ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

เหลียนฮวาที่กำลังเอาหมั่นโถวผักออกจากซึ้งนึ่งเมื่อนางเห็นเศรษฐีเสียนเดินออกมาจากห้องของท่านแม่นางก็รีบเดินไปหาเขาในทันที

“ท่านเศรษฐีจะกลับแล้วเช่นนั้นหรือเ๯้าคะ”

เศรษฐีเสียนพยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้กับนาง

เหลียนฮวารีบไปนำหมั่นโถวผักที่นางเตรียมใส่ห่อผ้าสีขาวสะอาดมาให้กับเขา

“ข้าทำหมั่นโถวผักไว้ ท่านเศรษฐีเอาไว้กินระหว่างทางนะเ๽้าค่ะ”

เขารับหมั่นโถวผักมาจากนางก่อนจะหยิบขึ้นมากิน 1ลูก

“อื้ม รสชาติหมั่นโถวผักที่เ๽้าทำอร่อยยิ่งนักข้าขอบใจเ๽้ามาก ฝีมือการทำอาหารของเ๽้านั้นช่างยอดเยี่ยมขนาดหมั่นโถวผักธรรมดายังอร่อยได้ถึงเพียงนี้เห็นทีอีกหน่อยหากเ๽้าได้ทำอาหารให้ข้ากินทุกวันข้าคงจะต้องอ้วนเช่นเดียวกับหมูเป็๲แน่”เขายิ้มให้กับนางก่อนจะเดินจากไป

เหลียนฮวาแม้จะรู้สึกฉงนกับสิ่งที่เศรษฐีเสียนพูดอยู่บ้างแต่นางก็ไม่ได้นำมาใส่ใจนัก

“พี่เหลียนฮวาชายผู้นั้นเป็๲ใครกัน”ฟู่อู่เหลียนน้องชายของนางถามขึ้นด้วยความสงสัย

นางลูบหัวน้อยชายตัวน้อยอย่างเอ็นดูก่อนจะยิ้มให้

“นั่นนะหรือ คนที่มาช่วยซื้อผักพวกเราเช่นไรกันเล่าหากไม่มีท่านผู้นั้นป่านนี้พี่คงไม่มีเงินซื้อยามารักษาท่านแม่เป็๲แน่

“อ่อ ถ้าเช่นนั้นเขาก็คือผู้มีพระคุณของเราใช่หรือไม่”

นางยิ้มให้กับความซื่อของเด็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้กับเขา

“อื้มจะว่าเช่นนั้นก็ได้ เอาล่ะเ๯้าเลิกถามข้าได้แล้วรีบเอาหมั่นโถวผักไปให้ท่านแม่เสียเถอะ”

ฟู่อู่เหลียนพยักหน้าตอบรับก่อนจะรีบยกจานหมั่นโถวเข้าไปในห้องของฮูหยินฟู่ในทันที

เหลียนฮวามองดูน้องชายด้วยความเอ็นดูก่อนจะรีบยกหมั่นโถวออกจากซึ้งจนหมด

ไม่นานนักฟู่อู่เหลียนก็เดินออกมาจากห้องของฮูหยินฟู่

“พี่เหลียนฮวาท่านแม่บอกท่านเข้าไปพบ”เสียงฟู่อู่เหลียนดังมาจากหน้าห้องของฮูหยินฟู่

เหลียนฮวาละมือจากซึ้งนึ่งหมั่นโถวผักก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องของฮูหยินฟู่

“ท่านแม่ ท่านเรียกข้าเช่นนั้นหรือ”

ฮูหยินฟู่พยักหน้าให้กับบุตรสาวก่อนจะหันไปมองหน้าฟู่อู่่เหลียน

“อู่เหลียนเ๯้าออกไปก่อนแม่มีเ๹ื่๪๫จะคุยกับพี่สาวของเ๯้า”

“ท่านแม่ข้าไม่ออกไปไม่ได้หรือข้าอยากอยู่ฟังด้วย”

“อู่เหลียน เ๯้าเชื่อฟังท่านแม่สิท่านแม่มีเ๹ื่๪๫ต้องคุยกับข้าเ๯้าออกไปก่อนนะเด็กดี”

ฟู่อู่เหลียนสะบัดหน้าเดินออกไปอย่างไม่พอใจตามประสาเด็ก

“เ๯้าลูกคนนี้”ฮูหยินฟู่บ่นออกมาเบาๆเมื่อเห็นท่างอนที่ดูน่าเอ็นดูของฟู่อู่เหลียน

เหลียนฮวาเดินไปนั่งข้างๆท่านแม่ของนาง

“ท่านแม่ท่านเรียกข้ามามีอะไรเช่นนั้นหรือ”

ฮูหยินฟู่จับที่มือบุตรสาวเบาๆ

“เหลียนฮวาเ๯้าก็เติบโตเป็๞หญิงสาวที่งดงามแล้วแม่คิดว่าถึงเวลาที่เ๯้าจะต้องออกเรือนมีสามีได้แล้ว”

“ท่านแม่เหตุใดท่านถึงได้พูดเช่นนั้นกัน ข้ายังไม่ได้คิดถึงเ๱ื่๵๹นั้นด้วยซ้ำอีกอย่างหากข้าออกเรือนใครเล่าจะคอยดูแลท่านและอู่เหลียน”

ฮูหยินฟู่ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกผิด

“เหลียนฮวา แม่ขอโทษที่จะต้องบังคับจิตใจเ๽้า”

“ท่านแม่ท่านมีเ๹ื่๪๫อะไรจะบอกข้ากันแน่ บอกมาเถอะอย่าได้อ้อมค้อมอีกเลย”