เบิกกว้างพร้อมทั้งทุบอบแกร่งของสามีไปดัง ตุ๊บ!

“นี้แน่ะ! ท่านนี้ช่าง ช่าง”

“หื้ม พี่ทำไมหรือ”

“ทะ ท่านมันปีศาจลามก”

“หึ หึ หึ” เสียงทุ้มหัวเราะในลำคออย่างถูกใจในชื่อที่ภรรยาเรียกไม่รอช้าร่างสูงก็พลิกผ้าห่มให้พ้นร่างแล้วโถมกายใส่ร่างบางทันทีเกี่ยวกระหวัดรัดรึงแลกเปลี่ยน ผลัดกันป้อนความหวานชวนวาบหวามใจให้แก่กันและกันกว่าจะเช้าคนเป็นภรรยาก็แทบหมดเรี่ยวแรงเพราะกว่าคนเป็นสามีจะปล่อยให้ได้นอนก็เกือบย่ำรุ่งแล้ว….

ยามเช้าวันต่อมา….

“ท่านพ่อแล้วท่านแม่ล่ะขอรับ”หมิงเฟิงเอ่ยถามเมื่อวันนี้ตั้งแต่เช้ามายังไม่เห็นท่านแม่เลยและเป็นท่านพ่อที่ทำอาหารให้พวกเขาพี่น้องกินแทน

“ท่านแม่เจ้าเหนื่อยน่ะ ร่างกายอ่อนเพลียปล่อยให้แม่เจ้านอนไปก่อนอย่างเข้าไปกวนรู้หรือไม่”

“ขอรับ” หมิงเฟิงและชุนชุนรับคำทันทีและจากตอนแรกที่หมิงเฟิงจะเข้าเมืองไปซื้อทาสด้วยก็เลยไม่ไปแล้วเพื่อจะได้อยู่ดูแลท่านแม่และน้องเล็กที่บ้านจึงมีเพียงหมิงฮุ้ยและเยว่เยว่เพียงสองคนที่ขับเกวียนวัวเข้าเมืองเพื่อหาซื้อทาสกัน….