เกิดใหม่มาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว

        บทที่76 

        ชาชั้นดี 

        เว่ยเจ๋อจงตระหนักได้ถึงความเอร็ดอร่อยที่เขาสามารถสัมผัสได้จากชาที่เพิ่งดื่มเข้าไป  ความอร่อยแตกซ่านกระจายไปทั่วทั้งปากตัวของเขาไม่เคยสัมผัสได้ถึงรสชาติเช่นนี้มาก่อน 

        รสชาติหอมละมุนของชาและความเอร็ดอร่อยที่ราวกับว่ามันจะแทรกซึมไปทั่วทั้งร่างกายตอบรวมจิตใจให้อบอุ่น 

        เมื่อได้ดื่มชานั้นเข้าไปดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นดวงตาจ้องมองตาที่หลงเหลืออยู่ประมาณครึ่งถ้วยภายในมือของตนเองอย่างตกตะลึง

        เว่ยเจ๋อจงถึงกับพูดไม่ออกดวงตามองสิ่งที่อยู่ภายในมือของตนเองอย่างตาไม่กระพริบมันเป็นเพราะว่าตัวของมันนั้นเคยดื่มชามาแล้วแทบจะทุกชนิดไม่เคยมีชาใดเลยที่ตัวของมันนั้นรู้สึกอร่อยเท่านี้มาก่อน

        ลู่หยางใช้ดวงตาของตัวเองจ้องมองคุณชายที่อยู่ด้านหน้าเขากระพริบตามองตาปริบๆมองเห็นท่าทางของอีกฝ่ายดูแปลกพิกลเขาเองก็ได้แต่ฟังข้อสงสัย 

        “ มีอะไรอย่างนั้นหรือขอรับคุณชายเว่ย? เหตุใดถึงแสดงใบหน้าเช่นนั้นหรือว่าชาไม่ถูกปาก” เขาเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

        เว่ยเจ๋อจงกำลังนั่งอยู่กับพริบตาปริบๆจ้องมองไปที่ผู้ที่อยู่ด้านหน้าของตนเองทางกลับสั่นหัวไปมาและก็ตอบกลับไป“ ไม่ใช่ขอรับ!! นี่คือชาอันใดอย่างนั้นหรือเหตุใดถึงอร่อยเพียงนี้? ”

        “ รสชาติหอมละมุนราวกับดอกไม้แถมยังให้รสหวานที่ปลายลิ้นกลิ่นของมันเองก็หอมมากกว่าชาธรรมดาทั่วไปหลายเท่าข้ารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก ”เว่ยเจ๋อจงทำการอธิบายออกมาได้ถึงรสชาติของชาชนิดนี้อย่างถ่องแท้

        ตัวของเขาไม่ใช่เป็นเพียงแค่พ่อค้าเรียกได้ว่าเป็นนักชิมคนหนึ่งเช่นเดียวกันชาชนิดนี้มีความเลิศรสเป็นอย่างมากแน่นอนว่าเขาต้องทำการเอ่ยปากชม 

        ดวงตาจ้องมองตรงมาที่ลู่หยางดวงตาของคุณชายผู้นั้นเต็มไปด้วยคำถามเขาส่งดวงตามาเอ่ยถามเกี่ยวกับชาชนิดนี้ที่อยู่ภายในมือของเขา

        ลู่หยางมองเห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามนั้นเขาจึงทำการตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว“ เกี่ยวกับเรื่องชาชนิดนี้มันมีชื่อว่าชาสวรรค์เป็นชาที่ตัวของข้าได้เมล็ดมาจากท่านอาจารย์ทั้งสอง  ” 

        “ ว่าแต่ตัวของท่านไม่เคยลิ้มลองชาชนิดนี้มาก่อนเลยอย่างนั้นหรือขอรับ?” ลู่หยางเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย

        สำหรับตัวของเขาแล้วคิดว่าการที่อีกฝ่ายนั้นไม่เคยได้ลิ้มลองชาชนิดนี้เมื่อก่อนถือได้ว่าเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก 

        ในตอนแรกเขาคิดว่าชาชนิดที่ไม่ว่าจะหายากแต่ก็น่าจะมีอยู่ภายในพื้นที่ต่างๆของดินแดนนี้

