ลุงโชคและคนงาน มาช่วยดาวขนผักขึ้นรถ ไปส่งให้แผงผักของสา ในตอนเช้ามืดเมื่อสาได้เห็นผักหลากหลายชนิด ที่ดาวนำมาส่ง แต่ละต้นก็สวย ๆ และน่ากินทั้งนั้น เธอพอใจอย่างมาก
สาจดรายการผักและชั่งน้ำหนัก เมื่อทุกอย่างลงตัว ก็จ่ายเงินค่าผักให้ดาวตามราคามาตรฐานใน่นี้ เมื่อดาวได้เงินแล้ว ก็ยกมือไหว้และกลับไร่ทันที
เมื่อถึงไร่ ดาวก็จ่ายค่าแรงคนงานที่มาช่วยและจ่ายค่าแรงค่ารถให้ลุงโชคด้วย
เมื่อก่อน แรก ๆ ลุงโชคจะไม่รับค่าแรง แต่ดาวบอกไว้ว่า ถ้าไม่รับเขาคงไม่กล้าไหว้วานให้ลุงช่วยอีกแล้ว ลุงโชคก็เลยต้องรับค่าจ้างจากดาวทุกครั้งที่ได้มาช่วยงาน
ดาวมองแปลงผัก ที่ถูกตัดไปแล้วบางส่วน ก็คิดว่า คงต้องรีบลงมือปลูกผักชุดใหม่เสียแล้วไม่งั้นจะไม่มีผักหมุนเวียน นำไปขายได้ทัน ดีที่เขามีน้ำวารีทิพย์ ช่วยให้ผักโตเร็วขึ้น
คฤหาสน์พิริยวงศ์
“เอาออกไป ไม่กิน ไม่อร่อย” สนโวยวาย ไม่อยากกินอาหารมื้อนี้เพราะมันไม่มีความอร่อยเลย ผักก็เหม็นเขียว ทั้งที่เมื่อก่อน เขาเป็คนชอบกินผักมาก
“ตาสนทำไมล่ะลูก อาหารก็ปรุงเหมือนเดิมเลยนะ แม่ครัวก็คนเดิม” มณีรู้สึกแปลกใจที่ลูกชายไม่ยอมกินข้าวเหมือนเมื่อวาน
“แม่ครับ อาหารไม่อร่อยเลย ไม่เหมือนเมื่อวานแม่ทำแบบเมื่อวานไม่ได้เหรอ สนกินแล้วรู้สึกดีมากเลย เหมือนมีแรงขึ้น” ชายหนุ่มบอกความ้าให้มารดารู้หลังจากเมื่อวาน ที่ได้กินอาหารอันแสนอร่อยนั้น เขารู้สึกว่า ร่างกายตัวเองดูเบาสบายและมีแรงขึ้น
“สาย ไปเรียกแม่ครัวมาหาฉันที่นี่” มณีหันไปสั่งความ คนสนิทของเธอ
“ได้ค่ะคุณหญิง”
ไม่นาน แม่ครัวที่รับผิดชอบทำอาหารก็มาถึง
“คุณมณีเรียกอิฉัน มีอะไรหรือจ๊ะ” แม่ครัวพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆเพราะเข้าใจว่า ตัวเองน่าจะทำอะไรผิดพลาด แล้วคุณมณีเรียกมาดุ
“แม่ปาน อาหารที่ปรุงเมื่อวานกับวันนี้ ทำเหมือนกันหรือเปล่าทำไมคุณสนเธอกินแล้ว บอกว่าไม่อร่อย”
“คุณมณี อิฉันปรุงอาหารเหมือนเดิม ตามสูตรของอิฉันเลยจ้ะไม่ได้ปรับสูตรเลย” ปานตอบด้วยความจริง
มณีใช้ช้อนตักอาหารของลูกชาย เข้าปากชิม รสชาติก็เหมือนที่เธอเคยกินในบ้านหลังนี้รสชาติก็ถือว่าใช้ได้ ไม่ได้ไม่อร่อยเหมือนที่ลูกชายบอก เธอก็จนใจที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นเมื่อวานเธอยังดีใจอยู่เลย ที่ลูกชายกินอาหารได้เยอะ แต่มาวันนี้กลับบอกว่า อาหารไม่อร่อย
“ปาน เอ็งใช้วัตถุดิบอื่น ที่ไม่ได้ใช้เหมือนทุกวันหรือเปล่า” มณีถามแม่ครัวเผื่ออาจเจอต้นตอ ที่ทำให้อาหารถูกปากลูกชายเธอ
ปานคิดอยู่ครู่หนึ่ง “คุณมณี อิฉันไม่รู้ว่าจะเกี่ยวหรือเปล่าแต่เมื่อวาน ผักที่ใช้ทำอาหารดูน่ากินมาก ต้นก็อวบสวย ไม่เหมือนผักที่ใช้ทำอาหาร เหมือนที่ผ่านมาจ้ะ”ปานบอกถึงสิ่งที่เป็ไปได้ ตอนแรกเธอก็อยากลองกินผักนี้เหมือนกัน แต่ปริมาณมีจำกัดจึงไม่กล้าแตะ
เมื่อมณีได้ฟังก็นึกออก ผักนั้นแม่สา แม่ค้าขายผักที่ตลาดแบ่งให้เธอมา
“แล้วผักยังเหลืออยู่อีกไหม”
“เหลืออยู่จ้ะ แต่ไม่มาก น่าจะทำอาหารได้จานเดียว”
“ปาน เอ็งไปทำอาหาร มาให้คุณสนเธอสักจานเราจะได้รู้กันว่าเป็ที่อะไร”
“ได้จ้ะ” ปานรีบลงไปทำอาหาร มาให้คุณชายของบ้านทันทีกลัวว่าหากช้ากว่านี้ จะไม่ทันใจเ้านายทั้งสอง
ไม่นาน อาหารจานผักก็มาวางที่โต๊ะ พร้อมให้คุณชายของบ้านทานได้
“ลองกินดูนะลูก เผื่อถูกปาก”
สนพยักหน้า และใช้ช้อนตักอาหารขึ้นมาทาน เมื่อได้กินอีกครั้ง สนก็รู้ว่านี่แหละคือรสชาติอาหารที่เขา้า สนตักอาหารเข้าปาก ด้วยความเร็วจนมณีและเหล่าแม่บ้านพากันแปลกใจ
อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ?
ตลาดสดยิ่งเจริญ
มณีและแม่บ้าน มาที่ร้านขายผักเ้าประจำ ใน่สายของวันทันที
“แม่สาย ขายดีเชียว ผักแทบไม่เหลือเลย” มณีมองดูแผงผัก ที่แทบไม่มีผักเหลืออยู่
“อ้าวคุณมณี มาซื้อผักเหรอจ๊ะ แผงของฉันแทบไม่เหลือผักแล้วจ้ะมีคนมาซื้อไปทำงานบุญ ก็เลยหมดเร็ว” สาเล่าให้มณีฟัง
“เอ่อ แม่สา ยังมีผักที่หลานชายเอาให้อยู่บ้างไหม” มณีพูดออกไป ก็รู้สึกอายตัวเอง
“ผักนั้น ฉันแจกจ่ายให้ญาติ ๆ หมดแล้วจ้ะ เหลือไว้ทำอาหารไม่เท่าไหร่แต่คุณถามทำไมเหรอ”
“เอ่อ ฉันอยากจะซื้อผักต่อจากแม่สาน่ะ ฉันเอาไปทำอาหารให้ตาสนกินแล้วแกชอบมาก บอกว่าผักอร่อย”
“ฉันก็นึกว่า ฉันกับญาติคิดกันไปเอง เมื่อวานนะ อาหารที่ทำด้วยผักน่ะอร่อยมาก กินแล้วรู้สึกสดชื่น มีแรง รู้สึกหายเหนื่อยเลยนะ แถมนอนหลับดีอีกด้วยฉันก็นึกว่า มีแต่ฉันกับญาติที่คิดแบบนี้”
“ใช่ ๆ ตาสนบอกว่า กินแล้วสดชื่น มีแรงขึ้นมาก แม่สาบอกฉันได้ไหมว่า ฉันจะหาผักของหลานแม่สาได้ที่ไหนตอนนี้ตาสนไม่ยอมกินอาหารอย่างอื่นเลย นอกจากผักของหลานแม่สา”