        ในตอนนี้แม้แต่พ่อค้าที่เคยลิ้มลองชามามากมายหลายชนิดก็ยังไม่เคยพบเจอมันคุณชายเว่ยผู้นั้นกำลังแสดงดวงตาที่เปล่งประกายออกมาอย่างชัดเจน 

        อีกฝ่ายแสดงดวงตาที่เปล่งประกายจ้องมองมาที่เขาก่อนจะพูดขึ้น“ไม่เคยขอรับตัวของข้าไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาติชาเช่นนี้มาก่อนถือได้ว่าเป็นสิ่งที่แปลก”

        “ ข้าไม่เคยลิ้มลองชาชนิดใดที่มีรสชาติล้ำเลิศขนาดนี้มาก่อน ท่านบอกว่าได้เมล็ดมาก็แสดงว่าตอนนี้ท่านปลูกอยู่ใช่หรือไม่ขอรับ”

        ลู่หยางพยักหน้าตอบรับกลับไปก่อนที่จะกล่าวอธิบาย“ ใช่แล้วขอรับตัวของข้าปลูกชาชนิดนี้อยู่ ”

        “ เดินออกไปด้านนอกแล้วก็ลองมองดูตรงบริเวณด้านข้างก็ได้ขอรับมีต้นชาปลูกอยู่หนึ่งแปลง” 

        ชาสวรรค์นี้ดีเป็นอย่างมากลำพังตัวตนของมันมีลักษณะพิเศษตรงที่มันมีลำต้นที่ใหญ่กว่าชายธรรมดาทั่วไปเลยทำให้แม้แต่ฤดูหนาวที่มีหิมะตกลงมาพวกมันเองก็ไม่เป็นอันใด

        พันธุ์ชาชนิดนี้สามารถอาศัยอยู่ได้ทั้งเขตร้อนและเขตหนาวภายในภูเขาซ่อนเร้นพี่เขานั้นเคยอยู่กับท่านอาจารย์ทั้งสองก่อนหน้านี้ที่เป็นสถานที่ที่พันธุ์ชาชนิดนี้เติบโต 

        บริเวณสถานที่แห่งนั้นมันเองก็มีลักษณะพิเศษตรงที่ว่าถ้าเป็นฤดูหนาวบรรยากาศน่าจะหนาวมากกว่าปกติทั่วไปถ้าเป็นฤดูร้อนเองก็จะมีความร้อนมากกว่าปกติทั่วไป

        เพราะว่าบรรยากาศนั้นมันอยู่ในขั้วตรงข้ามที่แตกต่างกันจะเป็นอย่างมากแต่ว่าชาชั้นดีๆก็สามารถเติบโตอยู่ภายในสถานที่แห่งนั้นได้มันเลยทำให้รู้ว่าชาชนิดนี้มีความพิเศษตรงที่มันสามารถอาศัยอยู่ได้ด้วยบรรยากาศทั้งหมด 

        เว่ยเจ๋อจงหลังจากที่ได้ยินเช่นนั้นดวงตามองชาที่เหลืออยู่ภายในถ้วยก่อนที่เขาจะทำการยกมันกระดกเข้าไปจนหมด 

        ลู่หยางแสดงดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจที่อีกฝ่ายแสดงท่าทางเช่นนั้นออกมา 

        เว่ยเจ๋อจงจากที่ดื่มชาถ้วยนั้นจนหมดดวงตาที่เปล่งประกายของมันมองตรงมาที่ลู่หยางก่อนที่จะทำการเอ่ยถามขึ้น “ ท่านปลูกชาชนิดนี้ขึ้นมาเพื่อเอาไว้ดื่มเองอย่างนั้นหรือ?”