“คุณนาย ความจริงผักนี้ ก็ไม่ใช่ของหลานฉันจริง ๆ หรอกเป็ของหลานเพื่อนฉันน่ะ วันนี้เด็กมันก็เพิ่งเอาผักมาขายที่แผงฉันวันแรกพอมีคนมาเห็นว่าผักสวย ต้นใหญ่ เขาก็รุมซื้อกันหมดเลย คุณนายมาพรุ่งนี้ไหม ฉันจะเก็บไว้ให้”
มณีได้ฟังก็รู้สึกเศร้าใจ ที่มื้อเที่ยงและมื้อเย็น ลูกชายของเธอ จะไม่ได้ทานผักอร่อยนั้น
“แม่สา ฉันรบกวนขอเบอร์ติดต่อ หลานแม่สาได้ไหม ฉันอยากได้ผัก เอาไปทำอาหารให้ลูกฉันจริงๆ ถ้าไม่มี แกก็คงไม่ยอมทานอะไรแน่ ๆ”
เมื่อสาได้ฟังที่คุณมณีพูด ก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมา จึงหยิบโทรศัพท์มาหาเบอร์โทรที่เพิ่งได้มาเมื่อตอนเช้า แล้วกดโทรออก
ไร่ของดาว
มณีและเหล่าแม่บ้าน นั่งรถมาตามทางที่สาบอก จนเจอเข้ากับทางเข้าไร่รถขับเข้าไปตามทาง และไปจอดที่หน้าบ้าน ซึ่งคาดว่า น่าจะเป็บ้านของดาวเ้าของไร่แห่งนี้
ดาว เมื่อเห็นมีรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน ก็ออกไปดู เพราะคิดว่า น่าจะเป็คนที่ป้าสาบอก
มณี แม่บ้านสองคน และคนขับรถอีกหนึ่งคนลงจากรถดาวเดินมายกมือไหว้ด้วยความอ่อนน้อม เพราะป้าสาแอบกระซิบมาว่า คนที่มาคือคุณมณี เศรษฐินีอันดับต้นๆ ของจังหวัด ดาวจึงอยากผูกมิตรไว้ เผื่อในอนาคต อาจมีประโยชน์ต่อกัน
“สวัสดีครับ คุณมณี” ดาวยกมือไหว้หญิงวัยกลางคน แล้วก็ยกมือไหว้ผู้ติดตามของเธอด้วยทำให้มณีรู้สึกถูกชะตาเด็กหนุ่มตรงหน้าเป็อย่างมาก
“ไหว้พระเถอะหนู ขอโทษด้วยนะ ที่ป้ามารบกวน คือลูกชายป้าน่ะเขาได้ทานผักหนู แล้วเขาชอบมาก ๆ ป้ากลัวจะไม่มีผักมาทำอาหารให้เขา ก็เลยมาหาหนูถึงไร่”
“ไม่เป็ไรเลยครับ ผมยินดี” ดาวคิดในใจว่า จะไม่ให้ชอบผักเขาได้ไงเขาใช้น้ำวารีทิพย์รดผักเลยนะ รสชาติต้องดีกว่าผักที่อื่นแน่นอนขนาดลุงโชคและคนงาน ที่ได้นำผักเขาไปทำอาหาร ยังติดใจเลยมาขอซื้อผักกลับไปทำอาหารเรื่อย ๆ
“เดี๋ยวผมพาไปที่แปลงผักนะครับ” ดาวพามณี และผู้ติดตามไปที่แปลงผัก ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนัก
เมื่อมณีได้มาเห็นสวนผัก เธอก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็อย่างมากสวนผักมากมาย ปลูกผักหลากหลายชนิด แต่ละต้นสวยๆ น่ากินทั้งนั้น
“คุณมณี ้าผักชนิดไหนบ้างครับ เดี๋ยวผมตัดให้”
“เอ่อหนู จะว่าอะไรไหม หากป้าจะขอตัดเอง ผักสวย ๆทั้งนั้นเลยป้าอยากลองเก็บเองดู”
เมื่อดาวได้ฟัง ก็ยิ้มออกมา “ได้สิครับ นี่ครับ ผมเตรียมตะกร้ากับที่ตัดไว้ให้แล้วเลือกได้ตามสบายครับ สงสัยตรงไหน ถามผมได้นะครับ”
“ขอบใจมากจ้ะหนู”
จากนั้น มณีและเหล่าผู้ติดตาม ก็ถือตะกร้าไปเก็บผัก เธอรู้สึกว่า เข้ามาในไร่นี้รู้สึกอากาศดี สดชื่นอย่างมาก มองไปรอบ ๆ ไร่ ก็ร่มรื่น พืชพรรณเขียวขจี แต่ละต้นดูดีและสมบูรณ์นับว่าเด็กหนุ่มเ้าของไร่ ดูแลดีจริง ๆ
แม่บ้าน 1 : คุณมณี ดูมะเขือเทศนี่สิจ๊ะน่ากินมาก ลูกก็โต
แม่บ้าน 2 : ผักอะไรเนี่ย! ต้นอวบสวยเชียว คุณสนน่าจะชอบ
คนขับรถ : ผักสลัดก็สวยมากเลยไม่มีแมลงกัดเลย เขาได้ฉีดยาไหมนะ
แม่บ้าน 1 : ดูผักบุ้งกับคะน้านี่สิสวย ๆ ทั้งนั้น
แม่บ้าน 2 : มะเขือเปราะก็น่ากินลูกใหญ่ แต่ดูไม่แก่เลย
และอีกสารพัดคำพูดชื่นชม ของแม่บ้านและคนรถ ส่วนมณีนั้น เลือกผักที่คิดว่าลูกชายตัวเองชอบกิน เธอคิดว่า จะเก็บไปเยอะสักหน่อย จะได้มีทำอาหารหลาย ๆ วัน แล้วก็คงต้องไปสั่งจองผักไว้กับสาเพราะถ้าหากจะให้มาซื้อถึงที่ไร่ทุกครั้ง ก็คงจะไม่สะดวก
ทั้งสี่คน เมื่อเก็บผักได้ตามที่้า ก็เดินไปหาดาว ที่กำลังใช้กรรไกรตัดแต่งกิ่งต้นไม้อยู่
“หนู ป้าเก็บผักเสร็จแล้วจ้ะ” มณีเอ่ยบอกเด็กหนุ่ม
“อ๋อ ครับเดี๋ยวผมช่วยถือครับ”
ดาวนำผักที่เก็บมาชั่งกิโล ราคาคิดตามที่ขายส่งให้ป้าสาเพราะดาวคิดว่า คุณมณีอุตส่าห์ขับรถมาไกล จากในตัวเมือง เพื่อมาซื้อผักของเขา
เมื่อดาวบอกราคาผัก มณีก็จ่ายเงิน แล้วยังมีทิปให้อีก ทั้ง ๆที่ดาวไม่ได้บริการอะไรมากมายเลย แต่ดาวก็ยกมือไหว้ขอบคุณ
“เอ่อ หนู ป้าถามอะไรหน่อยสิ อย่าว่าป้าละลาบละล้วงนะ ป้าแค่สงสัยทำไมผักของหนู ถึงได้สวยน่าทาน แถมยังไม่มีแมลงมากัดกินอีก”
“ที่ไร่ของผม ใช้ปุ๋ยสูตรพิเศษ ที่ผมคิดค้นขึ้นมาเองครับจึงทำให้พืชผักสวยงาม และผมใช้น้ำหมักจากธรรมชาติ ที่ผมคิดค้นขึ้นเอง มาฉีดที่ผักครับทำให้ไม่มีแมลงมากัดกินใบของมัน” ดาวจำเป็ต้องตอบแบบนี้ ไม่อย่างนั้น คงมีคนสงสัยแน่ๆ
“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง งั้นป้ากลับแล้วนะหนู”
“สวัสดีครับ” ดาวยกมือไหว้คุณหญิงมณีและผู้ติดตาม
เมื่อรถเคลื่อนออกไป ดาวก็มาคิดดูว่า หากเขาทำปุ๋ยหมักกับน้ำหมักขายจะดีไหมนะแต่ให้เป็เื่ของอนาคตแล้วกัน
ตอนบ่ายแก่ ๆ ลุงโชคก็พาคนงานมาช่วยดาวตัดผัก เพื่อเตรียมส่งให้ป้าสาดาวคิดว่า จะจ้างคนงานประจำ เพื่อตัดผักถอนหญ้า และดูแลไร่ จึงลองปรึกษาลุงโชคดู