        ลู่หยางได้ยินคำถามเช่นนั้นตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว“ ตอนแรกตัวของข้ามองเห็นว่าชาชนิดนี้มันมีรสชาติที่ดีเป็นอย่างมากตั้งใจจะปลูกมันเอาไว้เพราะมีที่ดินเหลือกะว่าเมื่อถึงยามที่เก็บเกี่ยวได้จะนำมันไปขาย” 

        ลู่หยางไม่ปกปิดจุดประสงค์แรกที่ตัวของเขานั้นปลูกต้นชาขึ้นมามันเป็นเพราะว่าตัวของเขานั้นตั้งใจจะใช้มันในการขายอยู่แล้ว 

        “ แต่ว่าหลังจากที่พวกมันเติบโตจนสามารถเก็บเกี่ยวได้ภายในเมืองแห่งนี้เศรษฐกิจเองก็ยังไม่ฟื้นฟูมากนักการที่จะนำเช้าพวกนี้ไปขายมันเองก็ยุ่งยากเช่นเดียวกัน ”

        เว่ยเจ๋อจงได้ยินเช่นนั้นดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายขึ้นมามองตรงไปที่ผู้ที่อยู่ด้านหน้าแล้วก็ขาวขึ้นอย่างทันควัน“ เช่นนั้นให้ข้าช่วยดีหรือไม่ขอรับ? ”

        ลู่หยางที่แสดงใบหน้าหนักใจที่ไม่สามารถขายชาออกไปได้ในตอนนี้เงยหน้าของตนเองขึ้นมามองตรงไปที่คนผู้นั้นที่อยู่เบื้องหน้าของตน“ หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ? ”

        เว่ยเจ๋อจงตอบกลับ“ จะหมายความว่าอย่างไรก็หมายความว่าอย่างนั้นนั่นแหละขอรับให้ข้าช่วยดีหรือไม่ขอรับ ข้าเองก็กำลังหาสินค้าใหม่ๆในการซื้อขายอยู่พอดี ”

        “ ชานี้เป็นชาที่รสชาติดีเป็นอย่างมากจะต้องกลายเป็นที่นิยมอย่างแน่นอน ”

        “ เพราะแบบนั้นในเมื่อท่านไม่สามารถทำการหาที่ขายชาสมุนไพรชนิดดีได้ก็เพียงแค่นำมันมาขายให้กับข้าเท่านั้น”

        “ ไม่สิเอาเป็นว่าตัวของท่านทำมาฝากขายกับข้าและตัวของข้าเองก็จะหักเป็นข้านายหน้าสองส่วนดีหรือไม่ขอรับ!!ยาชนิดนี้มีความพิเศษเป็นอย่างมากบางทีการขายมันอาจจะได้เงินสูงขึ้นเรื่อยๆถ้าทำการมาขายตรงให้กับค่าท่านอาจจะได้เงินไม่มากนัก” เว่ยเจ๋อจงไม่คิดจะเอาเปรียบทำการยื่นข้อเสนอที่ดีเป็นอย่างมากออกมา

        ลู่หยางดวงตาของตนเองมองตรงไปด้านหน้าภายในดวงตาคู่นั้นของเขากำลังปรากฏฉายแววความคิดออกมา

        ข้อเสนอนี้ดูไม่เลว‘ ไม่เลวเลยทีเดียวถ้าฝากขายอีกฝ่ายจะหักกำไรสองในสิบส่วนถือว่าไม่ได้มากมายนะถ้าคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ภายในยุคสมัยเก่าก็หัก20% จากรายได้ที่ได้ แล้วก็จะมีลูกค้าประจำของพวกเขาอยู่แล้วตัวของเราเองก็ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาทำการหาลูกค้าซื้อขาย ’ 

        เขามองว่าข้อเสนอนี้ดูไม่เลวมันเป็นข้อเสนอที่ตั้งตัวของเขาและก็ตัวของคุณชายเว่ยจะได้ทั้งคู่ 

        แต่ที่สำคัญก็คือตัวของเขาไม่ต้องทำการเดินทางออกไปและก็ไปทำการปล่อยขายพวกสมุนไพรชนิดนี้โดยการหาลูกค้าใหม่ตั้งแต่เริ่มต้น

        เครือข่ายการค้าขายของคุณชายเว่ยที่อยู่แล้วเพราะแบบนั้นเขาน่าจะทำการซื้อขายพวกต้นชาพวกนี้ได้อย่างรวดเร็ว

        ลู่หยางใช้เวลาในการคิดและก็ตัดสินใจอยู่ไม่นานนักก็ลองคิดคำนวณเวลาที่เขาใช้คิดและตัดสินใจเกี่ยวกับเรื่องนี้น่าจะใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูปด้วยซ้ำ