“ลุงว่า ไอ้แดงเป็ไง มันไม่มีพื้นที่ทำกินตอนนี้มันก็อาศัยรับจ้างไปเรื่อยกับลูกชายของมัน”
“แล้วนิสัยเขาเป็ยังไงบ้างครับ ไว้ใจได้ไหม” ดาวถามลุง เพราะไม่อยากได้คนไม่ดีมาทำงาน
“เท่าที่ลุงดู มันก็นิสัยดีนะ ขยันทำงาน ั้แ่เมียมันเสีย มันก็รับจ้างหาเลี้ยงดูลูกมันเมียก็ไม่มีใหม่ ลูกมันก็น่าจะอายุพอ ๆ กับหลานนี่แหละ”
“งั้นลุงติดต่อให้ผมได้ไหมครับ ส่วนเื่ค่าจ้าง ผมจะให้เป็รายวันวันละ 350 เธียร์ ถ้าผ่านงานแล้ว ผมจะปรับให้เป็วันละ 400 เธียร์ครับ”
“ได้ ๆ เดี๋ยวลุงจะลองไปคุยดู ว่าแต่ค่าจ้างแพงกว่าที่อื่นอีก หลานไหวแน่นะ”
“ไหวครับลุง ตอนนี้ผมพอมีรายได้แล้ว ส่วนที่ผมจ้างแพงกว่าที่อื่น ก็เพื่อเป็การกระตุ้นให้เขาอยากทำงานกับเรา ถ้าผมจ้างขนาดนี้แล้ว ไม่ตั้งใจทำงานผมคงไม่กล้าจ้างต่อหรอกครับ”
“อือ ความคิดดี นังดากับไอ้เขม เลี้ยงเอ็งมาดีจริง ๆ”ลุงโชคตบไหล่หลานชายเบา ๆ
“ลุงกลับแล้วนะ เดี๋ยวเช้ามืดลุงมารับ”
“ครับลุง ขอบคุณครับ”
หลังจากที่ลุงโชค และคนงานกลับไปแล้ว ดาวก็เดินไปที่สวนสมุนไพรที่เขาปลูกไว้สวนสมุนไพรนี้ ดาวให้คนงานล้อมรั้วสูง เพื่อป้องกันสายตาคนอื่น ไม่ให้มองเข้าไปเห็นเพราะสมุนไพรหลาย ๆ ต้น ก็ไม่มีในโลกใบนี้ แล้วก็ยังมีสมุนไพรหายาก และมีราคาแพงมหาศาลของโลกใบนี้อยู่อีกมากมาย
ดาว นำสมุนไพรออกมาจากมิติจิตของตน เมื่อไหร่ที่นำสมุนไพรออกมาหมด มิตินั้นก็จะหายไปเื่นี้ท่านเทพ ได้บอกกับดาวไว้แล้ว
ดาวใช้เวลารดน้ำ และถอดวัชพืชออกจากแปลงสมุนไพร อยู่จนตะวันตกดินสวนสมุนไพรนี้ ดาวจะให้คนงานมาทำไม่ได้ เพราะมันอาจนำภัยมาสู่ตัวดาวได้เพราะฉะนั้น ชายหนุ่มเลยต้องลงมือทำเอง
ตลาดสดยิ่งเจริญ
“นังสา ข้าเอาผักมาส่ง” ลุงโชคบอกกับเพื่อนเก่า
“เออ มา ๆ วันนี้ได้ครบใช่ไหม” สาเดินไปดูผักชนิดต่าง ๆ ที่ทยอยขนลงจากรถกระบะจดบัญชีและให้คนงานชั่งน้ำหนัก เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย สาก็จ่ายเงินให้กับดาวทันที
หลังจากที่ดาว และลุงโชคกลับไป สาก็นั่งขายผักเหมือนเดิม
“แม่ค้า ผักนี่ขายยังไง” ลูกค้าสาวใหญ่คนหนึ่ง ถามราคาผัก
“อ๋อ โลละ 25 เธียร์จ้ะ” สา ตอบออกไป
“ฉันเหมาหมด นี่ด้วย นี่ด้วย อันนี้ด้วย” ลูกค้าชี้ไปที่รายการผัก ที่เธอ้า
เมื่อสาได้ยิน ก็ใว่า ทำไมลูกค้าซื้อเยอะจัง
“ได้จ้ะ ได้จ้ะ เก่งเอ๊ย!มาจัดการเข็นผักไปส่งลูกค้าหน่อย” สาตอบรับลูกค้า แล้วก็หันไปเรียกลูกจ้าง ที่กำลังนั่งกินข้าวอยู่
เมื่อลูกค้าจ่ายเงิน สาก็ให้ลูกจ้างเข็นผักไปส่งถึงที่รถ ยังไม่สว่าง ก็ขายได้เยอะเลยสาคิดในใจ เหมือนสานึกอะไรออก ก็รีบไปแบ่งผักของดาวไว้ส่วนหนึ่ง เพื่อนำไปประกอบอาหารที่บ้านผักอร่อยแบบนี้ ถ้าไม่เก็บไว้ มีหวังหมดก่อนแน่นอน
“แม่ค้า ผมเอาผักนี่ ผักนี่ด้วย แล้วผักกะหล่ำไม่มีเหรอแม่ค้า” ลูกค้าหนุ่มที่มาซื้อผักประจำ ถามถึงผักที่เขา้า
“มีคนมาเหมาไปเมื่อกี้เองพ่อหนุ่ม ลองไปดูแผงนู้นดู น่าจะมี”สาบอกลูกค้า และชี้ไปที่แผงผัก ที่เป็มิตรต่อกัน เพื่อให้ลูกค้าไปเลือกซื้อ
“ผมอยากได้ผักจากแผงแม่ค้า เมื่อวานผมซื้อไปทำอาหารขาย คนชอบกันมากบอกผักที่ผมซื้อไปทำมันอร่อย กินแล้วรู้สึกมีกำลังวังชา ไอ้ผมก็คิดว่าเขาโม้กัน ผมก็เลยกินดูแม่ค้ารู้ไหมเกิดอะไรขึ้น?”
“เกิดอะไรขึ้นวะ?”สารอคอยคำตอบ ด้วยความลุ้นระทึกว่า จะเหมือนที่เธอรู้สึกไหม
“ผมกินแล้ว มันทำให้ผมหายเมื่อยเลย แขนนี่นะ ใช้ผัดข้าวทั้งวันจนปวดพอได้กินอาหารที่ทำจากผักนี้ ทำให้ผมแทบหายปวดเลย แถมผมยังรู้สึกว่า สมองโล่งโปร่งสบาย ผมคิดว่า ต้องเป็เพราะผักนี้แหละเพราะลองเอาผักจากเ้าอื่นไปทำอาหารแล้ว ไม่รู้สึกอะไรเลย”
หลังจากที่ลูกค้าสาธยายมานาน จึงหยุดหายใจ
“บ๊ะ!เอ็งก็รู้สึกเหมือนข้าใช่ไหม เอาเป็ว่า พรุ่งนี้ข้าจะสั่งมาเพิ่มแต่วันนี้ดูอย่างอื่นไปก่อนสิ มาจากไร่เดียวกัน รับรองอร่อยเหมือนกัน” สาช่วยโฆษณา
“จริงรึ งั้นผมเอานี่กับนี่เพิ่ม พรุ่งนี้ แม่ค้าเก็บผักไว้ให้ผมหน่อยนะผมจ่ายเงินไว้ก่อนเลย” ลูกค้าชายควักเงินเตรียมจ่าย
“เฮ้ย! ไม่ต้อง ข้าเป็คนรักษาคำพูดว่าแต่จะเอากี่โล ข้าจะได้เก็บไว้ให้ แล้วชื่ออะไร เดี๋ยวลืม”
“ผมชื่อพจ เอากะหล่ำ 10 โล มะเขือเทศ 2 โล ผักบุ้ง 3 โลผักสลัด 2 โล”
“โอเค เดี๋ยวข้าเก็บไว้ให้ แต่รีบมาเอาล่ะ อย่ามาสาย เดี๋ยวมีคนมารุมแย่ง”สาจดรายการลงในสมุดบันทึกของเธอ แล้วบอกเวลาในการมารับผักของลูกค้า
“ได้เลยแม่ค้า ฉันจะรีบมาเลย”
จากนั้นไม่นาน ก็มีลูกค้ามาซื้อผักอย่างต่อเนื่อง บางคนถึงขั้นแย่งผักกันเลยก็มีจนสาต้องออกมาห้ามทัพ แล้วบอกว่า จะเพิ่มปริมาณผักในวันพรุ่งนี้ ลูกค้าที่ไม่ได้ผักจึงยอมล่าถอยไป
_ _ _ _ _
861