        สุดท้ายแล้วก็เงยหน้าของตนเองขึ้นมาแล้วก็ทำการตอบตกลงกับไป 

        การซื้อขายถือว่าผ่านพ้นไปด้วยดีพวกเขานั้นตอบตกลงเกี่ยวกับการฝากขายใบชาในครั้งนี้ 

        ลู่หยางมีต้นชาอยู่หนึ่งแปลงเก็บเกี่ยวได้จำนวนไม่มากนักแต่ว่าถ้ารอให้ผ่านไปอีกสักพักคงจะสามารถปลูกต้นชาชนิดนี้เพิ่มขึ้นได้ถ้ามีพื้นที่เพิ่มมากขึ้น

        เขามีแผนการณ์ว่าจะทำการลงทุนซื้อที่ดินบริเวณรอบๆเพิ่มขึ้นมาเพื่อที่จะทำการสร้างเป็นโรงหมอ

        อย่างแรกเขาเองก็ต้องดูก่อนว่าการค้าขายชาในชุดแรกมันจะได้กำไรเท่าไหร่ 

        หลังจากที่พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวนะธุระทุกอย่างจนเสร็จก็ทำการแยกย้ายกันออกไปจากสถานที่แห่งนี้คุณชายเว่ยเดินทางมุ่งตรงกับไฟภายในเมือง

        ลู่หยางที่อยู่ภายในบ้านเองก็ทำการตรวจเช็คของที่คุณชายเว่ยนำมาให้เขา 

        เมื่อที่ลองตรวจสอบดูของเหล่านี้เป็นของราคาแพงไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือว่าเป็นเครื่องสวมใส่ของจำนวนขนาดนี้เรียกได้ว่าเขาสามารถอยู่อาศัยภายในสถานที่แห่งนี้ไปได้อีกหลายวัน 

        เพียงแค่จำนวนอาหารแห้งที่นำไว้ใช้กินในฤดูหนาวเขาและก็หนิงหนิงก็คงจะสามารถอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ไปได้อีกนาน

        หลังจากนั้นผ่านไปประมาณสามถึงสี่วันลู่หยางจัดเตรียมใบชาในชุดแรกแล้วก็ส่งขายให้กับคุณชายเว่ย 

        การขายใบชาในชุดแรกถูกส่งออกไปเขาเองก็รอผลของการขายในครั้งนี้ว่ามันจะได้สักเท่าไร 

        ตอนแรกเขาก็คิดว่ามันจะต้องรอสักประมาณหนึ่งเดือนกว่าที่จะทำการค้าขายหมดแต่ที่ไหนได้เมื่อเขาทำการส่งขายออกไปใช้เวลาเพียงแค่สามวันเท่านั้นผลของการค้าขายก็ถูกแจ้งกลับมา

        เงินก้อนแรกถูกส่งกลับมาลู่หยางรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากเพราะว่าเพียงแค่ผ่านไปแค่ 3 วันเท่านั้นคนของตระกูลเว่ยได้รับการไหว้วานให้เดินทางมาที่เรือนของเขาและก็มาส่งเงินจำนวนหนึ่งให้กับเขา 

        ก็ลองเปิดดูเงินที่ถูกส่งมามันไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆการค้าขายชาไปรอบแรกทำให้เขานั้นได้เงินถึงสองตำลึง

        มันรู้สึกว่าเงินในส่วนนี้มากมายเกินกว่าที่เขานั่งคิดเอาไว้เลยถามออกไปสุดท้ายแล้วมันก็ทำให้เขาได้รู้ว่าการค้าขายใบชาพวกนั้นที่มันได้ราคามากขนาดนี้เป็นเพราะว่าคุณชายเว่ยทำการค้าขายกับพวกเศรษฐีซึ่งคนเหล่านั้นให้ราคาของพวกนี้ที่มีจำนวนน้อยสูงอยู่แล้ว

        ถือว่าเป็นเงินก้อนแรกที่เขาสามารถหามาได้หลังจากที่ใช้เงินเก่าเก็บที่ได้จากการซื้อขายที่ดินมาเป็นเวลานาน 

        ผ่านไปอีกหลายวันในขณะเดียวกันทางด้านเมืองหลวงแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองหลวงได้เดินทางกลับมาที่เมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว 

        จบบท